Η σημασία της καλής πλευράς στην Ιστορία

Ο ιστορικός διάλογος Καραμανλή – Παπανδρέου προσέφερε υλικό χρήσιμο σε όσους αμφισβητούν τα δεδομένα. Επί πολλά χρόνια, πολλοί θεωρούσαν (πιθανόν θεωρούν ακόμη…) ότι διαφώνησαν οι δυο τους. Προφανώς ο Ανδρέας εκμεταλλεύτηκε τη στιγμή για να δώσει έναν, επικαιρικό εκείνη την εποχή, τριτοδρομικό τόνο στην αντίκρουσή του. Επί της ουσίας, όμως, αποδεχόταν (όπως αποδείχθηκε στα πολλά χρόνια που κυβέρνησε) πόσο σοφό ήταν το βιωματικό αξίωμα του Καραμανλή.

Σε εκείνον, μάλιστα, τον κόσμο που δεν είχε ζήσει διαφώνησαν με τη μεγάλη συμφωνία Ρέιγκαν – Γκορμπατσιόφ. Που μόλις είχε υποδεχθεί, με ανακούφιση, την Détente των Νίξον – Μπρέζνιεφ. Εξάλλου, η Ελλάδα κατέληξε να δημιουργήσει το σύγχρονο κράτος της, επειδή η Δύση θαύμασε στην εξέγερση του ’21 την επιβεβαίωση των μεγάλων ιδεών που έθρεψαν τον Δυτικό Πολιτισμό. Και, σε τελευταία ανάλυση, το ζήτημα με την άλλη υπαγωγή («στην Ανατολή») είχε ξεκαθαρίσει χρόνια πριν, δυστυχώς με φόρο αίματος.

Παρά ταύτα, ένας στους πέντε συμπατριώτες παραμένουν τυφλωμένοι από τον σιδερένιο κόσμο του Πούτιν. Θλιβερή πραγματικότητα, που ελπίζω να αλλάξει υπό το βάρος των γεγονότων. Ακόμη και σεσημασμένοι θαυμαστές του «ολιγάρχη των ολιγαρχών», που έχουν λάβει θέσεις στην πολιτική σκηνή, καταδίκασαν την αναίτια επίθεση σε ένα άοπλο κράτος και τους κατοίκους του. Πώς είναι άλλωστε δυνατόν να θαυμάζει κανείς έναν ηγέτη που τους φλομώνει στο ψέμα υποκρινόμενος ότι πάει να βοηθήσει τους απειλούμενους αδελφούς των επαρχιών του Ντονμπάς και τελικά επιτίθεται από παντού με στόχο την κατάλυση της ανεξάρτητης Ουκρανίας.

Ενας που σίγουρα κατάλαβε ότι δεν υπάρχει περιθώριο να κλείνεις το μάτι στους εγχώριους «θαυμαστές του Πούτιν» είναι ο Αλέξης Τσίπρας. Ενώ μέχρι τότε στελέχη του έφθαναν μέχρι την ευγενική καταδίκη της… Ρωσικής Ομοσπονδίας και δεν τους έπαιρνες ούτε με… βασανιστήρια την ονομαστική καταδίκη του θύτη, εκείνος τον ονομάτισε πέντε (5) φορές. Πάλι καλά!

Με άλλα λόγια, η συζήτηση στη Βουλή έδωσε την ευκαιρία να διατυπωθεί η στοιχειώδης εθνική γραμμή: η Ελλάδα είναι αδιαπραγμάτευτα δίπλα στους αμυνόμενους.

Σε αυτή τη γραμμή, επιβεβαιώθηκε και πάλι η βιωματικά επιβεβαιωμένη ορθότητα της πεποίθησης όσων πιστεύουμε πως οι συμμαχίες μας παραμένουν σταθερές και αταλάντευτες γιατί αυτή είναι η «καλή πλευρά» της Ιστορίας. Γιατί πέραν της «σωστής» επιλογής, στην οποία ορθώς αναφέρθηκε ο Πρωθυπουργός, είναι και η ηθικά ανώτερη επιλογή.

Πιστεύω τελικά, πέραν άλλων λόγων, σημαντικών προφανώς, ο αυταρχικός Πούτιν είδε τον κίνδυνο δίπλα του να τον απειλεί άμεσα. Αν η Ουκρανία αφηνόταν να γίνει ένα κράτος, χαοτικό ίσως στην αρχή, πολλαπλών όμως ευκαιριών, μικρότερων και μεγαλύτερων, θα μπορούσε να ελπίζει ότι, σε όχι πολλά χρόνια, θα έφθανε να διαθέτει εισόδημα κατά κεφαλήν μεγαλύτερο από τη Ρωσία, χωρίς βεβαίως το αέριο και τα πετρέλαια. Επειδή, όπως και η Ελλάδα, διάλεξε τη σωστή πλευρά!

Ο Μπάμπης Παπαδημητρίου είναι δημοσιογράφος και βουλευτής