Ηλιοβασιλέματα γεμάτα αναμνήσεις

Ακριβώς επειδή δεν ήξερε. Ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο ευθύνεται η κυρία Κεραμέως. Δεν γίνεται να είσαι υπουργός ενός υπουργείου που έχει ως αντικείμενο τη γνώση κι εσύ να «μην ξέρεις» τι διακινείται επ’ ονόματί σου. Οι πανάρχαιες δυνάμεις οπισθοδρόμησης και σκοταδισμού αναπαράγονται σιωπηρώς και αενάως ενώ  ένας υπουργός σήμερα είναι, αύριο δεν είναι. Σωστό κι αυτό… Παράλληλα μ’ αυτά τα μουλωχτά συστηματάκια παροχής εκπαιδευτικών προγραμμάτων υπάρχουν και οι άλλοι. Ναι, οι άλλοι. Δεν ξέρω πώς λέγονται, ξέρω όμως τι λένε. Με το παραμικρό που θα κατεβάσει η γκλάβα τους ή που θα τους γυαλίσει στο μάτι, βγαίνουν και ορύονται, με τα σωστά τους, ότι «αυτό θα έπρεπε να διδάσκεται στα σχολεία»! Σοβαρά τώρα; Και τι είναι τα σχολεία; Καμιά παιδευτική κουρελού που ενσωματώνει ό,τι του φανεί του Λωλοστεφανή; Κι όμως. Πολλές οι περιπτώσεις που το σώμα της Παιδείας παραβιάστηκε με αμφιβόλου ποιότητας και χρησιμότητας σποραδικές περφόρμανς. Η σποραδικότητα ή η ασυνέχεια, αυτή είναι κυρίως που κάνει τέτοιου είδους πρωτοβουλίες εκπαιδευτικά επιζήμιες και τζούφιες. Τέλος πάντων. Προσπαθώ τώρα να βάλω φρένο στη μνήμη μου, να μην ξεχυθεί σε ηλιοβασιλέματα γεμάτα αναμνήσεις, τότε που το ΠΑΣΟΚ στην καλή του, την εναρκτήρια οκταετία, με το «ελευθέρας» που του έδινε η κινηματική του λογική, επενέβαινε συχνά πυκνά στην εκπαιδευτική διαδικασία  αγνοώντας το αλήστου μνήμης Παιδαγωγικό Ινστιτούτο που , στην εποχή του, όλο και κάτι έκανε κι αυτό. Δεν είναι όλα για πέταμα. Ούτε καν ταεθνικοφρενή ταινιάκια με τα οποία μας φοβέριζε η χούντα. Σωροί τα βγαλμένα μάτια, τα κομμένα μαλλιά  που όπως μας εξηγούσε ο επισκέπτης ινστρούχτορας τα έβγαζαν οι κομμουνιστές από τα παιδάκια… Χρειάστηκε να περάσουν χρόνια για να καταλάβω ότι αυτά τα ντοκουμέντα ήταν από τα κάμπινγκ που είχαν διαθέσει στους Εβραίους οι ναζί, να αντιληφθώ τι εστί οργανωμένη διαστροφή  και ν’ανατριχιάσω σύγκορμη.

Ενα άλλο πράγμα που με κάνει ν’ ανατριχιάζω είναι η ταραχή που θα σκορπούσε το συγκεκριμένο βιντεάκι αν έσπαγε ο διάολος το ποδάρι του και τα κατάφερνε τελικά να φτάσει στον παραλήπτη του. Είναι δυνατόν ένα παιδί 12-15 ετών να πληροφορείται για την άμβλωση σαν να πρόκειται για πράξη παιδοκτονίας και να αρχίσει έτσι να βλέπει τη μάνα του σαν μια δυνητική Μήδεια που μπορεί τη μια φορά να μην το πέτυχε την άλλη όμως σίγουρα θα το πετύχει; Το καταθέτω αυτό στα πρακτικά, κ. Κεραμέως. Καταθέτω επίσης την κεφαλή μου επί πίνακι. Τι να την κάνω άπαξ και η  «Εμβρυική μνήμη», το σκοτεινό πεδίο που παίδεψε κοτζάμ Φρόιντ, για τις κυρίες του «αγέννητου παιδιού» να είναι ευκολάκι; Μπράβο, ναι. Οχι, μπράβο.