Ψημένο rare

Οταν ένα φιλέτο ψήνεται rare, σερβίρεται στον πελάτη σχεδόν ωμό. Ο χρόνος ψησίματος είναι μόλις πέντε λεπτά. Οταν ένα ειδησεογραφικό θέμα σερβίρεται rare, ο χρόνος προβολής ξεπερνάει το τέταρτο. Και στις δύο περιπτώσεις, το αποτέλεσμα βγαίνει στον ουρανίσκο του πελάτη. Γεύεται το αρχέγονο ένστικτο του σαρκοβόρου με το αίμα του σφαχτού να γεμίζει το στόμα. Τα δελτία ειδήσεων διαθέτουν τον μισό χρόνο τους στο έγκλημα της Πάτρας. Ούτως ή άλλως η Ουκρανία έχει συμπληρώσει ένα μήνα ως θέμα και έχει κουράσει το κοινό. Αλλωστε έχουμε πενήντα νεκρούς τη μέρα από την πανδημία, αλλά πλέον δεν ασχολείται κανείς. Φταίνε, αλήθεια, τα κανάλια που σερβίρουν ωμή Ρούλα στους τηλεθεατές τους; Σε καμία περίπτωση. Αν δεν το έκαναν τα κανάλια, θα το προσέφερε κάποιος άλλος, ας πούμε τα sites που τα γράφουν με θαυμαστή γλαφυρότητα. Δεν δημιουργούν τα κανάλια την ανάγκη του κοινού. Απλώς την ικανοποιούν.

Και για να σας εξομολογηθώ την αμαρτία μου, δεν πιστεύω ότι το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινής γνώμης είναι σοκαρισμένο. Οι περισσότεροι το απολαμβάνουν. Παρακολουθούν σκληρό ριάλιτι με το σασπένς κινηματογραφικού θρίλερ. Προς Θεού, δεν παριστάνω τον αποστασιοποιημένο. Την Παρασκευή είδα για πρώτη φορά στη ζωή μου την εκπομπή της Αγγελικής Νικολούλη. Και την παρακολούθησα σαν απορημένο κουτάβι που γέρνει το κεφάλι πότε δεξιά και πότε αριστερά. Για ποιο λόγο το κοινό θέλει να καταναλώνει Ρούλα δύο ώρες κάθε μέρα; Διότι αυτή η διάθεση είναι φυτεμένη στα κύτταρά του από την εποχή που έκανε sold out το Κολοσσαίο. Αν ανακατέψεις τη φρίκη με τον αποτροπιασμό και προσθέσεις, σαν απαλή κρέμα, την απόσταση ασφαλείας που έχεις από τα πράγματα, τότε η γεύση γίνεται συναρπαστική. Τα δράματα των άλλων είναι μία καλή παρηγοριά για τα μικρά δικά σου. Είναι το αντίστροφο από την παρακολούθηση κουτσομπολιού διασημοτήτων. Με τα celebrities ζηλεύεις. Με τα δράματα των άλλων αισθάνεσαι εσύ ζηλευτός. Είναι τζάμπα θέαμα το οποίο σου επιτρέπει να πετάξεις και καμιά πέτρα στους πρωταγωνιστές. Χάνονται αυτά τα πράγματα;

Αρκεί μία μετάλλαξη

Οι εκλογές θα γίνουν σε ένα χρόνο. Τελεία. Το να διαβάζεις σενάρια περί συνεργασιών είναι κάπως πρόωρο, για να μην πω ελαφρύ ή αστείο. Διότι στους καιρούς που ζούμε μάθαμε ότι είναι πιο πιθανό να συμβούν τα πάντα, παρά να μη συμβεί απολύτως τίποτα. Θυμηθείτε μόνο τι λέγαμε το καλοκαίρι του 2019, όταν έγινε η πολιτική αλλαγή. Μέσα σε τρία χρόνια δεν άλλαξαν, απλώς, οι συνθήκες. Αλλαξε ο κόσμος. Ακόμα και αν το περιορίσουμε στα της εγχώριας πολιτικής, είχαμε μέχρι και θάνατο πολιτικού αρχηγού. Κατά συνέπεια μέχρι την άνοιξη του 2023 μπορούν να γράφονται σενάρια για να γεμίζουμε σελίδες, να στήνονται πύργοι από τραπουλόχαρτα, αλλά να έρθει η ζωή με ένα φύσημα και να τα αλλάξει όλα. Δεν χρειάζονται και πολλά. Αρκεί μία μετάλλαξη και ένας Πούτιν σε κρίση.

Η ζωή και το τέλος της

Οταν ο Ρόναλντ Ρέιγκαν διαγνώστηκε με άνοια, η ζωή σου έδειχνε μία τραγικά ειρωνικά αντίφαση. Να έχεις ζήσει μία συναρπαστική ζωή, να είσαι ο πρόεδρος που νίκησε στον Ψυχρό Πόλεμο και όμως στο τέλος της ζωής σου να μην μπορείς να κάνεις απολογισμό, να φεύγεις από τον κόσμο χωρίς να θυμάσαι τίποτα. Ναι, είναι τραγικό για όλους, αλλά για κάποιους αρκετά περισσότερο. Γιατί θα μπορούσαν να αφήσουν πίσω τους ακόμα μία κουβέντα, ένα απόσταγμα από τη ζωή που έζησαν. Και βλέπεις τώρα την ίδια τραγικότητα πάνω στον Μπρους Γουίλις. Εγινε σταρ με το ύφος του έξυπνου άνδρα της δράσης. Και τώρα, πάσχων από αφασία, δεν μπορεί να αρθρώσει μία κουβέντα. Θέλεις να τον ρωτήσεις τι είναι αυτό που του έμεινε από όλα όσα έζησε και είδε, αλλά δεν μπορεί να σου απαντήσει.