Ερωτας με στέβια

Λέει ο ένας: «Πού δουλεύει ο γιος σου;». «Στην πρεσβεία», απαντάει ο άλλος. Και ο πρώτος: «Τυχερέ, θα μάθει τη δουλειά και μετά θα ανοίξει μια δικιά του πρεσβεία».

Πού το περίεργο; Απλώς θα κάνει δικούς του τούς αρμούς της εξουσίας. Σαν την κυρία που είπε: «Θα βάλουμε δικούς μας κομματικούς μέσα στη δικαιοσύνη για να την ελέγχουμε πλήρως». Να μην υπάρχει, πια. Οπως τα λαϊκά δικαστήρια με στελέχη-τενεκετζήδες που είναι υπάκουα και βολικά – κι όχι σαν τον Σαρτζετάκη.

Και αυτά τα λένε εκείνοι που απ’ τη μία εκθείαζαν τον μεταστάντα πρόεδρο διότι ήταν ανεξάρτητος λειτουργός κι απ’ την άλλη θέλουν να γεμίσουνε τη δικαιοσύνη με αντι-Σαρτζετάκηδες. Αρα, όλος ο θόρυβος που κάνανε για τον Λαμπράκη και οι έπαινοι στον Σαρτζετάκη ήτανε υποκριτική προπαγάνδα; Υπόψη, δε, ότι και ο Λαμπράκης δεν ανήκε στην ΕΔΑ, αλλά ήταν «συνεργαζόμενος με την Αριστερά», κάτι που έχουν αποφύγει να το γράψουν ακόμα και πάνω στο μνημείο της δολοφονίας του.

(Θα πεις εδώ βγάλανε αριστερόκωπο τον ποιητή Καρυωτάκη, ενώ ήταν δηλωμένος ακροδεξιός και εθνικιστής – φυσικά με τους όρους μιας άλλης εποχής. Και αξίζει να διαβάσει κανείς το βιβλίο του κ. Νάσου Βαγενά «Η παραμόρφωση του Καρυωτάκη», για το πόσες στρεβλώσεις έχει υποστεί ο ποιητής – τον έχρισαν με το ζόρι «σύντροφο», ενώ ήταν το άκρως αντίθετο, κάτι που αποδεικνύεται ξεκάθαρα από κείμενά του).

Ανάλογα αποθέματα γούστου δεν διέθεταν ούτε οι εθνικοσοσιαλιστές – τουλάχιστον στην πρώτη φάση.  Διότι πώς να εξηγήσει κανείς ότι στη δίκη για τον εμπρησμό του Ράιχσταγκ δικάστηκε και ο γνωστός μεγαλο-κομμουνιστής Δημητρώφ, αλλά αθωώθηκε; Αν οι Ναζί ήλεγχαν τους δικαστές, θα είχε αθωωθεί; Ειδικά ο Δημητρώφ; Αρα υπήρχαν κάποια, έστω, περιθώρια απονομής δικαιοσύνης – δεν είχαν ακόμα προκύψει τα κατοπινά, ναζιστικά, λαϊκά δικαστήρια που αποτελούν από μόνα τους οξύμωρο.

Διότι δικαστήριο και λαϊκό δεν γίνεται. Οι δικαστές, ή είναι μορφωμένοι, γνώστες των νόμων, άψογα καταρτισμένοι και ιδεολογικά ανεξάρτητοι, ή αλλιώς δεν υπάρχει δικαιοσύνη – ποιον κώδικα γνωρίζει ο κάθε πικραμένος λιμενεργάτης, ή ταγαροβλαχόπουλος για να κρίνει; Και πόσος κόσμος δολοφονήθηκε, σκοτώθηκε αδίκως, εκτελέστηκε από ποικίλα λαϊκά, δήθεν δικαστήρια συμπλεγματικών, φανατισμένων, ή δουλικά υπάκουων στο κόμμα που είχε ήδη προ-αποφασίσει; Το «λαϊκό δικαστήριο» αποτελεί αντίφαση, όπως και η «κομματική εφημερίδα». Εφημερίδα και κομματική δεν γίνεται – αποτελεί εξάμβλωμα. Αλλά όταν την αποδέχεσαι γιατί να μην κάνεις μετά και προτηγανισμένη δικαιοσύνη; Και προκάτ ειδήσεις; Να μην πουλάς φρουτοζελέ της ιδεολογίας και κομματικές απόψεις από φορμάικα;

Μετά τη δίκη για τον εμπρησμό του Ράιχσταγκ ανέλαβε βέβαια ένας Ναζί αρχιδικαστής που έφαγε κόσμο και κοσμάκη, είτε κατόπιν εντολών άνωθεν, είτε από προσωπικό φανατισμό – το ίδιο έγινε και στη Σοβιετία με τον διαβόητο Βιζίνσκι στις δίκες της Μόσχας αλλά και στη συνέχεια: εκατομμύρια εξοντώθηκαν με ή χωρίς δίκη, ή μαντρώθηκαν σε ευάερα γκουλάγκ – μην ξεχνούμε και τους 50.000 Πόντιους που κατάπιε ο Πατερούλης χωρίς καμιά δίκη, κάτι που ενίοτε αποφεύγουν να το θυμούνται επαρκώς ακόμα και κάποια ποντιακά σωματεία. (Γιατί άραγε;).

