Το σωτήριο λάκτισμα

Αν ζούσε, θα μετάνιωνε πικρά ο Μιχάλης Ζιάγκας -σωματοφύλακας και ιδιαίτερος γραμματέας του Ανδρέα Παπανδρέου- για τον ξυλοδαρμό του μακαρίτη Γιώργου Τράγκα στο προαύλιο του νοσοκομείου Χέρφιλντ του Λονδίνου το 1988, όπου ο τότε πρωθυπουργός νοσηλευόταν σε κρίσιμη κατάσταση.

Δεν μπορούσε να φανταστεί πως η πρωτοσέλιδη ιστορική κλωτσιά που έδωσε στον άγνωστο ως τότε απεσταλμένο του Ελεύθερου Τύπου για όσα έγραφε θα τον εκτόξευε σε παλάτια στον βράχο του Μονακό, στους λόφους πάνω από τη Νίκαια, στην κορυφή ουρανοξύστη της 5^ης Λεωφόρου στο Μανχάταν, που κάποτε ανήκε στον Αριστοτέλη Ωνάση, διαβάζω στο Πρώτο Θέμα. Αξίας δεκάδων εκατομμυρίων όλα αυτά – πέρα από τις καταθέσεις σε μετρητά.

Παρά τα εκατομμύρια του όμως ο Γιώργος Τράγκας δεν αλλοτριώθηκε: καθημερινά σε ραδιόφωνα και, κατά περιόδους, σε τηλεοπτικές εκπομπές υπερασπιζόταν «τον πεινασμένο και αγανακτισμένο λαό» ο οποίος πλέον είχε αποκτήσει «τη θερμοκρασία του πυρακτωμένου μάγματος που ανεβαίνει σιγά – σιγά προς το στόμιο του ηφαιστειακού κρατήρα» διότι «τα δημόσια ταμεία έχουν χρήματα μόνο για τις δάνειες δυνάμεις και τη λαιμαργία της πολιτικοοικονομικής διαπλοκής», δηλαδή για «εθνομηδενιστές, πιόνια της διαπλοκής, Γερμανόφιλους, Σημιτικούς και μέλη του ΕΛΙΑΜΕΠ» – διαβάζω σε κάποια από τις τελευταίες αναρτήσεις του στο facebook.

Είχε ιερό καθήκον να δημοσιογραφεί διότι «οι κραυγές του λαού, ο θυμός του, η οργή του, δεν περνάνε τους τοίχους της Βαστίλλης του Μητσοτακισμού». Πύρινες, με αυτοκρατορικό μουσικό χαλί να υποβαστάζει τη θριαμβευτική επέλαση έφιππης ταξιαρχίας, είχαν μεγάλη ακροαματικότητα οι υπέρ του λαού και του έθνους εκπομπές του.

Προώθησε τη δημοσιογραφία όχι μόνο  μαχόμενος αλλά και διδάσκοντας: 2-3 χρόνια μετά την ευεργετική εκτοξευτική κλωτσιά ίδρυσε δημοσιογραφική σχολή επί της Πλατείας Κλαυθμώνος με κάτι δισεκατομμύρια δραχμές που του είχε δώσει η κυβέρνηση Κωνσταντίνου Μητσοτάκη από τα «πακέτα Ντελόρ» ή κάτι τέτοιο, αξιοποιώντας με τον καλύτερο τρόπο για την πρόοδο και προκοπή της χώρας αυτά που αποσπούσαμε από τους παραδόπιστους Ευρωπαίους.

Πρέπει να αγαπά κανείς πολύ τη δημοσιογραφία, την πατρίδα του, τους φτωχούς και κατατρεγμένους αυτού του κόσμου για να ασχολείσαι μαζί τους ακόμα και όταν είσαι πολυεκατομμυριούχος. Πρέπει, νομίζω, η ΕΣΗΕΑ να κατεβάσει τη ρήση του Ιάκωβου Μάγερ, του δημοσιογράφου που σκοτώθηκε στο Μεσολόγγι κατά την Έξοδο, «η δημοσίευση είναι η ψυχή της δικαιοσύνης» και να τοποθετήσει προτομή του Γιώργου Τράγκα με την επιγραφή «δημοσιογραφία είναι η χαρά να πίνεις εις υγείαν των κορόιδων».