Η ευθύνη μας για τον Αλκη

«Ομάδα ατόμων προσέγγισε παρέα νεαρών και έπειτα από ερώτηση σχετικά με την αθλητική ομάδα που υποστηρίζουν, εξαπέλυσαν εναντίον τους επίθεση με αιχμηρά αντικείμενα και θλώντα όργανα ενώ στη συνέχεια τράπηκαν σε φυγή». Από την ανακοίνωση της ΕΛ.ΑΣ. για τη δολοφονία του άτυχου Αλκη Καμπάνη. Ποιο ήταν το έγκλημα του μόλις 19 ετών νεαρού; Αγαπούσε τον Αρη.

Υπάρχει κανείς που πιστεύει πως ο δράστης ή οι δράστες που κάρφωσαν το αιχμηρό όργανο στην άγουρη σάρκα του Αλκη αφαιρώντας του τη ζωή δεν θα μπορούσαν να κάνουν το ίδιο για άλλη ασήμαντη αφορμή;

Οι δολοφονίες δεν έχουν στεγανά, δεν περιχαρακώνονται σε στενά πλαίσια χαρακτηρισμών: οπαδικές συγκρούσεις, γυναικοκτονίες, συζυγοκτονίες, ξεκαθάρισμα λογαριασμών. Ολες διαθέτουν τον κοινό παρονομαστή της βίας που μπορεί να στραφεί προς οποιαδήποτε κατεύθυνση με στόχο τον οποιονδήποτε.

Το θερμοκήπιο της κοινωνίας μας ευνοεί την ανάπτυξη της σποράς τέτοιων συμπεριφορών. Η ατιμωρησία στα πρώιμα χρόνια της παρεκτροπής, πρώτα το χάιδεμα και η μόνιμη δικαιολογία της οικογένειας και στη συνέχεια των κρατικών λειτουργών λειτουργεί ως λίπασμα στην παραβατικότητα.

Πριν σηκώσεις το δρεπάνι έχει προηγηθεί μία πορεία με πολλά συγχωροχάρτια που ξεκίνησαν από τα μικρά και ανώδυνα και για να καταλήξουν στα πιο σοβαρά. Αν αυτοί που έχουν την ηθική ευθύνη είχαν σταθεί αντάξιοι του χρέους τους, σήμερα ο Αλκης θα ζούσε.

Δεν είναι όμως μόνο αυτοί που έχουν μερίδιο ευθύνης. Ολοι μας αποτελούμε κύτταρα αυτής της κοινωνίας που έχει εντάξει στην κουλτούρα της τη βία, την οποία μετεξέλιξε σε βασικό συστατικό της ζωής μας ως πρότυπο. Τη βλέπεις, τη βιώνεις παντού, ως φθηνή μαγκιά, ως τρόπο επιβολής ή εκφοβισμό, «ανταλλαγή ιδεών» και άσκηση πολιτικής. Συγκοινωνούντα δοχεία τα οποία προσπαθούν να διαχωρίσουν με χαρακτηρισμούς και ετικέτες για να μην ταυτιστεί η δολοφονία με τον πρωτοξάδερφο, τον σύγχρονο κουτσαβακισμό.