Χαρά

Η συναυλία είχε μια συγκινητική αρτιότητα. Ο μαέστρος διηύθυνε ιδανικά την ορχήστρα του στην Ενάτη Συμφωνία του Μπετόβεν, οι σολίστ τραγούδησαν με ύψιστη εκφραστικότητα το An die Freude του Φρίντριχ Σίλερ, η χορωδία ήταν συγκλονιστική. Ενας φίλος, και βαθύς γνώστης της μουσικής, διέκρινε μια «ανατολικότητα» στην εκτέλεση, τον παραξένεψε το πάθος που χαρακτήριζε το πρώτο βιολί, δεν συνηθίζεται αυτό στις δυτικές ορχήστρες μου είπε, αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα.

Δικαίως αποθέωσε το κατάμεστο Μέγαρο τον Θεόδωρο Κουρεντζή και τον έφερε πίσω στη σκηνή τέσσερις φορές προσδοκώντας ένα ανκόρ (δεν υπέκυψε). Εγώ πάλι, ενώ χειροκροτούσα επίσης γοητευμένος, είχα την παράλογη ανάγκη για κάτι άλλο, ήθελα να πάρει το μικρόφωνο ο μαέστρος και να πει περίπου τα εξής:

«Σας ευχαριστώ. Και θέλω να πω κάτι που μπορεί να σας ξαφνιάσει. Ως Ελληνας που έχει δουλέψει για δεκαετίες στη Ρωσία, αγαπάει τους Ρώσους σαν αδέλφια του, έχει πάρει τη ρωσική υπηκοότητα και του έχει απονεμηθεί από το Κρεμλίνο το Παράσημο της Φιλίας, θέλω να απευθυνθώ από αυτόν εδώ τον συμβολικό τόπο στον πρόεδρο Πούτιν, που ξέρω ότι με εκτιμά και του αρέσει η μουσική μου, και να του ζητήσω να κάνει πίσω. Αυτός ο πόλεμος δεν πρέπει να γίνει. Η Ευρώπη, που έκανε ύμνο της την Ωδή στη Χαρά που μόλις παρουσιάσαμε, δεν πρέπει να γνωρίσει άλλη αιματοχυσία. Δεν νομίζω ότι “όλοι οι άνθρωποι γίνονται αδέλφια” ούτε ότι “όλα τα πλάσματα πίνουν τη χαρά απ’ τα στήθη της φύσης”, είμαι σίγουρος όμως ότι μπορούμε με τον διάλογο να λύσουμε τις διαφορές μας».

Φυσικά τίποτα τέτοιο δεν ειπώθηκε ούτε θα μπορούσε να ειπωθεί. Oχι επειδή οι διευθυντές ορχήστρας δεν ασχολούνται με την πολιτική: ο διάσημος Bενεζουελάνος Γκουστάβο Ντουνταμέλ, δημιουργός της περίφημης συμφωνικής ορχήστρας Σιμόν Μπολίβαρ, κατήγγειλε τον Μάιο του 2017 τον πρόεδρο της χώρας του, τον Νικολάς Μαδούρο, που είχε μόλις βάψει τα χέρια του με το αίμα 36 διαδηλωτών, «υψώνω τη φωνή μου εναντίον κάθε μορφής καταστολής», είχε πει, «ήρθε η ώρα να ακουστεί ο λαός. Ως εδώ!». Αλλά επειδή είχαμε συγκεντρωθεί για κάτι άλλο, κι ο Κουρεντζής δεν είναι ακτιβιστής, άσε που μάλλον δεν συμφωνεί ότι ο Πούτιν ετοιμάζει μια καταστροφική εισβολή, παλιότερα είχε μιλήσει στη Ματούλα Κουστένη για την «προπαγάνδα της Δύσης εναντίον της Ρωσίας», έτσι το είπε, ναι, δεν σκοτώνουν στη χώρα αυτή και τους ομοφυλόφιλους στον δρόμο, διευκρίνισε.

Θα είχε δύναμη πάντως μια τέτοια παρέμβαση. Κι ο πρόεδρος, έτσι μεγαλόψυχος που είναι κατά βάθος, μπορεί να απαντούσε, «εντάξει Φιοντόρ, αφού μου το ζητάς θα το κάνω, θα τους μαζέψω τους στρατιώτες μου, πάρ’ το σαν δώρο για τα πεντηκοστά σου γενέθλια».