Το σύμπλεγμα της αυτοθυσίας {CR}

Αυτό το βιολί με τον Σάκη Παπαδόπουλο έχει πια καταντήσει ανιαρό σαν νοσοκομειακή κοτόσουπα! Για πολλοστή φορά, ο γενικώς συμπαθής βουλευτής Τρικάλων του ΣΥΡΙΖΑ τολμά να υποστηρίξει το σωστό και αυτονόητο· για μία ακόμη φορά, όμως, υποχρεώνεται να ανακαλέσει (ή σχεδόν), μετά από την κατακραυγή στον ΣΥΡΙΖΑ. Στην πρόσφατη περίπτωση που μας απασχολεί, ο κ. Σάκης είπε από το βήμα της Βουλής ότι το κόμμα του πρέπει να δεχθεί τις αποφάσεις της Δικαιοσύνης για τη σκευωρία της Novartis. Ακολούθησε εσωκομματικό φατούρο, απειλήθηκε με διαγραφή, οπότε ανακάλεσε με νέα δήλωσή του, χωρίς όμως ουσιαστικά να ανακαλεί το ουσιώδες που εξόργισε τους συντρόφους του. Πάλι το ίδιο είπε, αλλά το έπνιξε στην περικοκλάδα, ώστε ει δυνατόν να περνά απαρατήρητο και να μην ενοχλεί. Αστειότητες!..

Αλλη μια φορά, λοιπόν, ο κ. Σάκης επιδεικνύει τη δεινότητά του στους ελιγμούς και βολεύεται ισορροπώντας στον φράκτη. Είναι η γνωστή χαριτωμένη φάρσα που ανεβάζει κάθε φορά: στο κόμμα παριστάνουν ότι τον πίστεψαν, εκείνος παριστάνει ότι τους πίστεψε και συνεχίζουν μέχρι την επόμενη φορά. Ο κ. Σάκης έχει φτιάξει για τον εαυτό του έναν μικρό, αλλά διακριτό ρόλο στην πολιτική σκηνή. Παίζει τη φωνή της συνείδησης του ΣΥΡΙΖΑ, της φωνής που πάντοτε στο τέλος αυτολογοκρίνεται. Η αυτολογοκρισία είναι αυτό που πιστοποιεί την αριστερή γνησιότητα στη φωνή. Η αυτολογοκρισία είναι έκφραση του συμπλέγματος της αυτοθυσίας, που χαρακτηρίζει ορισμένους αριστερούς. Να ξέρεις, δηλαδή, την αθωότητά σου, αλλά να αποδέχεσαι την ενοχή, επειδή η αρχή που σε καταδικάζει αντιπροσωπεύει κάτι ανώτερο από σένα και οποιονδήποτε σαν εσένα.

Το συγκεκριμένο ψυχολογικό σύμπτωμα παρουσιάζεται και σε θρησκευόμενους ασθενείς, δεν περιορίζεται στους κομμουνισμένους. Προβάλλει μεγαλοπρεπώς στο ύφος της απολογητικής επιστολής του τέως Πάπα Βενέδικτου, σχετικά με τη συγκάλυψη παιδεραστών ιερέων, κατά το διάστημα που ο ίδιος ήταν αρχιεπίσκοπος του Μονάχου. Δεν αρνείται ότι γνώριζε ο πρώην Ποντίφικας, ούτε καν προσπαθεί να ισχυρισθεί ότι δήθεν αντέδρασε. Παραδέχεται την απραξία του και εμμέσως την ευθύνη του, επικαλούμενος τη σπουδαιότητα του σκοπού τον οποίον προφύλασσε η συγκάλυψη. Δεν πειράζει αν 400 παιδάκια υποφέρουν από βιαστές παπάδες, γιατί η ζημία που θα προκαλούσε η αποκάλυψη στην Εκκλησία εκτιμάται ως σοβαρότερη από τη ζημιά σε 400 παιδιά.

Να καταστήσω σαφές ότι δεν υποτιμώ καθόλου το αίσθημα εκείνο, που κάνει έναν άνθρωπο να λειτουργεί με τέτοιο τρόπο. Η αυτοθυσία συνεπάγεται την αυτοκαταστροφή, αλλά δεν αποκλείει τη μελλοντική, τη μετά θάνατον δικαίωση. Ολοι γνωρίζουμε την τραγική περίπτωση του εβραίου προφήτη, που είχε μεν πολύ άσχημο τέλος, εκεί περί το 30 μ.Χ., δείτε όμως πώς αναπτύχθηκε το δημιούργημά του! Από Κάθε Πάσχα, παντού στον κόσμο.

ΚΑΤΑΛΟΙΠΑ

Η γελοιότητα της δήλωσης ότι τα θύματα του κορωνοϊού κοντεύουν να φθάσουν τα θύματα του Εμφυλίου είναι αυταπόδεικτη. Αναρωτιέμαι, όμως, πώς ακριβώς κατηγοριοποιεί η συντρόφισσα η Θεοδώρα η Τζάκρη τα θύματα του Εμφυλίου. Μετρά στα θύματα και τις απώλειες της άλλης πλευράς από εκείνην με την οποία ταυτίζεται συναισθηματικά το κόμμα της; (Αυτό στο οποίο βρίσκεται τώρα, τέλος πάντων…) Ρωτώ, επειδή αν κέρδιζε εκείνη η πλευρά, οι άλλοι θα μετρούσαν ως «πρώην άνθρωποι» και, τυπικά, δεν θα έπρεπε να προσμετρώνται στα θύματα…

ΜΕ ΕΝΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ

Να το θέσω με ένα παράδειγμα από τον κόσμο των ζώων. Ενας άντρας, αληθινή αντρούκλα, από τους «παλαιάς κοπής», κομπάζει στους φίλους του ότι δήθεν έχει κοιμηθεί με την τάδε ωραία γκόμενα. (Λυπούμαι για τη βάναυση ορολογία, αλλά είναι οι ανάγκες του νατουραλισμού…) Τον τσακώνουν όμως να ψεύδεται και υποχρεώνεται να παραδεχθεί δημοσίως ότι είπε ψέματα. Δεν είναι η απόλυτη ξεφτίλα; Προφανώς! Να σας πω όμως εγώ μία χειρότερη: ζητάει συγγνώμη, επειδή υποχρεώνεται να τη ζητήσει, ενώ έχει πει την αλήθεια. Ε, λοιπόν, αυτή είναι η περίπτωση του Πέτρου Δούκα, στο βίντεο της ντροπής και της ηλιθιότητας…