Η Θέτις κλαίει ακόμα…

Δεν είναι λίγες οι φωνές στη χώρα μας που περιβάλλουν με εμπιστοσύνη τις επιλογές του Πούτιν. Οι ελληνορωσικές σχέσεις, άλλωστε, πηγαίνουν πολύ βαθιά πίσω στον χρόνο, όπως στην περίπτωση του μικρού νησιού Λεύκη στη Μαύρη Θάλασσα, όπου λέγεται ότι η Θέτις, η μάνα του Αχιλλέα, μόλις πληροφορήθηκε τον θάνατο του γιου της στην Τροία, βγήκε από τη θάλασσα και μαζί με τις αδελφές της, τις Νηρηίδες, κόρες του Ωκεανού, αφού θρήνησε για δεκαεπτά μερόνυχτα τον γιο της, πήρε την καρδιά του πριν κάψουν το κορμί του και πήγε στη Λεύκη να τη θάψει. Μεταμορφώθηκε σε ψαροπούλι και κλαίει ακόμα τον γιο της. Ετσι λένε, αιώνες τώρα, οι ρώσοι ψαράδες όταν μαζεύουν τα δίχτυα τους στις ακτές του, εκεί όπου τα προηγούμενα 24ωρα πιάστηκαν αιχμάλωτοι οι ουκρανοί στρατιώτες που το υπερασπίζονταν.

Πόλεμος πάντων πατήρ, κατά τον Ηράκλειτο. Πολλοί οι μάντεις διεθνολόγοι που ξοδεύτηκαν σε φλύαρες προβλέψεις πως τάχα μου η Δύση δεν ξέρει να διαβάζει τον Πούτιν και ότι δεν θα γίνει πόλεμος. Οχι και η γράφουσα που ξέρει να διαβάζει και αναγνώρισε δημόσια εν μέσω αντίθετων φωνών την επιρροή του Μεγάλου Αλεξάνδρου στη στρατηγική του Πούτιν. Οπως έκανε ο μέγας στρατηλάτης, έτσι και ο ίδιος έδειξε να υποχωρεί πριν επιτεθεί.

Να διευκρινίσω: θεωρώ ως την πιο παράλογη πράξη την καταφυγή στον πόλεμο, εκτός κι αν κάποιος χρειαστεί να υπερασπιστεί την πατρίδα του. Εγινε αυτό; Θα προσπεράσω τις διακρίσεις και τους θανάτους των ρωσόφωνων στην Ουκρανία, για τα οποία δεν βρέθηκε μία έστω καταδίκη της Δύσης, και θα δω τη μεγαλύτερη εικόνα. Εκείνη που, παραβιάζοντας τις δεσμεύσεις Αμερικανών και Ευρωπαίων, απέκλειε τη συμμετοχή κρατών του Συμφώνου της Βαρσοβίας στο ΝΑΤΟ. Και που δεν τηρήθηκαν. Το φιτίλι άναψε με τη φιλοατλαντική προσέγγιση της Ουκρανίας, στην αυλή κυριολεκτικά της Ρωσίας. Η πρόκληση μεγάλη, που ξεκίνησε με την Εκκλησία κι έφτασε έξω από τους στρατώνες. Η στιγμή, επίσης, καλά σχεδιασμένη από πλευράς χρόνου. Μια Ευρώπη διαφορετική από εκείνη που οραματίστηκε ο μεγάλος Ντε Γκολ, η οποία ξεκινώντας από τον Ατλαντικό και φτάνοντας μέχρι τα Ουράλια (προφανώς έχοντας μέσα της και τη Ρωσία) θα διαμόρφωνε το πεπρωμένο του κόσμου, έχοντας δυστυχώς στις μέρες μας μειωμένου βεληνεκούς ηγεσίες, για να μην αναφερθώ χάριν αγωγής σε έναν προς έναν ξεχωριστά, συμπεριλαμβανομένου και του Αμερικανού Μπάιντεν, έχει αφήσει τις πρωτοβουλίες στον μόνο που γνωρίζει πώς παίζεται το παιχνίδι. Ο οποίος τι κάνει εν προκειμένω άλλο από το να υπερασπίζεται το συμφέρον της πατρίδας του, κακώς, πολύ κακώς με πόλεμο, αλλά πάντως αυτό κάνει;

Επειτα υπάρχει κι αυτό το μαύρο παρελθόν ανάμεσά τους: με τους Ουκρανούς να πολεμούν το 1917 τους μπολσεβίκους και στον Β’ Παγκόσμιο να λοξοκοιτάνε κατά τη μεριά του Χίτλερ, ο ουκρανικός εθνικισμός εκδηλώνεται μέχρι σήμερα με πολλές αφορμές.

Οι Αμερικανοί ξεχνούν εύκολα. Ξέχασαν πως ο κόσμος μας χωρίς το Στάλινγκραντ θα ήταν αυτοκρατορία του διαβόλου. Ξέχασαν τα εκατομμύρια θύματα, όπως ξέχασαν και τους κύπριους αδελφούς μας. Καταδικάζουν τη ρωσική εισβολή κι αφήνουν πέντε δεκαετίες τώρα τον στρατό κατοχής της Τουρκίας να λυμαίνεται το βόρειο κομμάτι του νησιού. Ετσι θα ξεχάσουν μεθαύριο και τους Ουκρανούς. Η Δύση μάς εγκατέλειψε, ομολόγησε ο ανεκδιήγητος κωμικός, μοιραίος για τη χώρα του Ζελένσκι. Και πού είσαι ακόμα. Το ίδιο έκανε και στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν, αφήνοντας εκατομμύρια θύματα και στο έλεος των Ταλιμπάν τους επιζώντες συνεργάτες της.

Στόχος είναι η Ευρασία. Και, δυστυχώς, η Δύση έριξε τον Πούτιν στην αγκαλιά της Κίνας. Αντί να τον έχει στο πλευρό της. Τι κι αν του επέβαλε κυρώσεις; Τα λεφτά του τα έχει πάρει κιόλας πίσω μετά τις συμφωνίες – μαμούθ που έχει υπογράψει με την Κίνα και την Ινδία. Τι έχασε; Τη θέση της Ρωσίας στον τομέα γεωπολιτικών αξιών της Ευρώπης, κι αυτό είναι εις βάρος της Ευρώπης. Το διεθνές δίκαιο, τσίχλα στο στόμα όλων, έχει πάει προ πολλού περίπατο. Η Ελληνίδα Θέτις μένει ακόμα στη χώρα της…

Η Φωτεινή Τομαή είναι πρέσβης επί τιμή, ιστορικός και συγγραφέας