Ασφαιρες οι κυρώσεις, μόνος δρόμος η διπλωματία

Γνωρίζουμε τώρα ότι οι Ουκρανοί σκοπεύουν να πολεμήσουν τη ρωσική εισβολή με αποφασιστικότητα και γενναιότητα. Σε αυτόν τον αγώνα πρέπει να έχουν υποστήριξη. Δεν μπορούμε να παραλείψουμε να θαυμάσουμε τους Ευρωπαίους αυτούς που παίρνουν τα όπλα για να υπερασπιστούν τη χώρα τους ενάντια σε ανούσια επιθετικότητα.

Τι σημαίνει όμως υποστήριξη; Με τον Βλαντίμιρ Πούτιν στην πιθανώς διαταραγμένη κατάστασή του, η παράνοια και η σφαγή που προκύπτει μπορεί να τον ωφελήσει. Αυτό θα ήταν πραγματικά αποτρόπαιο και με τα σημερινά στοιχεία, θα διακινδύνευε μια καταστροφή που είναι αδικαιολόγητη.

Η Βρετανία δικαίως προσχώρησε στην υπόλοιπη Ευρώπη εκφράζοντας τη φρίκη της. Αλλά όταν η βρετανική κυβέρνηση κλήθηκε να κάνει κάτι περισσότερο με την υποδοχή πιθανώς χιλιάδων ουκρανών προσφύγων, το υπουργείο Εσωτερικών δεν πήρε μέτρα.

Υπάρχουν επίσης οικονομικές κυρώσεις, το καπιταλιστικό ισοδύναμο της μεσαιωνικής πολιορκίας και της πείνας. Η σοβαρότητά τους ήταν εντυπωσιακή, δείχνοντας τη Βρετανία ενωμένη με την Ευρώπη και τις ΗΠΑ ενάντια στο κακό. Το πρόβλημα είναι ότι, σε αντίθεση με τον λιμό, η ιστορία δεν δείχνει σχεδόν κανένα σημάδι ότι κυρώσεις επιτυγχάνουν τον επιθυμητό στόχο τους. Τα σημερινά μέτρα θα βλάψουν, ως συνήθως, τους φτωχούς παρά τους πλούσιους. Αυτός είναι ο πόλεμος του Πούτιν, όχι της Ρωσίας, αλλά πώς μπορεί να μιλήσει η Ρωσία; Η δικαιολογία για την επιβολή κυρώσεων στην οικονομία, τις τράπεζες, τα ταξίδια, τις αθλητικές ομάδες και την κοσμοπολίτικη διασπορά είναι ότι αυτό θα πείσει με κάποιο τρόπο τον Πούτιν για το λάθος του. Σκοπεύουμε οι Ρώσοι να κάνουν ξαφνικά αυτό που δεν έκαναν εδώ και έναν αιώνα και να επαναστατήσουν και να τον ανατρέψουν;

Η Realpolitik λέει ότι με κάποιο τρόπο πρέπει να παρακινηθεί ο Πούτιν να αποσύρει τους στρατούς του και να παραδεχτεί ότι η στρατηγική του έχει αποτύχει. Η διαμεσολάβηση πρέπει να βρει κάποια μορφή λέξεων για να καλύψει την υποχώρησή του, όσο οδυνηρές κι αν είναι αυτές οι λέξεις για κάποιους να τις καταπιούν. Η Ουκρανία και η Ρωσία πρέπει να ζήσουν ως γείτονες για άλλη μια φορά, όπως τους επιβάλλει η γεωγραφία σε όλη την ιστορία. Η εναλλακτική είναι να υποστεί το Κίεβο χρόνια κατοχής, έως ότου οι φιλελεύθερες φωνές στη Ρωσία πείσουν όποιον βρίσκεται στο Κρεμλίνο να υποχωρήσει.

Αυτές οι φωνές είναι αυτό που όλοι – η Ουκρανία, η Ρωσία και η υπόλοιπη Ευρώπη – χρειάζονται απεγνωσμένα τώρα. Δεν θα απαιτήσουν εξοστρακισμό και εχθρότητα από τη Δύση, αλλά επαφή, φιλία και ενθάρρυνση. Κάποια μέρα, κατά προτίμηση σύντομα, πρέπει να ξαναρχίσει η σοβαρή διπλωματία.

Ο Σάιμον Τζένκινς είναι αρθρογράφος του «Guardian»,
συγγραφέας και εκφωνητής του BBC