Η τρέλα με τα ακίνητα

Να σας πω για το Χαλάνδρι που το γνωρίζω καλά. Αν ψάχνεις σπίτι με ενοίκιο κάτω από τα 500 ευρώ, θα πρέπει να πας και κάτω από τη γη – θα βρεις μόνο υπόγειο ή ημιυπόγειο. Δεν αποκλείεται να το βρεις και ακριβότερα. Είδα πρόσφατα ένα ημιυπόγειο, σε καλή κατάσταση, να νοικιάζεται για 600 ευρώ και συνειδητοποίησα ότι τα πράγματα έχουν αρχίσει να ξεφεύγουν. Οι τιμές για αγορά ή ενοικίαση φτάνουν σε σημεία που νομίζεις ότι παίζεις Μονόπολη, πληρώνοντας, όμως, με αληθινά λεφτά. Και εντάξει, να δεχθώ ότι η συγκεκριμένη περιοχή θεωρείται προνομιακή και υποδέχεται ανθρώπους που φεύγουν από το κέντρο πρωτευούσης. Η τρέλα, όμως, με τα ενοίκια κυριαρχεί σε όλη την πόλη. Τι συμβαίνει; Ρώτησα έναν άνθρωπο που ασχολείται με αυτά και μου είπε ότι είναι το rebound, η εκτίναξη του ελατηρίου μετά την κρίση. Κατά την περίοδο της κρίσης σταμάτησε η οικοδομική δραστηριότητα και άνθισε η βραχυχρόνια μίσθωση. Συνεπώς βγήκαν λιγότερα ακίνητα στην αγορά.

Και, εκτός των άλλων, η Αθήνα θεωρείται πλέον hot spot στην αγορά του real estate, κάτι που αποτυπώνεται και στις κινήσεις διεθνών παικτών. Ναι, αλλά αν βάλεις από τη μία τους μισθούς και από την άλλη τα ενοίκια, διακρίνεις εμφανείς ανισορροπίες στην εξίσωση. Χαμηλοί μισθοί απέναντι σε υψηλά ενοίκια. Ενα τμήμα της λύσης δίνεται από το μαύρο χρήμα ή από την ενίσχυση που χορηγούν οι γονείς στα παιδιά – οικογενειακές αποταμιεύσεις και συντάξεις που χρηματοδοτούν τη στέγη των παιδιών. Το πρόβλημα όμως γίνεται ασφυκτικό. Ενας νέος άνθρωπος, που μπαίνει στην αγορά εργασίας, είναι πρακτικά πολύ δύσκολο, ως ανέφικτο, να ζήσει μόνος του χωρίς βοήθεια από την οικογένεια.

Επίσης τα πράγματα γίνονται όλο και πιο σκληρά, πιο ακριβά, για έναν φοιτητή που θέλει να σπουδάσει σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Κρήτη. Πλέον υπάρχουν παιδιά που δεν σπουδάζουν επειδή η οικογένεια αδυνατεί να πληρώσει το νοίκι. Πώς θα αντιμετωπιστεί αυτό; Δύσκολα, στο σύνολό του. Ομως αν δεν αξιοποιηθούν εγκαταλελειμμένα κτίρια και δεν σχεδιαστεί άμεσα ένα ευρύ πρόγραμμα για την ενίσχυση της νεανικής κατοικίας, το σημερινό πρόβλημα θα είναι μια αυριανή πληγή.

Μητέρα raver
Κανένας δεν γνωρίζει το όνομα της «Mητέρας raver» (και όχι «Μάνας», όπως κακώς επικράτησε στη σφαίρα του cult). Είχε εμφανιστεί με το πρόσωπο στη σκιά σε ένα δελτίο του Νίκου Ευαγγελάτου, πριν από καμιά τριανταριά χρόνια στον Σκάι. Και εξηγούσε τι τραβάει η δόλια επειδή το παιδί της πάει σε rave party, εκεί που κυκλοφορούν περίεργα ναρκωτικά. Καλύτερα που έμεινε χωρίς όνομα και πρόσωπο γιατί έτσι κατάφερε να ταυτιστεί μαζί της η μέση ελληνίδα μάνα. Τώρα επιστρέφει με άλλη ιδιότητα. Είναι μητέρα νεαρού κοριτσιού που βλέπει δελτία ή μπαίνει στα sites και μαθαίνει ότι το παιδί της είναι στόχος επιτήδειων που εθίζουν μικρές στην κόκα, τις βγάζουν στην πορνεία και για να ξεμπλέξουν πρέπει να προσλάβουν γνωστό δικηγόρο της Θεσσαλονίκης που τα βάζει με κυκλώματα. Κουράγιο, μάνα.

Η καλοκαιρία ως δικαίωμα
Στη Σαμαρίνα το θερμόμετρο έδειξε έξι βαθμούς υπό το μηδέν και το κανάλι έκανε ζωντανή σύνδεση. Στο τρίτο δεκαήμερο του Ιανουαρίου κάνεις ζωντανή σύνδεση με τη Σαμαρίνα μόνο αν το θερμόμετρο δείχνει πάνω από το μηδέν. Δείχνεις και τα παιδιά της Σαμαρίνας, αν τα πετύχεις σε φάση που δεν είναι λερωμένα. Ομως το τηλεοπτικό κοινό καταναλώνει λαίμαργα τις συνδέσεις με κορφοβούνια την ώρα του χιονιά. Και αυτό εξηγείται μόνο με έναν τρόπο: η καλοκαιρία θεωρείται δικαίωμα. Το κρύο, ακόμα και τον Ιανουάριο, προβάλλεται πλέον ως κάτι το μη φυσιολογικό, ως μία συνθήκη ταλαιπωρίας που εκδηλώνεται στη χώρα του αιώνιου καλοκαιριού. Και εσύ βλέπεις τους κατοίκους του Πηλίου να προμηθεύονται ξύλα και σκέφτεσαι τι τραβάνε οι άνθρωποι, τι είναι αυτό που τους βρήκε ξαφνικά και χιονίζει στο βουνό.