Η πραγματικότητα στην Αίθουσα των Κατόπτρων

Στην Αίθουσα των Κατόπτρων, το κέντρο του ανακτόρου των Βερσαλλιών, υπάρχουν 357 καθρέφτες. Περιδιαβάζοντας εκεί μέσα, καθώς κοιτάς τριγύρω, βλέπεις, λόγω αντικατοπτρισμών, δεκάδες εκδοχές του εαυτού σου και του χώρου. Ποια είναι η «αληθινή»; Δεν υπάρχει. Μπορείς να διαλέξεις αυτή που σε βολεύει και σε κολακεύει περισσότερο. Βέβαια, η μία, η πραγματική, είναι αυτή που δεν μπορείς να δεις διότι αυτό που βλέπουμε δεν είμαστε ακριβώς εμείς αλλά το είδωλό μας. Και αυτό ακριβώς περιγράφει, όσο πιο παραστατικά γίνεται, ό,τι συμβαίνει και στη ζωή. Η πραγματικότητα είναι μία. Οι «αλήθειες» είναι πολλές. Εξαρτάται από ποια γωνία βλέπει κάποιος την πραγματικότητα.

Βέβαια, σε κάποιες περιπτώσεις, η πραγματικότητα δεν επιδέχεται πολλές «αλήθειες», πολλές ερμηνείες. Ειδικά όταν έχει να κάνει με αριθμούς, στοιχεία, επιστημονικά και μετρήσιμα δεδομένα. Τι γίνεται τότε; Την απάντηση την έχουν δώσει προ πολλού οι πάσης φύσεως ολοκληρωτισμοί. Οταν η πραγματικότητα δεν συμφωνεί με τις επιθυμίες μας, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα. Την καταργούμε, βρε παιδί μου. Και για ακόμη μεγαλύτερη μαγκιά, την απαγορεύουμε κιόλας. Κάτι τέτοιο προτείνει με άρθρο του, σε στρατευμένη με την αντιπολίτευση εφημερίδα, δικηγόρος, υπερασπιστής μέλους της τρομοκρατικής οργάνωσης 17 Νοέμβρη. Δεν μας αρέσουν οι δημοσκοπήσεις αφού δείχνουν ότι το «πολάκειον» όνειρο περί «Δεύτερης Φοράς» θα παραμείνει όνειρο; Θα τις κόψουμε βρε παιδί μου. Διότι, όπως γράφει, «…η ανάγκη για να απαιτηθεί η απαγόρευση των εκλογικών δημοσκοπήσεων έχει πια ωριμάσει…». Και καλεί την Αριστερά να αξιώσει ένα και μόνο: «Την κατάργηση και απαγόρευση κάθε είδους εκλογικής δημοσκόπησης, εδώ και τώρα». (Με μια υπαινικτική νότα ΠΑΣΟΚ στο τέλος.)

Η ανάγκη (που οπωσδήποτε είναι λαϊκή), η απαίτηση (που είναι πάντα λαϊκή) και η απαγόρευση (που προκύπτει από τη λαϊκή ανάγκη και τη λαϊκή απαίτηση) δημιουργούν ένα τρίγωνο. Πώς λέμε Τρίγωνο των Βερμούδων; Ε, αυτό είναι των Αμπέχονων (το αμπέχονο ως ιδέα, όχι ως ρούχο). Που αντί να «καταπίνει» αεροπλάνα και πλοία «καταπίνει» δημοκρατικές διαδικασίες.

Λιμοκοντόροι και αμπέχονα

Πού τα θυμήθηκα κι εγώ τα αμπέχονα; Θα μου πείτε, εδώ ο δημοσιογράφος της κομματικής εφημερίδας «Αυγή» και στενός συνεργάτης του Αλέξη Τσίπρα ξέθαψε τη λέξη «λιμοκοντόρος» προκειμένου να βρίσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Διότι, όπως συμβαίνει και με την πραγματικότητα, όταν ο πολιτικός λόγος δεν συμφωνεί με τις επιθυμίες μας, τόσο το χειρότερο για τον πολιτικό λόγο. Ξεπέφτει στη ακρότητα του διαδικτυακού υβρεολόγιου, ξεθάβει λέξεις παρωχημένης ταξικής τοξικότητας, καταφεύγει σε λεκτικά σχήματα που υπάγονται στην κατηγορία της χυδαίας γραφικότητας. Ή της γραφικής χυδαιότητας. Με δυο λόγια, ούτε να συναγωνίζονταν η Αρετή και η Χάιδω από τη «Γη της Ελιάς» για το καλύτερο κρεσέντο βρισιάς και κατάρας.

Ωστόσο, θεωρώ ότι το «λιμοκοντόρος» (το οποίο παρεμπιπτόντως υιοθέτησαν οι «συριζόφωνοι» του Διαδικτύου πριν ακόμη δημοσιευθεί το περί ου ο λόγος άρθρο φροντίζοντας να μας δώσουν μία ιδέα περί του σημαίνει «κομματική γραμμή») σε συνάρτηση με το «Κολάμπια» που χλευάζει εμμέσως πλην σαφώς, με ορολογία  τη σωστή προφορά, έχει μια ιδιαίτερη σημειολογική βαρύτητα. Προσπαθεί να απαξιώσει τη μόρφωση, την εκπαίδευση, τον κοσμοπολιτισμό, την εξωστρέφεια. Ομφαλοσκόπηση, μίσος και αντάρτικα. Αυτό κι αν είναι αυτοσκοπός.

Το θέμα είναι ότι με αυτόν τον πολιτικό λόγο (που επικροτήθηκε μάλιστα από το Γετί του Ψηλορείτη) κάνει την περίφημη πιρουέτα του ΣΥΡΙΖΑ προς την Κεντροαριστερά να φαίνεται σαν να την κάνει εκείνη η σακατεμένη σαρανταποδαρούσα του Τσακαλώτου, η φορτωμένη με τις δεν ξέρω πόσες σακούλες από το σουπερμάρκετ. Αλλά δεν νομίζω ότι είναι αυτό που τους ενδιαφέρει στην Κουμουνδούρου. Εκεί ακόμη κυνηγούν το είδωλό τους στην Αίθουσα των Κατόπτρων.