Εχθροί του ελεύθερου κόσμου

Τον Γκάρι Κασπάροβ, στον οποίο έκανε αναφορά προχθές στη Βουλή ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, τον γνωρίζαμε ως σκακιστή. Τα τελευταία χρόνια τον ξανασυναντήσαμε, δραστήριο πολίτη, για τις ελευθερίες στην πατρίδα του, τη Ρωσία. Πρόσφατα κυκλοφόρησε στα ελληνικά ένα βιβλίο του που, αν και δεν προσέχτηκε ιδιαίτερα, θα μπορούσε κανείς να το πει και προφητικό. Τίτλος του: «Ερχεται χειμώνας. Γιατί πρέπει να αντιταχθούμε στον Βλαντίμιρ Πούτιν και στους εχθρούς του ελεύθερου κόσμου» (εκδ. Επίκεντρο). Στο βιβλίο του αυτό, ο Κασπάροβ σημειώνει:

«Η εμπειρία του ναζισμού έπρεπε να έχει διδάξει στους ηγέτες των δυτικών δημοκρατιών πως οι δικτάτορες δεν αντιλαμβάνονται την υποχωρητικότητα ως έναν απλό συμβιβασμό αλλά ως φόβο και παράδοση του αντιπάλου τους, πεποίθηση η οποία τους κάνει εντελώς αχαλίνωτους. Αν σιωπάς διαρκώς και υποχωρείς αδιάκοπα απέναντι σε έναν δικτάτορα, τότε απλώς στρώνεις τον δρόμο για να τον κάνεις ολοένα και πιο αχόρταγο και επιθετικό. Σε μια τέτοια περίπτωση ο πόλεμος που προσπαθείς να αποφύγεις θα έρθει κοντύτερα».

Το απόσπασμα αυτό από το συγκλονιστικό βιβλίο του Κασπάροβ περιγράφει αυτό που ζούμε σήμερα, μετά την εισβολή της Ρωσίας του Πούτιν στην Ουκρανία. Οι ευρωπαίοι ηγέτες, πιεσμένοι από την πραγματικότητα, ήδη άλλαξαν το δόγμα τους και επέλεξαν να στραγγαλίσουν οικονομικά το ρωσικό καθεστώς. Είναι οξύμωρο, αλλά η κλιμακούμενη αντίσταση των Ουκρανών βοηθά τη Δύση να συνθλίψει οικονομικά το καθεστώς της Μόσχας, συντρίβοντας την τοπική οικονομία. Η Ρωσία επιστρέφει στα χρόνια της σοβιετικής απομόνωσης.

Η ανάλυση του Κασπάροβ είναι η αναμενόμενη για κάθε δημοκρατική φωνή που έχει γνώση της ρωσικής πραγματικότητας. Στην Ευρώπη, εκόντες άκοντες, οι περισσότερες πολιτικές δυνάμεις το έχουν καταλάβει. Στην Ελλάδα, αντίθετα, οι πολιτικές δυνάμεις συμπεριφέρονται ωσάν να βρίσκονται στον κόσμο τους. Αντιδυτικά, αντιευρωπαϊκά, δήθεν για την ειρήνη.

Εύλογο για πολιτικά κόμματα που υποστηρίζουν αυταρχικά πολιτικά συστήματα ή βασίζουν τον λόγο τους στην ευκολία και στον λαϊκισμό. Στη δεύτερη κατηγορία είναι ο περίφημος Βελόπουλος, γνωστός από την αλληλογραφία του με τον Χριστό αυτοπροσώπως. Τον αντανακλαστικό αντιευρωπαϊσμό του τον μεταφράζει σε παραλλαγές του μύθου περί «ξανθού γένους», είναι ο μύθος που συντηρεί διάφορα λαθρόβια έντυπα και τη γραφικότητα του ακροδεξιού λούμπεν. Νομίζει ότι τον μύθο αυτόν τον γυαλίζει παραπέμποντας σε τσιτάτα, αλιευμένα στο Διαδίκτυο, του Θουκυδίδη.

Στην πρώτη περίπτωση, ασφαλώς, είναι το ΚΚΕ. Η δημιουργία ενός νέου σιδηρού παραπετάσματος ξυπνάει τα όνειρα της κομμουνιστικής εποχής: στόχος τους είναι η ανατροπή του καπιταλισμού, ουσιαστικά της δυτικής δημοκρατίας. Ο βλοσυρός και θυμωμένος γραμματέας πρέπει να είναι ο μόνος πολιτικός ηγέτης που, αυτές τις ημέρες, ξεκινάει από τη ρωσική πρεσβεία προς την αμερικανική.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, από τη σκοπιά του, επαναλαμβάνει την πολιτική του για την πανδημία. Επισήμως, είναι με τη Δύση – αλλά στην ουσία οχυρώνεται σε μια αντιπολίτευση ίσων αποστάσεων. Απών στο Ευρωκοινοβούλιο, γκρινιάζοντας στο ελληνικό κοινοβούλιο. Ηθελα να ‘ξερα τι έλεγε ο Τσίπρας όταν, χθες, ανακοινώθηκε ότι η Ισπανία έστειλε οπλισμό στην Ουκρανία – η χώρα στην οποία στηριζόταν για να επικρίνει τον Πρωθυπουργό στην προχθεσινή συζήτηση στη Βουλή. (Δεν αναφέρω τον Βαρουφάκη διότι, όπως αποδείχτηκε με το θέμα της φινλανδοποίησης, δεν έχει σημασία).

Στα κόμματα αυτά, ούτε ξέρουν ούτε θέλουν να ξέρουν τον Κασπάροβ ως σκεπτόμενο πολίτη. Επειδή η σκέψη τους δεν προϋποθέτει σκεπτόμενους πολίτες, με αρχές και αξίες. Προϋποθέτει οπαδούς, στρατιές οπαδών. Το άθροισμα του ποσοστού τους είναι η τραγωδία της δημοκρατίας μας.