Το άστρο του Ανδρουλάκη

Ο Νίκος Ανδρουλάκης έχει άστρο. Δεν ξέρω αν θα καταφέρει να αναστήσει το ΠΑΣΟΚ, αλλά μοιάζουν να κάνουν ό,τι μπορούν για να τον βοηθήσουν η μεν κυβέρνηση με τα λάθη της που αυξάνονται, ο δε ΣΥΡΙΖΑ με τον πανικό με τον οποίο αντιμετωπίζει τις δικές του δυσκολίες. Τα δύο κόμματα δεν έχουν καταλάβει ότι δεν είμαστε ούτε στο 2015 ούτε στο 2019.

Στο τριήμερο της συζήτησης της πρότασης μομφής ο Μητσοτάκης και ο Τσίπρας αλληλοκατηγορήθηκαν με πάθος. Ωστόσο φανερά απευθύνθηκαν όχι στον κόσμο που ενδιαφέρθηκε για την εξέλιξη της συζήτησης, αλλά στους ψηφοφόρους τους. Ειδικά οι υπουργοί (και ο Πρωθυπουργός) θέλησαν να θυμίσουν στους ψηφοφόρους της ΝΔ ότι η κυβέρνηση χρειάζεται στήριξη «για να μη θεριέψει πάλι ο ΣΥΡΙΖΑ», θυμίζοντας την κυβερνητική του θητεία. Αλλά κι ο ΣΥΡΙΖΑ αυτό που θέλησε να δείξει είναι ότι ηγεμονεύει στην αντιπολίτευση, τιμώντας την εντολή των ψηφοφόρων του να κάνει δύσκολη τη ζωή του Μητσοτάκη. Πού είναι το λάθος τους; Οτι έχουν ξεχάσει πως το ακροατήριό τους είναι μικρό. Και πως η σκηνοθετημένη πόλωση είναι πιθανόν να απομακρύνει και ψηφοφόρους – σίγουρα πλέον δεν προσθέτει.

Το παιχνίδι της ακραίας πόλωσης χαρακτήρισε τριάντα χρόνια Μεταπολίτευσης: από το 1981 μέχρι το 2011 αρκούσε η πόλωση «για να μη φεύγει κανείς από το μαντρί και τον τρώει ο λύκος» – όπως έλεγε κι ο αείμνηστος Ευάγγελος Αβέρωφ. Αλλά ο τότε δικομματισμός είχε τεράστιο ακροατήριο: τα δύο κόμματα που από το 1981 μέχρι το 2015 εναλλάσσονταν στην εξουσία συγκέντρωναν μαζί περίπου το 85% των ελλήνων ψηφοφόρων. Στις τελευταίες εκλογές η ΝΔ και ο ΣΥΡΙΖΑ (που είχε ενσωματώσει και τους ΑΝΕΛ χάρη στη συνύπαρξή τους στην εξουσία) συγκέντρωσαν ένα σκάρτο 71%. Τα νούμερα των εκλογών αποκαλύπτουν επίσης ότι υπάρχει κι ένα 10% (με μέτριους υπολογισμούς) που δεν ψήφισε γιατί για τον τωρινό δικομματισμό αδιαφορεί. Υπάρχει πλέον ένας κόσμος που έχει βαρεθεί και τις αναρτήσεις του Παύλου Πολάκη και τις ασταμάτητες τηλεοπτικές παρουσίες του Αδωνη Γεωργιάδη. Και που το πανηγύρι της πρότασης μομφής το βρήκε κακόγουστο, κουραστικό, βαρετό, όπως τις επαναλήψεις των χιλιοπαιγμένων τηλεοπτικών σίριαλ.

Αν η γιγάντωση του ΣΥΡΙΖΑ θεωρείται και δίκαια απότοκο της οικονομικής κρίσης, και η επιτυχία του Κυριάκου Μητσοτάκη στην κρίση οφείλεται: αν αυτή δεν υπήρχε κι αν δεν ήταν απαραίτητο η ΝΔ να προβάλει έναν «αντ-Τσίπρα» αμφιβάλλω αν ο σημερινός Πρωθυπουργός θα είχε κερδίσει στις εσωκομματικές του κόμματός του «Σαμαρικούς», «Καραμανλικούς», ορθόδοξους και νεο-ορθόδοξους δεξιούς. Κι αν τα είχε καταφέρει ωστόσο να εκλεγεί αρχηγός της ΝΔ, χωρίς την ανάγκη να βρεθεί ένας αρχηγός σε ένα «αντιΣΥΡΙΖΑ μέτωπο», ο Μητσοτάκης και πάλι δύσκολα θα έβρισκε ψήφους και βοήθειες από μετριοπαθείς κεντρώους που ΝΔ δεν είχαν ψηφίσει ποτέ. Μόνο που αυτά ανήκουν στο παρελθόν: Από τη στιγμή που η οικονομική κρίση μένει πίσω (τουλάχιστον εκείνη η εκδοχή της με τα στρατόπεδα των «μνημονιακών» και των «αντιμνημονιακών») σε ένα μεγάλο κομμάτι των ψηφοφόρων μπαίνει η ιδέα ότι την επόμενη φορά οφείλουν να ψηφίσουν με κριτήρια που έχουν να κάνουν με τη διακυβέρνηση και όχι βασιζόμενοι σε συναισθηματικές ακρότητες που προκαλούν οι διχασμοί. Ολοένα και πιο συχνά ο κόσμος λέει ότι χρειάζεται κάποιος να ασχοληθεί με τα προβλήματα του κράτους. Κι όχι με τη ΝΔ ή τον ΣΥΡΙΖΑ. Οι καβγάδες και των δύο, όταν φρακάρει η Αττική Οδός γιατί απλά χιόνισε κι όταν χιλιάδες άνθρωποι πάνω από 65 ετών δεν εμβολιάζονται γιατί ο Πολάκης θέριεψε την αμφιβολία τους για τα εμβόλια, δεν τους αφορούν. Και πολλοί από αυτούς θα κοιτάξουν προς τη μεριά του Ανδρουλάκη. Απλά γιατί λείπει από το κάδρο μια ντεμοντέ πόλωση…