Μοτίβα

Οι κομμουνιστές του ελληνικού Βουλευτηρίου θα ακούσουν τον ουκρανό πρόεδρο να απευθύνεται στο Σώμα φορώντας τα ακουστικά των προκαταλήψεών τους. «Ο Ζελένσκι», αποφάνθηκε ο Περισσός μόλις έγινε γνωστό πως μια στάση της ψηφιακής του περιοδείας στα δυτικά Κοινοβούλια θα γίνει στην Αθήνα, «εκπροσωπεί μια αντιδραστική κυβέρνηση, που στηρίζεται από το στρατόπεδο των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ και ευθύνεται, όπως και η Ρωσία, για το δράμα του ουκρανικού λαού». Η δεξιά της Δεξιάς Ελληνική Λύση, πάλι, προτίθεται να ανεβάσει στα έδρανα και μια εθνεγερτική περφόρμανς, αφού «αναμένει με ενδιαφέρον τις εξηγήσεις του κ. Ζελένσκι για την ισχυρή αμυντική συμφωνία που είχε υπογράψει με την Τουρκία πολύ πριν από τον πόλεμο». Οι παραπάνω ανακοινώσεις διανθίστηκαν με τα κλισέ της ρωσικής προπαγάνδας για τις νεοναζιστικές οργανώσεις που σχεδόν συγκυβερνούν στην Ουκρανία. Αλλά και με παράπονα γιατί ο Πρωθυπουργός δεν ενημέρωσε τους πολιτικούς αρχηγούς για την πρόσκληση. Τίποτα απ’ όσα ισχυρίζονται δεν ξεφεύγει από τα μοτίβα που ακολουθούν οι ομοϊδεάτες τους αλλού.

Συνάντηση
Η αυστριακή Βουλή, για παράδειγμα, δεν θα υποδεχθεί στις γιγαντοοθόνες της τον Ζελένσκι. Αιτία η αντίδραση κυρίως του ακροδεξιού FPÖ. Για το κόμμα του οποίου οι δύο πρώτοι πρόεδροι ήταν αξιωματικοί των SS, δεν γίνεται η ουδέτερη Αυστρία να του επιτρέψει να παρουσιάσει μονόπλευρα την κατάσταση. Οταν μίλησε στην Κνεσέτ δε, ο συνασπισμός Κοινή Λίστα, που προέκυψε από την ένωση του ισραηλινού ΚΚ με άλλες αριστερές δυνάμεις, μποϊκοτάρισε την ομιλία διαμαρτυρόμενος για τα εγκλήματα κατά της ρωσικής μειονότητας στην Ουκρανία – βέβαια, δεν είχε δείξει ανάλογες ευαισθησίες για το Χαλέπι, το 2017 είχε πανηγυρίσει την επανακατάληψη της πόλης από το καθεστώς αδιαφορώντας για τα χημικά που ο Ασαντ έριχνε σε Σύρους. Ορθόδοξοι αριστεροί και ούλτρα δεξιοί ανά τον κόσμο ξεκινούν από διαφορετικές ιδεολογικές αφετηρίες. Ωστόσο, η πουτινική εισβολή υπογράμμισε με τον πιο διαφωτιστικό τρόπο πως ο αντισυστημισμός κι ο αντιδυτικισμός τους μπορούν να συναντηθούν. Τα «αντί» τους τούς ενώνουν στην υποστήριξη – ρητή ή υπολανθάνουσα, μέσω του συμψηφισμού των «ιμπεριαλισμών» – ενός αυταρχικού ηγέτη.