Αύριο;

Με την τιμή της βενζίνης να σπάει τα ρεκόρ, τους λογαριασμούς του ηλεκτρικού ρεύματος να τρομάζουν και το κόστος ζωής στα ύψη, το τελευταίο που θα έπρεπε να σκέφτεται μια κυβέρνηση είναι να κάνει εκλογές. Ομως δεν μπορεί να  διαφεύγει την προσοχή του Μαξίμου ότι, ειδικά για τον εκλογικό αιφνιδιασμό, ισχύει το κάθε «πέρυσι και καλύτερα».

Σκεφτείτε απλά τι συνέβαινε στη χώρα δύο χρόνια πριν. Ζούσαμε τις πρώτες μέρες του πρώτου lockdown με ένα είδος εθνικής συστράτευσης. Τα διαγγέλματα του Πρωθυπουργού πλημύριζαν από καθησυχαστικές βεβαιότητες. Ο κόσμος τα άκουγε κι έπαιρνε δύναμη. Χειροκροτούσαμε στα μπαλκόνια τούς γιατρούς και τους νοσηλευτές. Μέναμε σπίτι. Καμαρώναμε γιατί «δεν γίναμε Μπέργκαμο». Τα μαγαζιά έκλειναν, αλλά οι λογαριασμοί στις τράπεζες μεγάλωναν – χάρη και στις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις. Ομως και πέρυσι τέτοια εποχή, Μάρτιο του 2021, παρότι τα προβλήματα δεν έλειπαν, η κυβέρνηση δεν είχε  μεγάλες σκοτούρες.  Φαινόταν το τέλος του δεύτερου lockdown, αν κι αυτό δεν ήταν ακριβώς επιτυχημένο. Το περίφημο «αντιεμβολιαστικό κίνημα» (ένα τσούρμο από ιδεοληπτικούς, «ψεκασμένους», φανατικούς θρησκόληπτους και φοβητσιάρηδες) ήταν ο πιο μεγάλος μπελάς στη διάδοση του εμβολιασμού, που ήταν ένα είδος εθνικής υποχρέωσης. Μια πορεία κατά της αστυνομικής βίας στη Νέα Σμύρνη τελείωσε με επεισόδια από όλους καταδικαστέα: η ΝΔ είχε κερδίσει πόντους δημοσκοπικά. Ο προβληματισμός ήταν αν θα κάνουμε Πάσχα στα χωριά μας και πότε θα ανοίξει κανονικά η ταλαιπωρημένη αγορά. Αλλά η βενζίνη δεν είχε σπάσει το φράγμα των 2 ευρώ, ο πληθωρισμός δεν έτρεχε με 7,5%, το ευρώ δεν είχε υποτιμηθεί, και κανείς δεν τρόμαζε στη σκέψη ότι θα έρθει ο λογαριασμός του ρεύματος. Εναν χρόνο πριν, τέτοια εποχή, δεν είχε καεί η μισή Ελλάδα, δεν είχε «γονατίσει» η πρωτεύουσα επειδή έπεσε ένα χιόνι και, το κυριότερο, ο Πούτιν δεν είχε αποφασίσει ότι η Ουκρανία είναι ένα λάθος του Λένιν που πρέπει να διορθώσει εισβάλλοντας σε αυτήν και προκαλώντας μια νέα οικονομική κρίση στην Ευρωπαϊκή Ενωση.

Σήμερα η κυβέρνηση μπορεί να δηλώνει ότι δεν σκέφτεται τις εκλογές. Αποκλείεται όμως να μην προβληματίζεται για την πιθανότητα σε έναν χρόνο από τώρα να είναι όλα ακόμα πιο δύσκολα. Μπορεί να συμβεί αυτό; Φυσικά και μπορεί. Κανείς δεν έχει καταλάβει πώς θα φθηνύνει η ενέργεια – έστω κι αν ο πόλεμος στην Ουκρανία ολοκληρωθεί αύριο. Αν κερδίσουν οι Ρώσσοι, τα μέτρα οικονομικού αποκλεισμού θα συνεχιστούν και αυτό θα έχει ως συνέπεια να κλείσουν οι στρόφιγγες του φυσικού αερίου. Αν πάλι τα μαζέψουν και φύγουν από την Ουκρανία, δεν προκύπτει από κάπου πως ο Βλαδίμηρος θα φωνάξει τους Ευρωπαίους σηκώνοντας λευκή σημαία: κυβερνά χωρίς εσωτερική αντιπολίτευση έναν λαό που στους αποκλεισμούς και στη φτώχια είναι συνηθισμένος – άλλωστε επί της ουσίας δεν είχε ποτέ του ως πολίτευμα τη δική μας αστική δημοκρατία που επιτρέπει διεκδικήσεις. Αν νικήσει ο Πούτιν, θα γίνει αλαζόνας· αν χάσει, θα γίνει αδίστακτος.

Η κυβέρνηση λογικά θα σκέφτεται τις εκλογές. Δεν είναι ζήτημα πίεσης της αντιπολίτευση – είναι ζήτημα πίεσης από τις εξελίξεις. Αυτό που φαίνεται στις δημοσκοπήσεις είναι ότι υπάρχει ένα μεγάλο ποσοστό ανοχής που έχει να κάνει με κάτι απλό: για την ώρα η όποια αντιπολίτευση δεν μπορεί να κάνει εμπόριο ελπίδας. Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να κατηγορεί τον Πρωθυπουργό για όλα τα δεινά της ανθρωπότητας, αλλά τον ακούει μόνο το όποιο κοινό τού έχει απομείνει. Μόνο που στην Ελλάδα υπάρχει για τις κυβερνήσεις ένα θέμα: πολλές φορές η ψήφος είναι τιμωρητική, δηλαδή ο κόσμος δεν ψηφίζει υπέρ μαγικών λύσεων, αλλά απλά για να δείξει στις κάλπες την οργή του. Δύο χρόνια πριν η πλειοψηφία του κόσμου ήταν στρατευμένη σε έναν σκοπό: την αντιμετώπιση της πανδημίας. Πέρυσι περίμενε απλά καλύτερες μέρες αισιόδοξα. Σήμερα η ίδια πλειοψηφία είναι αμήχανη και φοβάται. Αύριο;