Ο Ρουβάς στη λεωφόρο του μίσους

Το έχω ξαναγράψει εδώ μέσα ότι η εκτίμησή μου στο «καλλιτεχνικό» εκτόπισμα του Σάκη Ρουβά είναι από ελάχιστη έως μηδαμινή. Στις 4 Ιανουαρίου μάλιστα είχα αναφερθεί, από αυτήν τη στήλη, στο «έργο» του και κάποιοι αναγνώστες, ιδιαίτερα ευγενείς ομολογουμένως, μου επεσήμαναν ότι ήμουν πολύ αυστηρή μαζί του.

Ο λόγος της χαμηλής εκτίμησης που έχω στα «καλλιτεχνικά» πεπραγμένα του δεν οφείλεται στο ότι δεν είναι του γούστου μου τα τραγούδια του – θα ήμουν τουλάχιστον αφελής αν, με τέτοιου είδους υπεραπλουστεύσεις, υποτιμούσα την ποπ κουλτούρα. Δεν μου άρεσε η ελαφρότητα με την οποία αντιμετώπισε, διαχρονικά, τη δουλειά του, το ότι δεν έκανε καμιά προσπάθεια να γίνει καλύτερος, το ότι δεν τίμησε και δεν σεβάστηκε τις ευκαιρίες που του δόθηκαν, το ότι ενδιαφέρθηκε αποκλειστικά για το αμπαλάζ και καθόλου για το περιεχόμενο, η ευκολία με την οποία διαφήμιζε τα πάντα. Και εξέφραζα αυτές τις απόψεις μου before it was cool να «τη λες» στον Ρουβά. Με αποτέλεσμα επαγγελματικές και προσωπικές παρεξηγήσεις.

Αυτό που παρακολουθώ όμως τα τελευταία 24ωρα δεν έχει ουδεμία σχέση με την αρνητική κριτική για τη δουλειά κάποιου. Ουτε καν με αρνητική κριτική για κάτι που είπε. Είναι ένα δημόσιο ξέσκισμα, ένα αφρίζον μίσος που μετατρέπει τον άνθρωπο σε δήμιο, που παραπέμπει στην ταινία του Φριτς Λανγκ «Fury» (του 1936, ελληνικός τίτλος «Οργισμένος Γίγαντας») με τον Σπένσερ Τρέισι. Μια παθογένεια της εποχής μας στην πιο νοσηρή εκδήλωσή της.

Τι έκανε ο Ρουβάς. Είπε κάτι που, ύστερα από χειρουργική κοπτοραπτική, ερμηνεύτηκε ως αντίθετο με την κοινή γνώμη. Να το πω στα «ορθοπολιτικά»; Αντίθετο με το κοινό περί δικαίου αίσθημα – που, στην πραγματικότητα, ακυρώνει τη Νομική επιστήμη στο σύνολό της αλλά αυτό είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία. Να το πω και στα «αντιρουβικά»; Κάτι εντελώς άστοχο, ανεπίτρεπτο στις παρούσες συγκυρίες, διότι «…καλύτερα να τραγουδάει παρά να μιλάει» και μπλα μπλα μπλα. ΟΚ! Ποια είναι λοιπόν η ποινή για αυτό; Το λιντσάρισμα; Ο ανασκολοπισμός; Ο δημόσιος λιθοβολισμός; Ο απαγχονισμός στην Πλατεία Συντάγματος; Ή κάτι άλλο, αυτό που υπαινίσσεται Συριζαία δημοσιογράφος απειλώντας στο τέλος σχετικού κειμένου της ότι «…αν είσαι και Ρουβάς με την αράδα σου θα πας» που σημαίνει «θα έρθει και εσένα η σειρά σου». Ποια είναι ακριβώς αυτή η αράδα; Ποιοι προηγούνται και ποιοι έπονται. Και, κυρίως, ποιοι φτιάχνουν αυτές τις «Αντισίντλερ» λίστες;

Δεν είναι υπερβολικά τα παραπάνω. Μια διαδικτυακή βόλτα στα σχόλια για τον Ρουβά, η μετωπική με κατάρες για οικογενειακούς θανάτους και με τα «ανάθεμα» θα σας πείσει.

Οπως και να το πεις, λιντσάρισμα είναι

Ναι, στα σύγχρονα το λέμε cancel culture. Η κουλτούρα της ακύρωσης και καλά. Λες και όλο αυτό έχει καμία σχέση με κουλτούρα, δηλαδή με πολιτισμό. Ας μην ψηνόμαστε. Οπως και να το πούμε λιντσάρισμα είναι. Και διαπόμπευση. Ποιο παράπτωμα αξίζει μια τέτοια ποινή; Ναι, το λέμε παραπάνω, είπε κάτι που δεν ήταν «σωστό» ο Ρουβάς. Καθόλου «σωστό» δεν ήταν επίσης που ο Θανάσης Παπαδόπουλος, ο «Ευαγγέλου» στον «Νόμο 4000» του Δαλιανίδη, έριξε γιαούρτια στον καθηγητή του. Σας άρεσε που τον περίφεραν στους δρόμους κουρεμένο γουλί, με μια ταμπέλα που έγραφε «Είμαι τέντι μπόις» και ο κόσμος τον χλεύαζε (μια σκηνή ντοκιμαντερίστικη για το 1962 που γυρίστηκε η ταινία). Πάντως αυτό ακριβώς γίνεται με τον Ρουβά, απλώς σε διαδικτυακή βερσιόν.

Υπάρχει και κάτι ακόμη χειρότερο. Η δημόσια ηθική που θίχτηκε με τα λεγόμενα του Ρουβά κρύβει πολιτική σκοπιμότητα. Το τι είπε τώρα ο τραγουδιστής είναι η πολυαναμενόμενη αφορμή. Η αιτία είναι η δήλωσή του υπέρ του «Ναι» το 2015. Και δεν θέλω να θυμίσω ούτε να θυμηθώ σε ποια άλλη περίοδο η πολιτική αντιπαλότητα φορούσε το κουστουμάκι της ηθικής και έδινε το σύνθημα για στοχοποίηση και εξόντωση.