Πρόταση

Οι θαυμαστές του τσιπρικού χαρίσματος είδαν στην πρόταση για εκλογή αρχηγού από τη βάση μια κίνηση ικανή να αλλάξει τη δημοσκοπική μοίρα του κόμματος. Και χαιρέτισαν την ιδέα για ανάδειξη της Κεντρικής Επιτροπής από το ίδιο σώμα σαν έναν ιδιοφυή ελιγμό, σχεδιασμένο να εξουδετερώσει τη συντροφική κριτική στο εν λόγω μοντέλο κομματικής λειτουργίας. Αφού θα σταυρώνονται και μέλη του ανώτερου πολιτικού οργάνου, ο επικεφαλής δεν θα παρουσιάζεται ως ο μόνος νομιμοποιημένος από τον συριζαϊκό λαό, σημειώνουν. Η εσωκομματική αντιπολίτευση, ωστόσο, δεν πείστηκε για τα πλεονεκτήματα του ενισχυμένου πασοκικού προτύπου. Οι συνήθεις θεματοφύλακες της αριστερής ορθοδοξίας εξέφρασαν έντονες αντιρρήσεις, ισχυριζόμενοι ότι η προεδρική εισήγηση είναι ο ασφαλέστερος τρόπος να γίνει αρχηγοκεντρικό το κόμμα. Ο ΣΥΡΙΖΑ, βέβαια, είναι εδώ και χρόνια κόμμα αυτού του είδους. Οπότε, αφήνοντας στην άκρη όσα οι φυλές του αντιλαμβάνονται σαν κινδύνους, ποιο είναι το αληθινό ρίσκο μιας τέτοιας διαδικασίας; Η απάντηση στελεχών των άλλων δύο κομμάτων, τα οποία φέρουν την εμπειρία της, είναι κοινή: «πόσοι θα πάνε να ψηφίσουν».
Ορια
Οι αριστεροί θα προσπαθήσουν να εξαλείψουν αυτή την «αβεβαιότητα» με τη χρήση ενός κλειστού μητρώου – με εκλογικούς καταλόγους που δεν θα παραμείνουν ανοιχτοί την πρώτη Κυριακή της εσωκομματικής κάλπης, αλλά θα έχουν καταρτιστεί πολύ νωρίτερα και θα περιλαμβάνουν αποκλειστικά μέλη του κόμματος. Ετσι όμως δεν περιορίζεται μόνο το ενδεχόμενο ο αριθμός όσων θα φτάσουν πίσω από τα παραβάν να αποδειχθεί αρκετά μικρότερος από τον προσδοκώμενο – το ενδεχόμενο, με άλλα λόγια, να εκπεμφθεί το διόλου κολακευτικό μήνυμα πως οι πολίτες αδιαφορούν για το κόμμα. Μειώνονται ταυτόχρονα κι οι πιθανότητες ο ΣΥΡΙΖΑ να αυξήσει την απήχησή του σε δυνητικούς ψηφοφόρους. Εφόσον στις εσωτερικές διεργασίες πάρουν μέρος τα μόλις 60.000 μέλη του – συν μερικές ακόμη χιλιάδες που ίσως αποκτήσουν κομματική ταυτότητα -, οι διοργανωτές τους δύσκολα θα νομιμοποιούνται να υποστηρίξουν ότι άνοιξαν τις πόρτες της Κουμουνδούρου στην κοινωνία. Ο ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν ρισκάρει, χωρίς καν να το συνειδητοποιεί, να βάλει μόνος του ασφυκτικά στενά όρια στην όποια επιτυχία θα μπορούσε να έχει μια προσφυγή στην ετυμηγορία των «φίλων» του.













