Από την απόσταση στην ταύτιση

Χθες ήταν ημέρα ποίησης. Διοργανώθηκε λοιπόν μια εκδήλωση με τη συνεργασία του Δήμου Αθηναίων όπου δεκάδες ποιητές (για να είμαστε ακριβείς: δεκάδες και-ποιητές) συμμετείχαν σε μια εκδήλωση που ονομαζόταν «Μαραθώνιος ποίησης για την ειρήνη». Το σύνθημα της εκδήλωσης αντλήθηκε από έναν, μάλλον κοινότοπο, στίχο της Εμιλι Ντίκινσον: «Πολλές φορές νόμισα πως ήρθε η ειρήνη. Αν και η ειρήνη ήταν ακόμη μακριά». Είναι προφανές ότι οι διοργανωτές απέφυγαν να γράψουν στην προμετωπίδα της εκδήλωσής τους ότι δεν πρόκειται για πόλεμο, γενικώς και αορίστως, και για ειρήνη, επίσης γενικώς και αορίστως, αλλά ότι πρόκειται για επιθετικό πόλεμο, για εισβολή της Ρωσίας του Πούτιν εναντίον μιας ανεξάρτητης χώρας, της Ουκρανίας, που αμύνεται για την ανεξαρτησία και την αυτοδιάθεση. Εξ όνυχος τον λέοντα. Από τους ποιητές καταλαβαίνει κανείς το κλίμα που επικρατεί στους τραγουδιστές, που δεν έχουν πρόβλημα να κάνουν συναυλίες π.χ. για τον Κουφοντίνα, αλλά όχι να κάνουν το ίδιο για το θέατρο ή τις βιβλιοθήκες της Μαριούπολης, για τις υποδομές της, για τα παιδιά που χτυπήθηκαν ή αναγκάστηκαν να αφήσουν τη χώρα. Καταλαβαίνει κανείς γιατί δεν κατάφερε να τους συσπειρώσει ο Σαββόπουλος: επειδή δεν είχε την αναλγησία να παριστάνει ότι μπορεί να νιώσει ικανοποίηση οχυρωμένος πίσω από τη γενικολογία.

Η πρακτική αυτή είναι γενική. Η Ελλάδα είναι η μόνη ευρωπαϊκή χώρα, μαζί με την Κύπρο, όπου σε μεγάλα ποσοστά αντιμετωπίζεται η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία μεταφυσικά – ως ένας εξωτικός τόπος όπου γίνεται πόλεμος, που όλοι ευχόμαστε να σταματήσει, διότι χρειάζεται να έχουμε ειρήνη, η ειρήνη είναι σπουδαίο πράγμα για να γαληνεύει η καρδιά μας.

Αυτά οι καλοπροαίρετοι. Υπάρχουν όμως και οι πολιτικοποιημένοι. Που έχουν αναλύσει τον πόλεμο και, πλέον, πιστεύουν ότι πολεμάει η Δύση εναντίον των Ρώσων. Πρώτος και καλύτερος μηχανισμός που κάνει αυτή την ανάλυση είναι ο μηχανισμός του ΚΚΕ. Το ΚΚΕ, λοιπόν, θεωρεί «ιμπεριαλιστικό πόλεμο» τον πόλεμο στην Ουκρανία, όχι όμως του ρωσικού ιμπεριαλισμού. Κατά τον Λένιν, τον οποίον οι κομμουνιστές επικαλούνται σαν τον πολιούχο άγιό τους, «ιμπεριαλισμός είναι το ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού», άρα ο πόλεμος είναι του καπιταλισμού, του δυτικού κόσμου, των Αμερικανών και του ΝΑΤΟ. Βέβαια, καπιταλισμός, κατά έναν τρόπο, αν εξαιρέσει κανείς τη ληστρική επίθεση του εξουσιαστικού πλέγματος (Πούτιν, ολιγάρχες συν οι μηχανισμοί του κράτους, η παλαιά νομενκλατούρα) στον πλούτο της χώρας υφίσταται και στη Ρωσία, αλλά αυτά το ΚΚΕ τα παραβλέπει, επειδή η Ρωσία είναι η μεγάλη πατρίδα του σοσιαλισμού και το αίμα νερό δεν γίνεται. Αλλωστε, και επί σοβιετικής εποχής και επί Πούτιν, αυτό που δεν υπήρχε ποτέ ήταν η δημοκρατία – και η δημοκρατική συνθήκη είναι εχθρική προς το ΚΚΕ, που την απεχθάνεται, γι’ αυτό και παραμένει πρόθεσή του να την καταλύσει.

