Δείξε μου τα νύχια σου {CR}να σου πω τι τρέχεις

Στη δρομική κοινότητα η παροιμία είναι… πασίγνωστη: «Δείξε μου τα νύχια σου να σου πω τι τρέχεις!». Διότι απλά δεν υπάρχει δρομέας μεγάλων αποστάσεων που δεν έχει μαυρίσει ή ακόμη και χάσει κάποιο/α από τα νύχια των ποδιών του. Πολλοί, μάλιστα, τα θεωρούν «παράσημα» της δρομικής καριέρας τους!

Παπούτσια και πέλματα

Κακά τα ψέματα. Αν και το τρέξιμο έχει σημαντικά οφέλη για το σώμα, αυτά δυστυχώς έρχονται μαζί με κάποια τέτοια προβλήματα από την καταπόνηση του ποδιού. Μία από τις πιο συνηθισμένες ενοχλήσεις αφορά τα νύχια που μαυρίζουν, σπάνε, παραμορφώνονται και φτάνουν μέχρι και να πέφτουν. Οσοι κάνουν πολλά χιλιόμετρα και προετοιμάζονται για κάποιον ημιμαραθώνιο ή Μαραθώνιο, αντιμετωπίζουν συχνότερα το πρόβλημα. Ακόμη συχνότερα οι ορεινοί δρομείς και οι «ουλτράδες» υπεραραθωνοδρόμοι. «Οι δρομείς καταπονούν πολύ τα νύχια τους και συνήθως υποφέρουν από υπονύχια αιματώματα. Δηλαδή μελανιάζουν τα νύχια τους. Εκτός από τα αιματώματα, μπορεί να δημιουργηθεί ένας κάλος στον αύλακα του νυχιού από τις παρατεταμένες πιέσεις που δέχονται τα δάχτυλα ή υπονύχιοι κάλοι στο μπροστινό μέρος του νυχιού, το λεγόμενο ελεύθερο άκρο, μεταξύ νυχιού και δέρματος», αναφέρει στο «Τρέχω», η ποδολόγος Ειρήνη Στριμπάνου. «Εκτός από την καταπόνηση του ποδιού για ώρες κατά τη διάρκεια του τρεξίματος, αν υποθέσουμε επίσης ότι ο δρομέας που τρέχει χρόνια ξέρει να διαλέγει παπούτσι, μεγάλο ρόλο στα προβλήματα αυτά παίζει και το αρχικό πέλμα με το οποίο γεννήθηκε. Αν η μορφολογία του πέλματος είναι δηλαδή σωστή. Οποιαδήποτε μορφολογική διαταραχή του πέλματος είτε κληρονομική είτε επίκτητη, μπορεί να έχει ρόλο στον τραυματισμό του νυχιού», προσθέτει η ποδολόγος.

Φροντίδα και προστασία

Οπως το υπόλοιπο σώμα του δρομέα που χρειάζεται τη φροντίδα του προκειμένου να διατηρείται σε καλή κατάσταση, έτσι και η περιποίηση των νυχιών πρέπει να μπει στο πρόγραμμα του δρομέα προλαμβάνοντας τυχόν μελλοντικά προβλήματα. «Ο δρoμέας πρέπει να κόβει τα νύχια του περίπου 3-4 μέρες έως και μία εβδομάδα πριν τρέξει κάποιον αγώνα. Δεν πρέπει να τα κόβει μία μέρα πριν, αλλά ούτε και να έχει μακριά νύχια. Το παπούτσι του να είναι πάντα μισό πόντο μεγαλύτερο από το πέλμα γιατί κατά τη διάρκεια του τρεξίματος το πόδι πρήζεται. Καλό είναι, ακόμα, να φοράει σιλικονούχα προστατευτικά δακτύλου που καλύπτουν όλο το μπροστινό μέρος του ποδιού, σαν μικρό καλτσάκι, αφού μειώνει τους τραυματισμούς. Αν τα νύχια του είναι πολύ γαμψά, πιθανόν να χρειάζεται κάποια επίσκεψη στον ποδολόγο προκειμένου να ισιώσει τα νύχια του ώστε να μην τον ενοχλούν κατά τη διάρκεια της βάδισης», επισημαίνει η Ειρήνη Στριμπάνου και συνεχίζει: «Τα κορδόνια παίζουν επίσης πολύ μεγάλο ρόλο. Δεν θα πρέπει να είναι χαλαρά δεμένα ώστε το παπούτσι να εφαρμόζει σαν κάλτσα πάνω στο πόδι του δρομέα. Είναι πολύ επικίνδυνο όταν το πόδι πηγαινοέρχεται μέσα στο παπούτσι γιατί προκαλούνται τραυματισμοί στα δάχτυλα και τα νύχια».

