Απλά κλείνεις τα μάτια και προσεύχεσαι

Δεν έχει τέλος αυτό που ζούμε. Και δυστυχώς δεν φαίνεται πως θα υπάρξει – τουλάχιστον σύντομα – τέλος σε όλη αυτή την… πανδημία του άκρατου χουλιγκανισμού που ταλανίζει τη χώρα μας. Και που έφτασε, ξανά, στο σημείο να θρηνούν μητέρες τα παιδιά του. Είναι ο 19χρονος Αλκης το θύμα που έπεσε νεκρός από επίθεση οπαδών άλλων ομάδων με μαχαίρια. Ο 19χρονος Αλκης που απλά απάντησε «Αρης» στην ερώτηση «τι ομάδα είσαι». Ο 19χρονος Αλκης που δεν ασχολήθηκε ποτέ του με βία, με επεισόδια, με ραντεβού θανάτου. Απλά υποστήριζε μια ομάδα που του έμαθε να υποστηρίζει ο μπαμπάς του, ο δάσκαλός του, κάποιος συγγενής του ή κάποιος φίλος του. Αυτό ήταν το λάθος του.

Η Ελλάδα ζει τις πιο «μαύρες μέρες» σε επίπεδο επεισοδίων. Στην Αθήνα σε δύο μέρες υπήρξαν δύο διαφορετικά «μέτωπα». Η Νίκαια και το Πέραμα. Δεν έχει σημασία το χρώμα. Κάθε φορά γινόμαστε μάρτυρες και ενός διαφορετικού «σκηνικού» για να μιλήσουμε και στη συγκεκριμένη γλώσσα. Από τύχη δεν έχουμε θρηνήσει νεκρούς νωρίτερα. Αυτήν την τύχη που δεν είχε ο Αλκης τα ξημερώματα της Τρίτης.

Θα δράσουμε, λένε. Θα λάβουμε μέτρα, λένε. Αλλά ποτέ δεν γίνεται τίποτα. Είναι σαν μια Λερναία Υδρα. Κόβεις το ένα κεφάλι, εμφανίζονται δύο. Είναι ένας φαύλος κύκλος. Είναι ο δρόμος και ο δρόμος δύσκολα ελέγχεται. Δεν είναι το γήπεδο, που πάνε οι μισοί από τη μία και οι μισοί από την άλλη. Ακόμα κι εκεί είχαμε προβλήματα. Γι’ αυτό και σταματήσαμε την παρουσία φιλοξενούμενων οπαδών. Γι’ αυτό και διοργανώνουμε τελικούς χωρίς κόσμο. Η Ελλάδα δεν έμαθε να αντιμετωπίζει αυτό το κοινωνικό φαινόμενο. Ηθελε, αλλά δεν έμαθε. Δεν μπόρεσε. Το χειρότερο είναι πως δυσκολεύεσαι να δεις πως, πότε και αν θα το μάθει κάποια στιγμή. Απλά κλείνεις τα μάτια και προσεύχεσαι. Προσεύχεσαι να είναι ο Αλκης ο τελευταίος…