Απάνθρωπος ολοκληρωτισμός

Πριν από μερικές ημέρες, ο πρόεδρος της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι έδωσε συνέντευξη σε ρώσους δημοσιογράφους. Δεν είχε θέσει όρους για τις ερωτήσεις που θα ετίθεντο και απάντησε σε όλες, ακόμα και τις ενοχλητικές – όπως θα έκαναν οι πολιτικοί ηγέτες των δημοκρατικών χωρών του δυτικού κόσμου. Αλλά η συνέντευξη δεν μεταδόθηκε ούτε τυπώθηκε στη Ρωσία. Την έφαγε η μαρμάγκα της λογοκρισίας.

Ανάμεσα στους δημοσιογράφους που υπέβαλαν ερωτήσεις ήταν ο διευθυντής της εφημερίδας «Νόβαγια Γκαζέτα», ο Ντμίτρι Μουράτοφ. Πριν από μερικούς μήνες ήταν είδηση στις σελίδες του πολιτισμού η βράβευσή του με το Νομπέλ Ειρήνης. Διορατικά τα μέλη της Σουηδικής Ακαδημίας, με το βραβείο τους προσπάθησαν να στηρίξουν μια ανεξάρτητη φωνή σε ένα ζοφερό περιβάλλον, που φιμώνει, φυλακίζει, διώχνει ή εξοντώνει και τους εργάτες των ΜΜΕ.

Προχθές, η «Νόβαγια Γκαζέτα» εξέδωσε το τελευταίο φύλλο της. Ανέστειλε την έκδοσή της, μετά την απαγόρευση δημοσίευσης της συνέντευξης Ζελένσκι, με ένα πολύ τολμηρό πρωτοσέλιδο, αρκετό για να στερήσει την ελευθερία του Μουράτοφ και συνεργατών του: «Η Ρωσία. Βομβαρδίζει. Την Ουκρανία», αυτός ήταν ο κεντρικός τίτλος – και μόνο αυτός είναι παράνομος, αφού ο Πούτιν έχει βαφτίζει την εισβολή του «ειδική στρατιωτική επιχείρηση».

Στο παρελθόν, η «Νόβαγια Γκαζέτα» ήταν η εφημερίδα των μεγάλων αποκαλύψεων σκανδάλων διαφθοράς και των αντιδημοκρατικών μεθοδεύσεων του καθεστώτος Πούτιν. Επέκρινε, επίσης, τους πολέμους του. Η ξεχωριστή για τη μαχητικότητά της δημοσιογράφος (ουκρανικής καταγωγής) Αννα Πολιτκόφσκαγια, που εργαζόταν για τη «Νόβαγια Γκαζέτα» ήταν από τις σφοδρότερες επικρίτριες του πολέμου της Ρωσίας στην Τσετσενία. Προσπάθησαν να την κάνουν να σιωπήσει με πολλούς τρόπους, μέχρι και με την προσφιλή μέθοδο στον Πούτιν του δηλητηριασμένου τσαγιού. Το 2006 δολοφονήθηκε με τέσσερις σφαίρες στο ασανσέρ του σπιτιού της. Ο Μουράτοφ κατέθεσε ότι ανέμενε απ’ αυτή προς δημοσίευση μια μεγάλη ιστορία με θέμα τις μεθόδους βασανισμού των σωμάτων ασφαλείας της Τσετσενίας, που ήταν υπό τον έλεγχο του πολυσυζητημένου και στις μέρες μας, Ραμζάν Καντίροφ. Ο ένοχος δεν εντοπίστηκε ποτέ.

Αλλά δεν είναι μόνο η Πολιτκόφσκαγια… Επτά ακόμα δημοσιογράφοι της «Νόβαγια Γκαζέτα» έχασαν τη ζωή τους κάνοντας τη δουλειά τους. Με τη βοήθεια του Δημήτρη Τριανταφυλλίδη, έμαθα τα ονόματα όλων: Γιούρι Στσεκοτσίχιν, Ιγκορ Ντόμνικοφ, Ολέγκ Λουριέ, Σβετλάνα Ορλιούκ, Στανισλάβ Μαρκέλοφ, Αναστασία Μαμπούροβα, Νατάλια Εσταμίροβα.

Μα τι χώρα είναι αυτή που εξοντώνει τους επίμονους δημοσιογράφους, που δηλητηριάζει τα πρόσωπα που πέφτουν σε δυσμένεια, που σκοτώνει ή φυλακίζει πολιτικούς αντιπάλους; Είναι η Ρωσία του Πούτιν. Η χώρα που εισέβαλε στην Ουκρανία, αφανίζοντας ολόκληρες πόλεις και σκοτώνοντας αδιακρίτως μαχητές αλλά και αμάχους, ακόμα και παιδιά. Η χώρα ο ηγέτης της οποίας, μόλις χθες, είπε στον γάλλο πρόεδρο Μακρόν ότι, για να επιτρέψει την παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας στους εναπομείναντες κατοίκους της κατεστραμμένης Μαριούπολης, η Ουκρανία πρέπει να παραδώσει τα όπλα!

Δεν δολοφονεί μόνο τον ουκρανικό λαό η Ρωσία του Πούτιν. Πρωτίστως, ισοπεδώνει τον δικό της λαό. Τον μετατρέπει σε ένα ανελεύθερο μόρφωμα πειθήνιο, υποταγμένο, φοβισμένο. Χωρίς ελευθερία του Τύπου, χωρίς καλλιτέχνες με ελεύθερη βούληση, χωρίς επιστήμονες με παρρησία και θάρρος. Χωρίς πολίτες.

Η Ρωσία του Πούτιν ξαναμάντρωσε τους Ρώσους σε έναν στυγνό, απάνθρωπο ολοκληρωτισμό. Αυτόν τον ολοκληρωτισμό στηρίζουν οι κρυφοπουτινίτσες στη χώρα μας που λένε ότι νοιάζονται «για τον άνθρωπο».