Ενδείξεις και αντιμετώπιση

Η πιο κοινή ένδειξη εμπλοκής του νυχιού σε κάποιον τραυματισμό είναι το σκούρο του χρώμα, εξαιτίας του αιματώματος που έχει σχηματιστεί κάτω από την επιφάνειά του. Αν δεν υπάρχει ενόχληση, τότε μπορεί το νύχι να επανέλθει στην φυσιολογική του κατάσταση με την πάροδο του χρόνου, ωστόσο όταν πονάει, η επίσκεψη στον ποδολόγο κρίνεται απαραίτητη. Και μην μπείτε στον πειρασμό να κρύψετε τη δυσχρωμία με μανό αφού το υλικό που θα βάλετε από πάνω του θα εμποδίσει την αναπνοή του νυχιού, προκαλώντας χειρότερο πρόβλημα. «Οσο υπάρχει το υπονύχιο αιμάτωμα και υπάρχει έντονος πόνος καλό είναι να επισκεφτεί τον ποδολόγο. Εκείνος θα κάνει διχοτόμηση, δηλαδή δύο μικρές τρύπες πάνω στο νύχι για να βγει το αιμάτωμα. Μετά από 10 μέρες, εφόσον έχει επουλωθεί, γίνεται αφαίρεση τμήματος ή ολόκληρου του νυχιού», δηλώνει η ποδολόγος.

Κίνδυνοι και μολύνσεις

Την ίδια τακτική πρέπει να ακολουθήσει και ο δρομέας εφόσον διαπιστώσει πως κάποιο από τα νύχια του κουνιέται και δείχνει έτοιμο να πέσει. «Οταν κουνιέται το νύχι πρέπει να απευθυνθεί σε ειδικό ώστε να ελέγξει αν κουνιέται τμηματικά, ολοκληρωτικά και να κρατιέται μόνο από το περιονύχιο. Πρέπει να το βοηθήσει να αποσπαστεί για να βγει το καινούργιο υγιές». Καλή σκέψη σε αυτήν την περίπτωση, δεν είναι η βίαιη απομάκρυνση του νυχιού από τον ίδιο τον δρομέα γιατί άθελά του μπορεί να βάλει σε μεγαλύτερους μπελάδες την συγκεκριμένη περιοχή του ποδιού.

Αιμορραγία και καλύμματα

Και τι γίνεται στην περίπτωση όμως που το νύχι πέσει από μόνο του, έπειτα από κάποια προπόνηση ή έναν αγώνα; Αν φύγει αιμορραγώντας, το πρώτο βήμα είναι να ασκήσει ο δρομέας πίεση στην περιοχή ώστε να τη σταματήσει. Στη συνέχεια, «πρέπει οπωσδήποτε να βάλει μια κρέμα με αντιβίωση και το προστατευτικό σιλικονούχο κάλυμμα για ένα χρονικό διάστημα ώστε η ρώγα του δακτύλου να μην καταπονηθεί. Γιατί η ρώγα έρχεται και καλύπτει όλη αυτή την περιοχή που κολλάει ένα νύχι και μετά το καινούργιο δεν έχει που να βγει. Τα νύχια παίζουν σημαντικό ρόλο προστασίας των δακτύλων από το εξωτερικό περιβάλλον και κάποιος που θα κάνει αφαίρεση των νυχιών και πιθανόν της μήτρας του νυχιού, θα δημιουργηθεί παραμόρφωση χωρίς να λύσει το πρόβλημα», καταλήγει η Ειρήνη Στριμπάνου.