«Ελπίδα» μόνο για την αντιπολίτευση{CR}

Σαράντα έξι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, με πρωτοβουλία του Νίκου Φίλη, κατέθεσαν ερώτηση για το κλείσιμο της εθνικής οδού Αθηνών – Λαμίας. Οι βουλευτές καταγγέλλουν την εξυπηρέτηση ιδιωτικών συμφερόντων πίσω από τη συγκεκριμένη ενέργεια. Υποστηρίζουν ότι το προληπτικό κλείσιμο της Εθνικής γλίτωσε την εταιρεία από το πρόστιμο του ενός εκατομμυρίου ευρώ, το οποίο η διαχειρίστρια εταιρεία θα ήταν υποχρεωμένη εκ του νόμου να καταβάλει, εφόσον η κυκλοφορία διακοπεί στην Εθνική για περισσότερο της μίας ώρας, εξαιτίας καιρικών συνθηκών. Ετσι, ο Χρυσοχοΐδης προτίμησε να κλείσει την Εθνική, προκειμένου να γλιτώσει το πρόστιμο η εταιρεία. Και μάλιστα, κατά τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, ήταν και προκλητικός από πάνω! «Δεν έγινε κάτι, αν κλείσει για μερικές ώρες η Εθνική Οδός», δήλωσε ο υπουργός και εξαγρίωσε τους βουλευτές της αντιπολίτευσης.

Διαβάζοντας την παραπάνω παράγραφο, θα αναρωτιέστε, είμαι βέβαιος, «τι λέει αυτός». Θα αναρωτιέστε, ποιος Χρυσοχοΐδης, αφού αυτός έχει πάψει να είναι υπουργός από το περασμένο φθινόπωρο. Και θα έχετε δίκιο που απορείτε, διότι παρέλειψα κάτι που ώφειλα να το έχω πει από την αρχή: ότι η ερώτηση είναι του περσινού Φεβρουαρίου. Φαντάζομαι λοιπόν ότι, φέτος, οι κατηγορίες της αντιπολίτευσης θα είναι αντεστραμμένες: γιατί δεν πρόβλεψαν να κλείσουν τους δρόμους, όχι γιατί τους έκλεισαν. Ωστόσο, τα κίνητρα κατά την αντιπολίτευση θα είναι και φέτος τα ίδια: η εξυπηρέτηση των ιδιωτικών συμφερόντων.

Η αναδρομή στο πρόσφατο παρελθόν έχει τη σκοπιμότητά της, καθώς φωτίζει την αναξιοπιστία της αντιπολιτευτικής κριτικής του ΣΥΡΙΖΑ. Εντούτοις, το πρόβλημα που ανέδειξε η κατάρρευση του κρατικού μηχανισμού λόγω «Ελπίδας» (μόνο για την αντιπολίτευση, υποθέτω…) είναι πραγματικό και πολύ σοβαρό. Πολύ περισσότερο, δε, όταν επί μία εβδομάδα γνωρίζαμε, ώρα με την ώρα, πως κινείται η κακοκαιρία και ότι μας έρχεται. Επίσης, η αναβάθμιση της Πολιτικής Προστασίας σε αυτόνομο υπουργείο, με πλήρη αρμοδιότητα στον συντονισμό των σωστικών μέσων, ήταν έργο της σημερινής κυβέρνησης και είχε σκοπό την αποφυγή αυτού ακριβώς που συνέβη. Τι πήγε λοιπόν τόσο στραβά;

Μέρος της ευθύνης καταλογίζεται στην «Ελλαδάρα», την οποία ο καθένας μας, σε διαφορετικό βαθμό, κουβαλάει μέσα του. Είναι δυνατόν για δεύτερη χρονιά στη σειρά να έχουμε τα ίδια; Σιγά! Μα συμβαίνουν αυτά στην Ελλάδα, Σκανδιναβία είμαστε ή Καναδάς; Συνέβη, όμως, και ανέδειξε ένα μεγάλο κενό ηγεσίας στη διαχείριση της κρίσης. Και η εντύπωσή μου είναι ότι η ευθύνη για το κενό δεν καταλογίζεται στον υπουργό Πολιτικής Προστασίας, Χρήστο Στυλιανίδη, αλλά στο σύστημα όπως σχεδιάστηκε ή όπως λειτουργεί στην πράξη.

Δύο ευρείες συσκέψεις του κρατικού μηχανισμού πραγματοποιήθηκαν με αντικείμενο την αντιμετώπιση της κακοκαιρίας, η μία την περασμένη Παρασκευή και η άλλη την Κυριακή. Δεδομένου ότι μεταξύ των αρμοδίων δεν υπήρχε αμφιβολία για τη δριμύτητα του φαινομένου και τον απρόβλεπτο χαρακτήρα του, αποφασίστηκε ότι η απαγόρευση κυκλοφορίας των βαρέων οχημάτων θα γινόταν κατά περίπτωση, αναλόγως των εξελίξεων. Η ευθύνη, εξάλλου, για την απαγόρευση κυκλοφορίας των φορτηγών, ανήκει στη διαχειρίστρια εταιρεία από κοινού με την Τροχαία, όχι στο υπουργείο.

Στις συσκέψεις αυτές, οι εκπρόσωποι όλων των εταιρειών βεβαίωσαν ότι διέθεταν τα επαρκή μέσα. Εκ του αποτελέσματος, όμως, είναι σαφές ότι η Αττική Οδός ΑΕ, παρά τις διαβεβαιώσεις της, ήταν απροετοίμαστη. «Δεν είχαμε λόγο να μην τους πιστέψουμε», έλεγε πηγή του υπουργείου, «αφού μέχρι προχθές ήταν μια σοβαρή και αξιόπιστη εταιρεία. Τα ίδια πρόσωπα έλεγαν, επίσης, ότι ενδεχομένως τα εκχιονιστικά της εταιρείας δεν ήταν συντηρημένα, ενώ αμφιβολίες εκφράζουν και για την ποσότητα του αλατιού που σκορπίστηκε στο οδόστρωμα. Εν πάση περιπτώσει, η σύγκριση μεταξύ Νέα Οδού και Αττικής Οδού δεν αφήνει περιθώρια αμφιβολιών για την ολιγωρία της εταιρείας. Στην πρώτη περίπτωση, ο συντονισμός Τροχαίας και εταιρείας λειτούργησε άψογα και η κίνηση των βαρέων οχημάτων στην Αθηνών – Λαμίας ρυθμιζόταν βάσει της εξέλιξης του καιρού, ενώ δεν συνέβη στην Αττική Οδό. Παρ’ όλα αυτά, το ζήτημα για την κυβέρνηση παραμένει και αφορά προφανώς το επιτελικό κράτος, το οποίο ορισμένοι πια το ονομάζουν «συγκεντρωτικό».