Σε κάθε περίπτωση δεν μπορεί και μάλιστα εν έτει 2022 να ονειρεύεσαι κομματικούς δικαστές και κομματανθρώπους χωμένους σε όλη τη δημόσια διοίκηση – είναι σαν να δικαιώνεις αναδρομικά και την ελληνική, μετεμφυλιακή Δεξιά της εθνικοφροσύνης. Αν εσύ, τώρα, εβδομήντα χρόνια μετά, θες αριστεροφροσύνη, γιατί να μην ήθελε την εθνικοφροσύνη, και λογικώς μάλιστα, η Δεξιά τού τότε, διότι μόλις είχε βγει από αιματηρό εμφύλιο; Και επιπλέον δικαιώνεις  και τα τοτινά πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων, που, εξάλλου, υπήρχαν, σε αυστηρότερη μορφή, και σε όλο το σοβιετικό μπλοκ μέχρι την πτώση του Τείχους. (Για να μην ξεχνιόμαστε).

Τι μας λέει, λοιπόν, η κυρία Τασία; Να επιστρέψουμε όλοι στις σπηλιές ώστε να μπορέσει αυτή να κυβερνήσει ανεξέλεγκτα, χωρίς δικαιοσύνη, χωρίς κόμματα, χωρίς εφημερίδες, χωρίς αντιπολίτευση, χωρίς ελευθερία λόγου; Αυτό δεν εννοούν μιλώντας για τους «αρμούς της εξουσίας», λέγοντας «πήραμε την κυβέρνηση αλλά όχι την εξουσία», ή «χώσε δέκα πολιτικούς στη φυλακή για να κερδίσουμε τις εκλογές». Μήπως οι απόψεις αυτές εκπέμπουν αναθυμίαση από μακρινά σταλινοζόμπι; Να φτάσω δηλαδή στο σημείο να ρωτάω τον αγράμματο γανωτζή-κομματικό ινστρούχτορα από την Κάτω Τούμπα αν συμφωνεί ιδεολογικά με το βιβλίο που θα βγάλω κι αν μου δίνει την άδεια;

Και να ακολουθώ τυφλά κάποιους του δημοτικού σαν τον Μάρκο Βαφειάδη (σύμφωνα, πάντα, με τα αρχεία) που έστειλε επιστολή στον Στάλιν διαμαρτυρόμενος γιατί ο Ζαχαριάδης «καλίγωνε» τη γυναίκα του (Βαφειάδη) και ζητούσε απ’ τον Πατερούλη να παρέμβει, λες κι ήταν σύμβουλος γάμου. Φαντάζεσαι να υπήρχε επιστολή του Μεταξά στον Χίτλερ, ή στον Τσόρτσιλ, όπου να τους ζητούσε να παρέμβουν γιατί η γυναίκα του γυάλιζε το πόμολο με τον κομμωτή της; Σε αυτή την περίπτωση, ποιο παρδαλό κατσίκι δεν θα γελούσε στους αιώνες των αιώνων;

Κι όταν οι ίδιοι φτάνανε σε αυτό το σημείο δουλικότητας, όταν καταργούσαν εξευτελιστικά τη δική τους ιδιωτικότητα, γιατί να σεβόντανε, μετά, τη δική μου; Και τώρα οι διάδοχοι λένε πως δεν φταίνε τα  αυθεντικά αρχεία, αλλά ο αμερικάνος καθηγητής που τα δημοσιοποίησε – πάντα φταίνε οι Αμερικάνοι, εκ φύσεως.

Σωστά. Εξάλλου, ούτε ο Ζαχαριάδης έφταιγε για την κλινοπάλη με τη γυναίκα τού Μάρκου, αλλά το προτσέσο της Ιστορίας. Και στο κάτω-κάτω ο Μάρκος γιατί φώναζε, γιατί διαμαρτυρόταν σαν κανένας ηθικολόγος μικροαστός; Δεν ήτανε ο ίδιος κατά της ιδιοκτησίας, κατά της οικογένειας, και υπέρ της κοινοκτημοσύνης; Πώς, μετά, να μην κατηγορούνταν απ’ τον Ζαχαριάδη για «πράχτορας», με χι;  Κι όχι ως «πράκτορας» διότι το γράμμα «κ» ήταν, τότε, περιέργως αντιδραστικό.

(«Εκεί που η μαγεία της φύσης συναντάει την ψυχολογία της ύλης»).