Οι καμαριέρηδες του Χέγκελ

O Χέγκελ ήταν πολύ τυχερός άνθρωπος: το 1806 βρέθηκε, άγνωστος ακόμη αυτός, κοντά στον έφιππο Ναπολέοντα που μόλις είχε κατακτήσει την Ιένα και ο αυτοκράτορας δεν τον ποδοπάτησε με το άλογό του. Μπόρεσε μετά λοιπόν να περιγράψει τη σκηνή σαν προσωπική του συνάντηση με «την ψυχή της ιστορίας» και στη συνέχεια να υπερασπιστεί τους «ιστορικούς ανθρώπους» (σαν τον Ναπολέοντα, τον Αλέξανδρο, τον Ιούλιο Καίσαρα) απέναντι σε όσους αποδίδουν ταπεινά κίνητρα (μεγαλομανία, απληστία, βιαιότητα) στα κατορθώματα τους.

Αυτά τα γράφουν οι «καμαριέρηδες της ιστοριογραφίας», αναφέρει περιφρονητικά, γιατί για τους καμαριέρηδες, τους υπηρέτες, δεν υπάρχουν ήρωες, υπάρχουν άνθρωποι με σωματικές ανάγκες και αδυναμίες όπως όλοι μας. Ας αντιπαρέλθουμε, υποστηρίζει, τι λένε οι «υπηρέτες» και ας καταλάβουμε ότι οι μεγάλες ιστορικές μορφές είναι αναγκασμένες «να ποδοπατήσουν κάποια αθώα λουλούδια, να θρυμματίσουν κάποια πράγματα στο διάβα τους» για να εκπληρώσουν τα καθήκοντα που τους ανέθεσε το Παγκόσμιο Πνεύμα.

Δεν θα έπρεπε επομένως να ασχολούμαστε με τις βωμολοχίες του (δυνάμει) μεγάλου ανδρός βουλευτή που καλεί αντίπαλό του να προσέλθει στην κοινοβουλευτική αναμέτρηση «φορώντας τσίγκινο σωβρακάκι» ή τη συμπεριφορά υπουργού που δίνει «ευχαριστίες από καρδιάς» στον τηλεοπτικό καμαριέρη του. Προκειμένου να επιτελέσουν την υψηλή τους αποστολή, που -αν δεν είναι η εκπλήρωση των σκοπών του Παγκοσμίου Πνεύματος- είναι η πραγμάτωση των θελημάτων του παροιμιώδους «Θεού της Ελλάδας», τους επιτρέπεται να ποδοπατούν και να θρυμματίζουν ευπρέπεια, αξιοπρέπεια, κοινοβουλευτικό ήθος, ελπίδες.

Όταν όμως ο αντίπαλος καλείται να φορά «τσίγκινο σωβράκακι» και δεν απαντά στο ίδιο επίπεδο, αυτομάτως αναδεικνύεται σε εκπρόσωπο του Διαφωτισμού και των δημοκρατικών ηθών που απαιτούν άλλο επίπεδο αναμέτρησης από το «θα σε πηδήξω». Ο (δυνάμει)  μεγάλος άνδρας σβήνει από τη μνήμη μας αμαρτίες του παρελθόντος του αντιπάλου του (πχ, ακροδεξιό παρελθόν)  και υποβιβάζεται σε κάτι χειρότερο από ακροδεξιό: σε άνθρωπο της εποχής που μόνο πολιτικό μέσον επικράτησης ήταν η βία, ενίοτε με τη μορφή του βιασμού από τον ήρωα άντρα πολεμιστή.

Όποιος πάλι λέει στον τηλεοπτικό καμαριέρη του «σας ευχαριστώ από καρδιάς», επειδή του γυαλίζει τις μπότες με το σάλιο του, τότε κατεβαίνει στο επίπεδό του. Καταργεί αξιακές διακρίσεις και δημόσιες ευθύνες, αρνείται τη θέση του και το παρελθόν του· και, αντί να τα ημερεύει, παροξύνει τα πολιτικά ήθη προκειμένου να επιβιώσει στον πολιτικό ανταγωνισμό.

Και μας κάνει μας να αναρωτηθούμε μήπως τελικά οι «καμαριέρηδες» ξέρουν τι είναι οι «μεγάλοι άνδρες» και όχι οι φιλόσοφοι που τους υμνούνε.