Λαϊκιστές

Οι υπόλοιποι το θεώρησαν θλιβερό. Λίγες μέρες μετά τη ρωσική εισβολή, όταν μαζεύτηκαν στην Ολομέλεια, δυσκολεύτηκαν να αποδεχθούν πως ο αρχηγός ενός κοινοβουλευτικού κόμματος εκφράζει από βήματος θαυμασμό για τον Πούτιν – ενώ ο τελευταίος έχει επιτεθεί σε ένα ανεξάρτητο κράτος. Η πουτινολατρεία του Κυριάκου Βελόπουλου, ο οποίος τον παίνεψε γιατί «έφτιαξε τη Ρωσία», δεν σόκαρε πραγματικά πάντως κανέναν μέσα ή έξω απ’ τη Βουλή. Οι δεξιές λαϊκίστικες δυνάμεις παντού στην Ευρώπη είτε έχουν δεσμούς με το Κρεμλίνο – όπως το κόμμα της Λεπέν -, είτε κοιτούν με ανυπόκριτο σεβασμό το «μεγαλείο» κάποιου που κυβερνά σαν νταής για 22 ολόκληρα χρόνια. Ταυτόχρονα, ένα διόλου ευκαταφρόνητο 29,7% της ελληνικής κοινής γνώμης πιστεύει ότι φταίει η Δύση για τον πόλεμο – και κόμματα σαν το βελοπουλικό υπάρχουν για να δίνουν, με όσο περισσότερο λαϊκισμό γίνεται, στον λαό αυτό που θέλει. Κάπως έτσι, μέσω της πολεμικής επικαιρότητας, προκύπτει το ερώτημα αν η ουκρανική κρίση προσφέρει στους ακροδεξιούς λαϊκιστές μια ευκαιρία να επιστρέψουν στο πολιτικό προσκήνιο.

Απειλή

Τα νούμερα των πρόσφατων δημοσκοπήσεων – όπως το παραπάνω της GPO ή το 34% των Ελλήνων, στην έρευνα του Politico, που θεωρεί «απαράδεκτη αλλά κατανοητή» τη ρωσική επίθεση – υπονοούν ότι εντός συνόρων υπάρχει γόνιμο για τη ρητορική τους έδαφος. Μέχρι τώρα, όμως, η ελληνική περίπτωση φαινόταν να αποτελεί εξαίρεση. Την επομένη της 24ης Φεβρουαρίου πολλά αδελφά της Ελληνικής Λύσης ευρωπαϊκά κόμματα προτίμησαν να αποστασιοποιηθούν από τον ρώσο ηγεμόνα, μια και τα στελέχη τους διαισθάνθηκαν πως η συμπάθεια για τους Ουκρανούς είναι πλειοψηφική τάση στους ευρωπαίους πολίτες. Ωστόσο, όσο οι τιμές της ενέργειας και των τροφίμων αυξάνονται τόσο πληθαίνουν κι οι φωνές εκείνων που ανησυχούν μήπως οι εύκολες λύσεις όσων λαϊκίζουν αρχίσουν πάλι να ακούγονται ευχάριστα στα αφτιά των ψηφοφόρων. Στην πιο απαισιόδοξη εκτίμηση ένας μακρύς πόλεμος ίσως στρέψει τις ευρωπαϊκές κοινωνίες εναντίον των κυβερνήσεων τους – αφού οι οικονομικές δυσχέρειες είθισται να χρεώνονται στους χειρισμούς των κυβερνώντων, κι όχι σε εξωγενείς παράγοντες. Σε μια τέτοια περίπτωση, βέβαια, η εδώ απειλή του λαϊκισμού δεν θα προέρχεται μόνο από τα δεξιά άκρα του πολιτικού φάσματος.