Σπρώχνουν το ΠΑΣΟΚ στην… πρέσα

Στις λεπτές γραμμές που περιλαμβάνει όχι τόσο έναντι της Κουμουνδούρου, αλλά κυρίως απέναντι στη Χαριλάου Τρικούπη, ο στρατηγικός στόχος του για την αυτοδυναμία εστιάζει το Μαξίμου και βάζει στα κυβερνητικά και στα κομματικά στελέχη μια «άσκηση» συντονισμού διαρκείας, με δεδομένη την εκτίμηση αναλυτών ότι οι εξελίξεις των ημερών εμπεδώνουν ουσιαστικά το πολιτικό κλίμα μέχρι τις εκλογές.

Στο πρωθυπουργικό επιτελείο έχουν αποφασίσει προ πολλού τη μετωπική σύγκρουση με τον Αλέξη Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ, ζυγίζοντας ταυτόχρονα τον κίνδυνο να κατηγορηθούν ως υπεύθυνοι ή ακόλουθοι της ακραίας πόλωσης, ενώ επιπλέον κλείδωσε η κλιμάκωση των επικρίσεών τους προς τον Νίκο Ανδρουλάκη και το Κίνημα Αλλαγής. Στόχος είναι η συμπίεσή του στα… αριστερά, με το Μαξίμου να μετρά παράλληλα τον κίνδυνο οι μη στοχευμένες ή ατυχείς κινήσεις του να φέρουν αντίθετα από τα προσδοκώμενα αποτελέσματα. Το γεγονός πάντως ότι μέσα σε λίγα 24ωρα οι κυβερνητικές αιχμές έγιναν ευθείες βολές, αφού τους υπαινιγμούς για τον κιναλίτικο «εξώστη» της ασάφειας διαδέχθηκαν επιθέσεις για «κομματικό μικροϋπολογισμό» και τακτική «επιτήδειου ουδέτερου», δείχνει ότι γύρισε επίσημα η σελίδα πίεσης στο «νέο ΠΑΣΟΚ», για την οποία έγραφαν «ΤΑ ΝΕΑ» πριν από τρεις εβδομάδες – προ της «Ελπίδας», της πρότασης δυσπιστίας, των θλιβερών εικόνων από τη Βουλή και των πρόσφατων δημοσκοπήσεων.

Η αγωνία της κυβέρνησης μπροστά στη μάχη του πολιτικού Κέντρου ενόσω δημοσκοπικά αποτυπώνεται η δυναμική του Κινήματος Αλλαγής, προκαλεί στο πρωθυπουργικό γραφείο, σύμφωνα με έμπειρους παρατηρητές, πίεση τόσο χρόνου όσο και κινήσεων. Εξού και οι εντεινόμενες παρεμβάσεις Μητσοτάκη (πρωτίστως για την οικονομία και για ένταση στο μεταρρυθμιστικό τέμπο) ως σινιάλα στη μεσαία τάξη και στο κεντρώο ακροατήριο καθώς και η «οξύτητα» της ΝΔ για τη Novartis.

Η ΤΑΚΤΙΚΗ ΤΟΥ ΜΑΞΙΜΟΥ. Αυτό που επιδιώκει η κυβέρνηση είναι να φέρει τον Ανδρουλάκη στις πολιτικές μάχες, με την πεποίθηση ότι μια χαλαρή στάση, πόσω μάλλον το απυρόβλητο, του χαρίζει ευκαιρίες να διευρύνει την εκλογική επιρροή και να κερδίζει από τις συγκρούσεις ΝΔ – ΣΥΡΙΖΑ. Προσωπικά ο Μητσοτάκης σπεύδει σε σύσφιγξη με την κομματική βάση (το έδειξε η περιοδεία στη Θεσσαλονίκη) και σε κατοχύρωση του ρόλου μετριοπάθειας (αυτό ζήτησε από υπουργούς και κόμμα), διατηρώντας τα μηνύματα περί μιας παράταξης ανοιχτής σε ιδέες και πρόσωπα.

Στο φόντο καταγράφονται διάφορα που λειτουργούν καταλυτικά (αν όχι ως καμπανάκια) στον σχεδιασμό της νεοδημοκρατικής τακτικής. Δεν περνούν απαρατήρητα τα αυξανόμενα «επεισόδια» κυβέρνησης και Ευάγγελου Βενιζέλου ούτε η δημοσκοπική άνοδος του Ανδρουλάκη. Γιατί όσο κι αν στην κυβέρνηση θέλουν να μιλούν για αγωνίες πρωτίστως της κεντροαριστερής πολυκατοικίας, διαφαίνονται (Pulse) μετακινήσεις ψηφοφόρων εξίσου από ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ. Είναι βέβαιο ότι μαζί με τη σκληρή ρητορική προς τον ΣΥΡΙΖΑ για «εξαχρειωμένη αντιπολίτευση» με «συνειδητή επιλογή πόλωσης» κατά την αποστροφή του κυβερνητικού εκπροσώπου Γιάννη Οικονόμου (Mega), το Μαξίμου θα επιμείνει να πιέζει τον Ανδρουλάκη με τους «τίτλους» προς το παρόν του «ισαποστακισμού» και της απουσίας θέσεων. Χαρακτηριστική η ανάρτηση του Ακη Σκέρτσου, που μίλησε ειρωνικά για «νεόκοπη ηγεσία» του ΚΙΝΑΛ και για «δημιουργική ασάφεια» ως «σύμπτωμα μιας πολιτικής κουλτούρας που χρεοκόπησε το 2010». Ο υπουργός Επικρατείας ρώτησε τον Ανδρουλάκη «τι θα κάνει όταν κληθεί να πάρει θέση σε σύνθετα προβλήματα που θα απαιτούν καθαρές και θαρραλέες θέσεις;».