Η ΕΕ δεν {LF}φοβάται πια

Η εισβολή του ρωσικού στρατού στην Ουκρανία είναι μια παράλογη εγκληματική ενέργεια που κανείς δεν μπορούσε, εύλογα, να προβλέψει.

Μια τέτοια παραβίαση της υπογραφής του από ένα μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών ήταν μέχρι πρότινος αδιανόητη. Μια τέτοια ανθολογία ψεμάτων, διπροσωπίας και αρνήσεων δεν έχει καμία ομοιότητα με τη συμπεριφορά μιας μεγάλης χώρας. Ωστόσο ο Πούτιν έρχεται ήδη ενάντια στην πεισματική αντίσταση των Ουκρανών και στην ομόφωνη καταδίκη όλων των πολιτισμένων εθνών. Για τον ρώσο δικτάτορα, τα χειρότερα έρχονται.

Η Ευρωπαϊκή Ενωση, την οποία περιφρονεί τόσο πολύ και θέλει να καταστρέψει εδώ και πολύ καιρό, δείχνει πιο ενωμένη και πιο αποφασιστική από ποτέ. Ο πόλεμος αυτός την ενθάρρυνε και μάλλον τη μεταμόρφωσε. Η δύναμή της έχει πράγματι αναπτυχθεί σε χρόνο ρεκόρ για να υιοθετήσει τις πιο αυστηρές κυρώσεις εναντίον ενός ηγέτη που έχει χάσει κάθε λογική και διαπράττει τα χειρότερα εγκλήματα: επαναφέροντας τον πόλεμο στην Ευρώπη.

Κανείς δεν θα φανταζόταν ότι η Ευρωπαϊκή Ενωση ήταν ικανή για να επιδείξει τέτοια αποφασιστικότητα και ταχύτητα στις αντιδράσεις της: παρέχοντας στρατιωτική, οικονομική και ανθρωπιστική υποστήριξη στην Ουκρανία, επιβάλλοντας ανελέητες κυρώσεις κατά του Πούτιν και των υποστηρικτών του κι επιδεικνύοντας μια ομοφωνία των πολιτικών, διπλωματικών, πολιτιστικών και αθλητικών παραγόντων της για να καταδικάσουν την εισβολή.

Οι μακροχρόνιες ευρωπαϊκές συζητήσεις σχετικά με την ανάγκη να προστεθεί στη δύναμη επιρροής της Ευρώπης, ένα στρατιωτικό συμπλήρωμα που θα της δίνει επιπλέον αξιοπιστία, έχουν πλέον ολοκληρωθεί. Ολοι οι Ευρωπαίοι θα οπλιστούν συλλογικά για το μεγάλο παγκόσμιο παιχνίδι.

Ο σκοπός μιας στρατιωτικά και διπλωματικά ισχυρής Ευρώπης έχει σημειώσει μεγαλύτερη πρόοδο σε τρεις ημέρες παρά σε τριάντα χρόνια. Αυτή η βάναυση επίγνωση ήταν προβλέψιμη: τα συμφέροντα των Ευρωπαίων είναι πλέον τόσο συνδεδεμένα που, στις δυσκολίες, το πρώτο τους ένστικτο είναι να ενωθούν για να αντιδράσουν μαζί. Το έχουμε δει με τα εμβόλια.

Επιπλέον, η έλξη που ασκεί η Ενωμένη Ευρώπης στους λαούς, και που είναι ίσως η πραγματική αιτία της δράσης του ρώσου δικτάτορα, θα δυναμώσει και ο Πούτιν θα μπορούσε κάλλιστα να δει το τέλος της βασιλείας του, επειδή ο ρωσικός λαός προτιμά την ειρήνη και την ευημερία από οποιαδήποτε άλλη περιπέτεια.

Και αν θέλει να δοκιμάσει την ευρωπαϊκή ανθεκτικότητα σε στρατιωτικό επίπεδο, ακόμη και σε πυρηνικό επίπεδο, ξέρει τώρα ότι θα συναντήσει απέναντί του μόνο σταθερότητα και ενότητα.

Ο Ζαν – Ντομινίκ Ζουλιανί είναι πρόεδρος του Ιδρύματος Robert Schuman