Μια φιλική αναμέτρηση

Ο πληθωρισμός συναισθημάτων αφαίρεσε από το ντέρμπι της Θεσσαλονίκης ένα από τα βασικά του συστατικά: την ένταση.

Οι παίκτες του Αρη και του ΠΑΟΚ ένιωσαν την υποχρέωση να ξεθυμάνουν το πάθος τους σεβόμενοι τη μνήμη του νεκρού Αλκη. Το αποτέλεσμα ήταν μία νερόσουπα που αδίκησε και τα δύο κλαμπ τα οποία ουσιαστικά βγήκαν ηττημένα από την ισοπαλία.

Ο Αρης απενεργοποίησε και τα δύο μεγάλα ατού που είχε χθες στην κατοχή του. Το γήπεδο και την αλλαγή προπονητή. Οι εξέδρες του «Κλεάνθης Βικελίδης» ήθελαν να δείξουν τον καλό τους εαυτό και περιορίστηκαν σε αποδοκιμασίες και κάποια αναθέματα, κυρίως προς το τέλος του αγώνα, όταν υπό κανονικές συνθήκες μοιάζουν με κρατήρα ηφαιστείου που μόλις έχει εκραγεί. Αντί λοιπόν να δώσουν ρυθμό στα παιδιά του Θεού του Πολέμου οι φίλοι του Αρη τα αποκοίμισαν και μετέτρεψαν ένα παραδοσιακό ντέρμπι στο οποίο καίγονταν και οι δύο αντίπαλοι για βαθμούς, σε φιλική αναμέτρηση.

Τέθηκε επίσης εκτός λειτουργίας η ψυχολογική ανάταση που πάντοτε προκαλεί η αλλαγή στην τεχνική ηγεσία. Ο Χερμάν Μπούργκος παρακολούθησε το ντέρμπι από την εξέδρα και όταν αποχώρησε πιθανόν να σκεφτόταν πως οι αλλαγές στις οποίες πρέπει να προβεί είναι περισσότερες απ’ όσες είχε υπολογίσει.

Υπάρχει και ένα σημαντικό ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί. Αν ο Αρης δεν κατορθώσει να πλασαριστεί μέσα στην πρώτη εξάδα για να παίζει με τους μεγάλους διεκδικώντας έξοδο στην Ευρώπη ποιος θα είναι στη συνέχεια ο ρόλος του Μπούργκος; Θα ετοιμάσει την ομάδα για την επόμενη σεζόν; Σοβαροί να είμαστε. Ο ιδιόρυθμος Αργεντινός θα ζητήσει μεταγραφές οι οποίες δεν πρόκειται ποτέ να γίνουν για ευνόητους λόγους. Τη συνέχεια μπορεί να τη φανταστεί ο οποιοσδήποτε. Γι’ αυτό το χθεσινό αποτέλεσμα ήταν τελικά μια μεγάλη ήττα.

Ο υπηρεσιακός στον πάγκο του Αρη Τόλης Τερζής είχε πάντως δίκιο: αν έπρεπε ένας από τους δύο μονομάχους να νικήσει τότε αυτός που το δικαιούτο περισσότερο ήταν η ομάδα του. Αλλά με τα «αν» κανείς ποτέ δεν διένυσε μεγάλη απόσταση.