Το τελευταίο «f*** off»{CR}

Τι παθαίνει η μαϊμού όταν σκαρφαλώνει ψηλά είναι γνωστό και δεν χρειάζεται να το πω – αρκεί ότι σχηματίσατε στον νου την εικόνα. Αναλόγως εκτίθεται και η πολιτική ορθότητα όταν η πραγματικότητα την υποχρεώνει να υπερβεί τα όριά της. Συγκεκριμένα, διαβάζω στην ιστοσελίδα διεθνούς δικτύου την είδηση για την ηρωική, πλην μάταιη, αντίσταση της στρατιωτικής φρουράς σε ουκρανική νησίδα. Οι Ρώσοι τους ζητούν δύο φορές να παραδοθούν, εκείνοι αρνούνται βρίζοντας, οι Ρώσοι απαντούν βρίζοντας επίσης και, αμέσως μετά, τους ισοπεδώνουν, τέλος της ιστορίας.

Η είδηση προβάλλεται υπό τον τίτλο «Defiant last words of Ukrainian defenders». Το «defiant» δεν μεταφράζεται ακριβώς στα ελληνικά ή, τουλάχιστον, εμένα δεν μου έρχεται το επίθετο που αντιστοιχεί στο ρήμα αψηφώ, έχει πάντως την έννοια μιας πράξης ηρωικής και μάταιης. Ωστόσο, παρότι εξαίρεται στον τίτλο ο ηρωισμός των υπερασπιστών της νησίδας, δεν γλιτώνει από τη λογοκρισία της πολιτικής ορθότητας. Μόλις βάζουμε να δούμε και να ακούσουμε το βίντεο, αντί για ανθρώπινες φωνές ακούμε ένα παρατεταμένο «μπιπ» (η απάντηση των Ουκρανών στο ρωσικό τελεσίγραφο), μετά ένα άλλο παρατεταμένο «μπιπ» από τους Ρώσους, ενώ στους υπότιτλους διαβάζουμε ότι οι μεν Ουκρανοί λένε «f*** off», οι δε Ρώσοι «f*** you too», όπερ και πραγματοποιούν στη συνέχεια με έναν πύραυλο.

Αναρωτιέσαι για ποιον λόγο να γίνεται τέτοια γελοία επίδειξη αιδημοσύνης στη μετάδοση της συγκεκριμένης είδησης. Αυτοί οι δεκατρείς στρατιώτες δίνουν τη ζωή τους, με πλήρη συνείδηση της μοίρας τους. Ξέρουν ποιο θα είναι το τίμημα της απάντησής τους, δεν αξίζει λοιπόν να ακουστεί το τελευταίο τους «άντε γ***» στον αέρα; Με τη ζωή τους, στο κάτω κάτω, το πλήρωσαν οι άνθρωποι και μάλιστα για έναν καλό σκοπό! Θα προσβληθούν μήπως τα χρηστά ήθη στο Οχάιο, που λέει ο λόγος, αν ακούστει η συγκεκριμένη βρισιά στον αέρα; Αν περίμεναν αυτό για να προσβληθούν, όταν η Ρωσία εξαπολύει επιθετικό πόλεμο στην Ουκρανία, τότε, χαίρετε! Τι νόημα έχει να συζητούμε;

Εχω κολλήσει με τη συγκεκριμένη περίπτωση και ζητώ την κατανόησή σας, επειδή είναι το τέλειο παράδειγμα των ορίων της πολιτικής ορθότητας. Το δίλημμα εδώ, για τους πολιτικώς ορθοφονούντες, ήταν μεταξύ του ηρωισμού και της χυδαιότητας με την οποία εκδηλώνεται αυτός ο ηρωισμός. Και, επειδή καταλάβαν ασφαλώς ότι δεν μπορούσαν να προσπεράσουν ένα τέτοιο σπάνιο περιστατικό, αποφάσισαν να βάλουν φίμωτρο στους μελλοθάνατους, αλλά να μεταδώσουν τον ηρωικό θάνατό τους. Τουλάχιστον οι βικτωριανοί μεταφραστές αρχαίων κειμένων απέδιδαν στα λατινικά τα εδάφια που τους σοκάριζαν· οι πολιτικώς ορθοφρονούντες σήμερα βάζουν μπιπ και αστερίσκους. Οι κακές λέξεις ταράζουν τα παιδιά, βλέπετε, και τα σπρώχνουν στη βία. Δεν ντρεπόμαστε, λέω ‘γω…

Μήπως αυτή ήταν η πρώτη φορά που συνέβη κάποιοι στρατιώτες να πούνε κακά λόγια λίγο πριν πεθάνουν; Οι βρισιές είναι πάντα η ηχητική υπόκρουση της ιστορίας των πολέμων. Σε πολλές περιπτώσεις, έχουν αποκτήσει θρυλικό και εμβληματικό χαρακτήρα. Τον θρύλο τους μάλιστα τον έχουν υπηρετήσει, για πατριωτικούς σκοπούς, μεγάλοι λογοτέχνες, όπως ο Ουγκώ στους «Αθλίους». Αναφέρομαι, βέβαια, στα «merde», με τα οποία ο στρατηγός Cambronne στο Βατερλώ συνόδευσε (λεκτικώς μόνον) την άρνησή του στην έκκληση των Αγγλων να παραδοθεί η Αυτοκρατορική Φρουρά. Θυμάμαι, επίσης, τα «nuts» του ταξίαρχου Μακόλιφ, στη μάχη των Αρδεννών το 1944, όταν οι Γερμανοί ζήτησαν από τους πολιορκημένους στην Bastogne Αμερικανούς να παραδοθούν. Πόσο κακό ήταν, λοιπόν, το ύστατο «άντε γ***» των ουκρανών υπεραπιστών της νησίδας;

ΤΟ ΚΟΜΜΑ ΤΩΝ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΑΙΩΝ

Καταλαβαίνω ότι είναι δουλειά του, αλλά ας μη γελοιοποιείται άλλο ο ρώσος πρεσβευτής στην Αθήνα, παριστάνοντας τον αγανακτισμένο για τη δήθεν αδικία εις βάρος της φιλειρηνικής χώρας του και προσπαθώντας να διαψεύσει την πραγματικότητα. Από την άλλη, όμως, καταλαβαίνω και την εξαιρετική δυσκολία της θέσης του, δεδομένου ότι η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία επέφερε τεράστο πλήγμα στο Κόμμα των Ρωσόφιλων, που διαπερνά οριζοντίως το πολιτικό και κομματικό φάσμα στην Ελλάδα. Το Κόμμα των Κολοκοτρωναίων ζορίζεται πολύ αυτόν τον καιρό…