Η ανάλυση του ΚΚΕ έχει ένα μειονέκτημα: οι βόμβες που σκοτώνουν και διαλύουν την Ουκρανία είναι ρωσικές, ο στρατός που εισέβαλε είναι ρωσικός. Αλλά δεν πειράζει. Ακόμα κι αν το κόμμα αφήνει επίτηδες σκοτεινές διάφορες πτυχές της υπόθεσης για τα μέλη του, τα σκοτεινά σημεία τα διευκρινίζουν διάφοροι πουτινιστές στο Διαδίκτυο και στα ΜΜΕ: ο Πούτιν, ισοπεδώνοντας ένα εθνικό κράτος που δεν αναγνωρίζει την ισχύ του και σκοτώνοντας αμάχους, απελευθερώνει τους Ουκρανούς από τους ναζί.

Ο λόγος της αντιδυτικής προπαγάνδας αφήνει σιγά σιγά τα προσχήματα και εκφράζεται ελεύθερα. Από μια άποψη, ευτυχώς, Για να ξέρουμε με ποιους έχουμε να κάνουμε.

Συμφορά από ματαιοδοξία

Η εφημερίδα «Αυγή» δημοσίευσε πειστήρια με τα οποία αποδεικνύεται ότι ο περιφερειάρχης Αττικής Γιώργος Πατούλης έγινε διδάκτορας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών αντιγράφοντας αυτούσια αποσπάσματα από άλλες διδακτορικές εργασίες, χωρίς τα χωρία αυτά να είναι σε εισαγωγικά και χωρίς ο συγγραφέας της διατριβής να παραπέμπει στις πηγές.

Οι ερευνητές που έλεγξαν το διδακτορικό του περιφερειάρχη ανακάλυψαν ότι «από τις 77 σελίδες τού κυρίως κειμένου οι 62 είναι απλώς αντιγραφές τμημάτων ή συρραφές αυτολεξεί τμημάτων κυρίως από άλλες διατριβές». Αυτό είναι δεδομένο και δεν αλλάζει. Κι υπάρχουν ευθύνες της επιτροπής που του απένειμε τον διδακτορικό τίτλο είτε επειδή παρέβλεψε να ελέγξει την πιθανότητα αντιγραφής είτε διότι εσκεμμένα δεν την επισήμανε. Προφανώς, ευθύνη έχει ο λογοκλόπος που παραπλανά εσκεμμένα την επιστημονική κοινότητα. Το έξυπνο πουλάκι πιάνεται από το ποδαράκι.

Οσο για μένα, ποτέ δεν θα καταλάβω τα πρόσωπα της δημόσιας ζωής που, παρότι διαθέτουν την ψήφο, αδιαφιλονίκητο τεκμήριο άσκησης της εξουσίας τους, θέλουν να παίξουν και ένα ρόλο που τους ξεπερνά. Θέλουν, ας πούμε, να γίνουν δόκτορες. Δεν τους φτάνει η καταξίωση στην πολιτική, θέλουν και διαπιστευτήρια εισόδου σε κοινωνικές κατηγορίες τις οποίες ζηλεύουν για το κύρος τους και τα επιστημονικά τους εφόδια. Ματαιοδοξία. Αλλά η ματαιοδοξία είναι ο χειρότερος σύμβουλος.