Το κόμμα που{CR} δεν υπήρξε

Ο κορωνοϊός έφερε πλήθος κακά αλλά και ένα καλό, για τον ΣΥΡΙΖΑ: σταμάτησε την αποτυχημένη εκστρατεία «Πάρε τον ΣΥΡΙΖΑ στα Χέρια σου» που είχε ξεκινήσει το φθινόπωρο του 2019, με στόχο να αποκτήσει το κόμμα 170.000 μέλη -ένα για κάθε δέκα από τους 1.700.000 ψηφοφόρους εκείνης της χρονιάς-  και έτσι να δημιουργηθεί ο «ΣΥΡΙΖΑ του 32%».

Δημιουργήθηκε και ειδικός τόπος «αυτοοργάνωσης», το isyriza.gr, όπου αναμένονταν αθρόες εγγραφές· ο  Αλέξης Τσίπρας γύριζε από χωριό σε χωριό και από πόλη σε πόλη, και πραγματοποιούσε συμβολικά προσκυνήματα στους τόπους καταγωγής των Παπανδρέου και Βενιζέλων.

Εγγραφές όμως δεν γίνονταν, περί το τέλος του 2019 είχαν ανακοινωθεί η εγγραφή 60.000 μελών – ήρθε η covid-19 και το θέμα ξεχάστηκε, ανακουφίστηκε ο ΣΥΡΙΖΑ.

Παλαιότερα, ως το 2000 ας πούμε, υπήρχαν κάποια απομεινάρια παλαιών εαμιτών και εδαϊτών που αποτελούσαν τη «λαϊκή κομματική βάση». Στη συνέχεια, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν παρά κόμμα φιλόδοξων πρώην Ρηγάδων και Κνιτών που αποφάσισαν να γίνουν επαγγελματίες πολιτικοί  – «παιδιά του κομματικού σωλήνα», δηλαδή και ας χρησιμοποιούν αυτόν τον χαρακτηρισμό μόνο εναντίον άλλων. Απλώς προστέθηκαν μερικές εκατοντάδες επαγγελματικά στελέχη του Τσοχατζοπουλικού και Παπανδρεϊκού «βαθέως ΠαΣοΚ».

Επομένως έχει δίκιο η αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ: η εκλογή απευθείας από τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ προέδρου και Κεντρικής Επιτροπής αποτελεί νεωτερισμό που σπάει παράδοση δεκαετιών διαπραγματεύσεων και ισορροπιών μεταξύ των στελεχών, τους αφαιρεί εξουσία υπέρ του προέδρου και της αυλής του. Άλλωστε, και το 2019 ήσαν αντίθετοι στην εκστρατεία «170.000 μέλη» ακριβώς επειδή φοβούνταν ότι η αρχηγικό-πασοκική πλειοψηφία θα τους περιθωριοποιούσε.

Αλλά γιατί αυτή η άδικη αντιμετώπισή τους από τον αρχηγό, να ενδιαφέρει άλλους εκτός από τους αδικούμενους; Γιατί οι πολίτες να νοιάζονται για την τύχη τους, για το αν θα τους αξιοποιήσει ο αρχηγός σε καλές θέσεις, αν θα τους κάνει βουλευτές ή υπουργούς; Τα στελέχη αυτά είναι μέτοχοι εταιρείας (έτσι λέγονταν στην αρχαία Ελλάδα τα κόμματα) που ο πρόεδρος-διευθύνων σύμβουλος προσπαθεί να τους βάλει στην άκρη.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν υπήρξε ποτέ μαζικό κόμμα, δεν υπήρξε ποτέ το κόμμα των ψηφοφόρων του, ήταν το κόμμα των ελάχιστων στελεχών του και τώρα γίνεται κόμμα του προέδρου του, όπως όλα τα κόμματα. Αυτό δυστυχώς εγκυμονεί κινδύνους για τις κοινωνίες και τις χώρες αλλά σε καμιά περίπτωση τους κινδύνους που υπαινίσσονται οι αδικούμενοι: οι εσωτερικές δημοκρατίες των κομμουνιστικών κομμάτων δεν τα εμπόδισε να εγκαθιδρύσουν στυγνές δικτατορίες στις χώρες που πήραν την εξουσία.