Τα όρια της πειθούς

Ο υψηλός αριθμός εκείνων που πεθαίνουν καθημερινά από κορωνοϊό (προχθές ήσαν 87) είναι κάτι που θα έπρεπε να προβληματίζει κυβέρνηση, αρμοδίους κ.λπ., αλλά κυρίως θα έπρεπε να προβληματίζει όσους μένουν ανεμβολίαστοι. Το γεγονός ότι στην Ελλάδα πεθαίνει κόσμος, δεκάδες κάθε μέρα, από κορωνοϊό θα έπρεπε να είναι το ισχυρότερο επιχείρημα και κίνητρο υπέρ του εμβολιασμού. Τι άλλο είναι οι δεκάδες νεκροί κάθε μέρα; Συνωμοσία κυβερνήσεων, νοσοκομείων και φαρμακοβιομηχανίας διεθνώς; Δεν υπάρχει τρόπος να αντιμετωπίσει κανείς αυτό το επιχείρημα, εκτός αν κλείσει τα μάτια και αποφασίσει ότι δεν το βλέπει. (Ηλίθιος τρόπος, αλλά δεν φαντάζεσθε πόσο δημοφιλής! Αλλωστε, δεν είναι ένας από τους πυλώνες στους οποίους στηρίζεται το περικαλλές οικοδόμημα του Υπαρκτού Ελληνισμού;)

Η πιθανότητα θανάτου από κορωνοϊό στην Ελλάδα είναι δυστυχώς η μεγαλύτερη εν σχέσει με ευρωπαϊκές χώρες ανάλογου πληθυσμού. Οτι αυτό το μακάβριο γεγονός αφήνει ασυγκίνητους τους αρνητές του εμβολίου σημαίνει ότι η εκστρατεία της πειθούς, η ενημέρωση και η καλή προαίρεση έφθασαν στα όριά τους. Οσοι μπορούσαν να πεισθούν με τα μέχρι τώρα μέσα επείσθησαν και εμβολιάσθηκαν. Με τους άλλους, που αγνοούν ή, ακόμη χειρότερα, αψηφούν τις στατιστικές των θανάτων, λυπάμαι, αλλά δεν γίνεται τίποτε! Ούτε αν ο Τσίπρας, φρέσκος πρωθυπουργός με ιστορική νίκη της τάξεως του 65%, ξεκινήσει ο ίδιος, φορώντας γραβάτα regimental, εκείνο το «πόρτα πόρτα», που ποτέ δεν μας εξήγησε πώς το εννοούσε. (Και ώφειλε να το έχει κάνει, διότι αυτό που φανταζόταν σίγουρα θα είχε πλάκα…)

Και τι γίνεται κατόπιν αυτού; Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω – βλέπετε, υπάρχουν και πράγματα που δεν τα γνωρίζω, διότι δεν είμαι δημοσιογράφος· απλώς, δημοσιογραφώ. Το επισημαίνω, μόνο και μόνο για να αρχίσουμε να συνηθίζουμε την ιδέα του πληθυσμιακού αποδεκατισμού εξαιτίας Κόβιντ. Οχι, δηλαδή, ότι δεν έχουμε ήδη ξεκινήσει να το κάνουμε! (Κανείς δεν θέλει να αναπαραγάγει όσα φρικαλέα, αλλά τόσο ανθρώπινα συγχρόνως, διατυπώνονται

σε ιδιωτικές συζητήσεις εις βάρος των ανεμβολίαστων θυμάτων του Κόβιντ…) Το επισημαίνω για να επιταχύνουμε τον ρυθμό…

ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΜΕΣΑ ΤΟΥΣ

Ο Πολάκης τα λέει πάντα με τρόπο που εντυπωσιάζει, λόγω της φυσικής βαναυσότητας που δεν μπορεί να ελέγξει· αυτά που λέει, όμως, δεν είναι καινούργια. Φαντάζεται τη «δεύτερη φορά» με επαναφορά της κρατικής ΔΕΗ, κρατικοποίηση τραπεζών και έφοδο των δικών τους παιδιών σε κράτος και θεσμούς. Αφαιρέστε το αποκρουστικό ύφος του τέρατος από τα λεγόμενά του (αν μπορείτε – δεν λέω ότι είναι εύκολο) και θα καταλάβετε ότι το όραμα του Πολάκη το έχουμε ξαναζήσει. Περιττεύει να θυμίσω εγώ πότε το ζήσαμε, όταν έρχεται σαν την καλή χαρά η φωνή από τον Μπίθουλα, δηλαδή η κυρία Τασία, η αριστοκράτισσα του ΣΥΡΙΖΑ, που αναπολεί τους περιβόητους πρασινοφρουρούς του ΠΑΣΟΚ, και μάλιστα αφού προηγουμένως έχει κάτσει και το έχει σκεφτεί, όπως είπε.

Το όραμα της Τασίας και του τέρατος είναι η διείσδυση του κόμματος στο κράτος, όπως επί ΠΑΣΟΚ κατά τη δεκαετία του 1980. Είναι βέβαια μια ειρωνεία εις βάρος εκείνων, όπως η κυρία Τασία, που φρίττουν στην προοπτική πασοκοποίησης του ΣΥΡΙΖΑ, να ονειρεύονται τη «δεύτερη φορά Αριστερά» με όρους του ΠΑΣΟΚ από το μακρινό 1981. Με τις φωνές τους εκφράζεται το ΠΑΣΟΚ που έχει μπει μέσα τους οριστικά. Υπό την έννοια αυτή, οι σχετικές δηλώσεις της Τασίας και του τέρατος μπορούν να θεωρηθούν ως μία καθυστερημένη, αλλά πρωτότυπη, συμβολή στον εορτασμό των 40 ετών από την εκλογική νίκη του ΠΑΣΟΚ το 1981.

Πέρα από τη διάσταση της αστειότητας, πάντως, από κάτι τέτοια καταλαβαίνεις το βάθος του φόβου που προκάλεσε στον ΣΥΡΙΖΑ η εκλογή στο ΠΑΣΟΚ του κραταιού Νικόλα. Θα μου πείτε, όμως, μα και αυτό αστείο δεν είναι; Και θα έχετε δίκιο.

ΜΙΑ ΙΔΕΑ

Σχετικά με τη δική τους σχολή δικαστών, που φαντάζεται ο Πολάκης, έχω κάποιες προτάσεις για την ονομασία της. Θα μπορούσε να ονομαστεί προς τιμήν του Αντρέι Βισίνσκι ή ακόμη, διότι περί του αυτού πρόκειται, προς τιμήν του Ρόλαντ Φράισλερ. Ετσι αδικείται βέβαια ο Μίμης Παπαγγελόπουλος, αλλά το όνομα δεν βολεύει. Παπαγγελοπούλειο θα την πούμε; Ενώ Βισίνσκειος ή Φραϊσλέρειος Σχολή Δικαστών ακούγονται κάπως…