Αντίπαλος{CR}

Δεν πέρασαν ούτε είκοσι τέσσερεις ώρες αφότου η αξιωματική αντιπολίτευση ανακοίνωσε ότι η άμυνα δεν είναι αυτοσκοπός κι αμφισβήτησε τους εξοπλισμούς.

Και ο Ερντογάν ανέλαβε προσωπικά να τους αποδείξει ότι λένε επικίνδυνες κουταμάρες.

Οχι μόνο με τις δηλώσεις του. Αλλά και με την απρόβλεπτη επίθεση του τούρκου πρεσβευτή στον Δένδια στο Οσλο. Εκτός κι αν κάποιος υποθέσει ότι αυτή η πρωτοφανής παρέμβαση σε μια δημόσια συζήτηση έγινε με προσωπική πρωτοβουλία ενός τούρκου διπλωμάτη επειδή τον έπνιγε το δίκιο του.

Πολύ φοβούμαι ότι στην Ελλάδα έχουμε να κάνουμε με δύο συγκρουόμενες ανοησίες – όπως συμβαίνει συνήθως…

Από τη μια πλευρά έχουμε όσους πιστεύουν ότι η Τουρκία καταρρέει, ότι είναι απομονωμένη και την έχουμε βάλει από κάτω.

Κι από την άλλη όσοι θεωρούν ότι η Τουρκία είναι πανίσχυρη κι απλώς ανασυγκροτείται ή αναπροσαρμόζεται μέσα από περαστικές δυσκολίες.

Η σύγκρουση ανοησίας είναι εθνικό σπορ και δεν θα με απασχολούσε ιδιαίτερα. Εδώ φτάσαμε να τσακωνόμαστε αν έπρεπε ή δεν έπρεπε να γίνει σίριαλ ο άγιος Παΐσιος.

Αλλά το θέμα με την Τουρκία είναι απείρως πιο σοβαρό. Διότι διαμορφώνει προσλήψεις και συμπεριφορές.

Αν θεωρούμε ότι την έχουμε από κάτω, συμπεραίνουμε ότι μπορούμε να κάνουμε ό,τι γουστάρουμε. Αν θεωρούμε ότι μας έχει από κάτω, τότε νομίζουμε ότι εκείνη μπορεί να κάνει ό,τι γουστάρει.

Προφανώς τίποτα από τα δύο δεν ισχύει. Η Τουρκία είναι ένας αντίπαλος με προβλήματα και με πλεονεκτήματα. Αλλά ένα πράγμα ισχύει: είναι αντίπαλος και δεν θα πάψει να είναι.

Οχι επειδή είναι κακοί άνθρωποι ή ειδικά μας εχθρεύονται.

Αλλά επειδή η αντίληψη μιας περιφερειακής δύναμης που κυριαρχεί στην ευρύτερη περιοχή της (αντίληψη που καλλιεργείται με όλο και μεγαλύτερη έμφαση από την τουρκική πλευρά…) δεν αφήνει ούτε χώρο, ούτε περιθώρια στην εθνική κυριαρχία μας.

Οποιες υποχωρήσεις κι αν κάνουμε. Σε όποιες διευθετήσεις κι αν συμφωνήσουμε.

Τώρα είναι προφανές ότι έχοντας συγκρουστεί με τους πάντες ο Ερντογάν αναδιπλώνει την πολιτική του.

Βρήκε μια ισορροπία με την Ουάσιγκτον, ανοίγεται στη Σαουδική Αραβία και τα Εμιράτα, προσπαθεί να σπάσει τον πάγο με το Ισραήλ. Ψάχνει να πιάσει άκρες στην Ευρώπη μετά τη Μέρκελ.

Εχει υποχωρήσει αλλά είναι στο παιχνίδι.

Συνεπώς η όξυνση απέναντι στην Ελλάδα θα ήταν ακατανόητη, αν δεν είχε την πιο απλή εξήγηση. Βρίσκεται στη φύση της τουρκικής πολιτικής.

Γι’ αυτό (επανέρχομαι στην αρχή) η άμυνα είναι αυτοσκοπός. Κι ευτυχώς ο Ερντογάν κάνει ό,τι μπορεί να μας το θυμίσει.