Χαραμάδες

Μια γυναίκα κακοποιείται βάναυσα από τον σύντροφό της, ο οποίος υποστηρίζει στη συνέχεια ότι δεν ήθελε δα και να τη σκοτώσει, μόνο να τη δείρει λίγο, χωρίς αίματα. Μια άλλη γυναίκα πέφτει θύμα βιασμού σε ένα πολυτελές ξενοδοχείο και, όταν μαζεύει τα κουράγια της και καταγγέλλει τη φρίκη, υφίσταται μια δεύτερη κακοποίηση, όχι από άνδρες, αλλά από γυναίκες που διερωτώνται τι ήθελε σε εκείνο το δωμάτιο. Εκεί που νόμιζαν κάποιοι ότι αναγνωρίζοντας την ύπαρξη των γυναικοκτονιών έκαναν το καθήκον τους, έρχονται δύο συγκλονιστικά επεισόδια να μας θυμίσουν ότι, με προχωρημένο τον 21^ο αιώνα, οι γυναίκες δέχονται επιθέσεις σε διάφορα μέτωπα. Οπως λέει κι η Ιζαμπέλ Αλιέντε, «γίνεται ένας πραγματικός πόλεμος κατά της γυναίκας».

Tο τελευταίο της βιβλίο, με τίτλο «Βιολέτα», ξεκινά τη δεκαετία του 1920, με την ισπανική γρίπη, και τελειώνει εκατό χρόνια αργότερα, εν μέσω μιας άλλης πανδημίας. Είναι ένας φόρος τιμής στη γενιά της μητέρας της, σε εκείνες τις γυναίκες που εκπαιδεύονταν για να γίνουν σύζυγοι και μητέρες. