Σαν εθνικό δράμα χωρίς προδότες…

Ντεμπούτο με το δεξί έκανε στην εθνική ομάδα ο Γουστάβο Πογέτ: η Εθνική μας κέρδισε τη Ρουμανία την Παρασκευή στο Βουκουρέστι με 1-0 με ένα γκολ του Ανδρέα Μπουχαλάκη έχοντας μια καλή εικόνα – ειδικά στο πρώτο ημίχρονο. Η Εθνική μας διατήρησε το σερί καλών αποτελεσμάτων σε παιχνίδια που γίνονται 25η Μαρτίου: είχαν προηγηθεί της νίκης αυτής, οι τιμητικότατες ισοπαλίες με το Βέλγιο (το 2017) και την Ισπανία (το 2020), τις οποίες η Εθνική μας απέσπασε παίζοντας εκτός έδρας τη μέρα της εθνικής εορτής. Το μόνο κακό με τη νίκη στο Βουκουρέστι είναι ότι αυτή ήρθε σε ένα φιλικό ματς.

Ειδικότητα

Τα τελευταία χρόνια στα φιλικά ματς η Εθνική Ελλάδος έχει αποκτήσει ένα είδος ειδικότητας: όχι μόνο δεν χάνει, αλλά αγωνίζεται και πολύ καλά. Από το 2017 κι έπειτα (και με τέσσερις διαφορετικούς προπονητές στον πάγκο, δηλαδή – κατά σειρά εμφανίσεως – τον Σκίμπε, τον Αναστασιάδη, τον Φαν ‘τ Σιπ και τώρα τον Πογέτ) η Εθνική μας έχει κερδίσει σε φιλικά την Ολλανδία, την Αυστρία, την Νορβηγία, την Αυστραλία στο Σίδνεϊ και στην Αθήνα το Μαυροβούνιο και την Ονδούρα: παρόλο που έχουν υπάρξει και ήττες (από την Ελβετία και τη Σαουδική Αραβία π.χ.) ο απολογισμός είναι κάτι παραπάνω από θετικός. Στα επίσημα δυστυχώς είναι που έχουμε πρόβλημα κι αυτό κάποιος πρέπει να το πει στον Πογέτ.

Σχόλια

Να του πει επίσης ότι δεν πρέπει να σταθεί στα καλά σχόλια που γράφτηκαν για τον ίδιο και την εμφάνιση της ομάδας μετά τη νίκη στο Βουκουρέστι. Διότι εκτός του ότι δεν σημαίνουν απολύτως τίποτα (τα φιλικά γίνονται για συμπεράσματα προπονητών και όχι για καλά λόγια…) είναι και γρουσούζικα! Ο Φαν ‘τ Σιπ π.χ. έπαιρνε πολύ στα σοβαρά όσα καλά του γράφανε, νόμιζε πως οι θέσεις διάφορων σχολιογράφων είναι σεβαστές κι εντός της ΕΠΟ (γιατί οι δημοσιογράφοι και οι παράγοντες είχαν, όπως του έλεγαν «άριστες σχέσεις») και σήμερα ο άνθρωπος ψάχνει για δουλειά…

Κατάρ

Ο Πογέτ ελπίζω να καταλαβαίνει πως σε μια χώρα, η Εθνική της οποίας από το 2014 δεν έχει να επιδείξει κάποια σοβαρή επιτυχία, ακόμα και μια νίκη σε ένα φιλικό ματς μπορεί να γίνει αιτία για υπερβολές. Αν π.χ. την Τρίτη κερδίσει η ομάδα του και το Μαυροβούνιο δεν αποκλείεται να διαβάσει πως θα μας καλέσουν τιμητικά στο Κατάρ γιατί δεν μπορεί να γίνει Μουντιάλ χωρίς την Ελλάδα. Αλλά το ότι κάτι γράφεται δεν σημαίνει πως πρέπει να το παίρνεις στα σοβαρά: η Εθνική χρειάζεται πολλά περισσότερα από μια νίκη σε ένα φιλικό για να βρει αξιοπιστία, σταθερότητα, οργανωμένο παιχνίδι, πρωταγωνιστές κ.λπ. Οπότε το καλύτερο που έχει να κάνει ο κόουτς είναι τη νίκη στο Βουκουρέστι να την ξεχάσει γρήγορα…

Ιταλία

Στο μεταξύ θα έχουμε το δεύτερο Μουντιάλ στη σειρά χωρίς την παρουσία της Ιταλίας: οι γείτονες θα δουν και το Μουντιάλ του Κατάρ από τους αναπαυτικούς καναπέδες τους όπως είδαν κι αυτό της Ρωσίας το 2018. Ο αποκλεισμός της Σκουάντρα Ατζούρα μετά την ήττα της από τη Βόρεια Μακεδονία αντιμετωπίζεται στην Ιταλία σαν εθνικό δράμα χωρίς προδότες και ενόχους. Το 2018, όταν οι Ιταλοί είχαν αποκλειστεί από τη Σουηδία, είχε πληρώσει το κάζο ο τότε ομοσπονδιακός προπονητής τους Ζανπιέρο Βεντούρα που ήταν εύκολος στόχος. Ο Βεντούρα ήταν ένας καλοκάγαθος τύπος που είχε κάνει καριέρα ως γυρολόγος σε μικρομεσαίες ομάδες της Serie A, είχε πάρει στην Εθνική τη θέση του Αντόνιο Κόντε με τον οποίο δεν μπορούσε να συγκριθεί σε τίποτα και μετά τον αποκλεισμό νομίζω δεν ξαναδούλεψε ποτέ του. Σήμερα οι Ιταλοί δεν μπορούν να τα βάλουν ούτε με τον Ρομπέρτο Μαντσίνι και τα παιδιά του (που κατέκτησαν το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα το περασμένο καλοκαίρι), ούτε με την ομοσπονδία για τις επιλογές της: κάτι που αποθέωναν τον Ιούλιο δεν γίνεται να το απαξιώσουν επτά μήνες αργότερα. Νομίζω μάλιστα πως δεν έχουν καταλάβει ακόμα τι έφταιξε. Κι ας είναι σχετικά απλό.

Απλό

Οι Ιταλοί τον περασμένο Ιούλιο έκαναν μια τεράστια έκπληξη κατακτώντας το Euro. Ο,τι συνέβη στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα ήταν αποτέλεσμα ευτυχέστατων (για τους ίδιους…) συγκυριών. Τα κατάφεραν με κάμποση τύχη (μην ξεχνάμε ότι κέρδισαν στα πέναλτι τον ημιτελικό με την Ισπανία και τον τελικό στο Γουέμπλεϊ με τους Αγγλους), αλλά και με κάμποση βολική στρατηγική: απέκλεισαν τους επιπόλαιους Βέλγους π.χ. παίζοντας άμυνα και αντεπιθέσεις. Ομως αυτό το στοχευμένο για τις ανάγκες του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος ποδόσφαιρό τους δεν εγγυάται αποτελέσματα στα προκριματικά του Μουντιάλ (ή σε έναν αγώνα μπαράζ με ένα χειρότερο, στα χαρτιά, αντίπαλο όπως η Βόρεια Μακεδονία). Για να κερδίσεις ματς με αντιπάλους που σε περιμένουν (και δεν παίρνουν αυτοί την πρωτοβουλία όπως έκαναν το περασμένο καλοκαίρι οι Βέλγοι, οι Ισπανοί και οι Αγγλοι «τρακάροντας» στους Μπονούτσηδες και στους Κελίνιδες), πρέπει να παίξεις και να σκοράρεις κι αυτό οι Ιταλοί δεν το κάνουν πολύ καλά. Δεν έχουν π.χ. έναν αληθινό σταρ στη γραμμή της επίθεσης: ο μόνος που διαθέτουν, ο καλός Κιέζα, είναι τραυματίας καιρό τώρα. Στο μοιραίο ματς της περασμένης Παρασκευής ευκαιρίες υπήρχαν: επιθετικοί για να στείλουν την μπάλα στα δίχτυα όχι. Δεν είναι ζήτημα ατυχίας: το ίδιο έπαθαν και στα ματς με τη Βουλγαρία, την Ελβετία και τη Β. Ιρλανδία που προηγήθηκαν. Επρεπε να κερδίσουν ένα για να μην καταλήξουν στα μπαράζ. Δεν κέρδισαν κανένα.

Ελάττωμα

Φυσικά έφταιξε κι ένα ακόμα παραδοσιακό τους ελάττωμα: υποτίμησαν τον αντίπαλό τους πραγματικά απερίγραπτα. Τρεις μήνες τώρα οι Ιταλοί δεν έκαναν άλλο από το να μιλάνε διαρκώς για το μπαράζ με τους Πορτογάλους και το πόσο δύσκολο είναι αυτό, ξεχνώντας ότι πριν από το ματς με την Εθνική του Σάντος υπάρχει ένα παιχνίδι με τη Βόρεια Μακεδονία που πρέπει να κερδίσουν οπωσδήποτε. Αν αποφάσισαν να γίνει το ματς με τη Βόρεια Μακεδονία στο Παλέρμο (κι όχι στη Ρώμη, στο Μιλάνο, στη Νάπολη, στο Τορίνο κ.λπ.) αυτό συνέβη γιατί εκεί είχαν την ελπίδα ότι θα γεμίσει το γήπεδο: κανείς δεν έβλεπε σοβαρά τους Σκοπιανούς! Οταν την παραμονή του αγώνα (και εξαιτίας του ότι κάποιοι παίκτες τους έμπλεξαν με τις ιώσεις) οι Ιταλοί άρχισαν να ασχολούνται με τον αντίπαλό τους ήταν αργά: το μυαλό όλων ήταν στη Λισαβόνα, εκεί όπου «οι πρωταθλητές Ευρώπης είχαν την υποχρέωση απέναντι στον τίτλο τους να γράψουν μία ακόμα χρυσή σελίδα του ιταλικού ποδοσφαίρου με αντίπαλο τον Ρονάλντο και τους ακριβοπληρωμένους συντρόφους του» – έγραφε η «Γκαζέτα». Και μετά ήρθαν κάτι τύποι που λέγονται Τραϊκόφσκι, Ντιμιτρόφσκι, Μούσλιου και Αντέμι και τους απέκλεισαν…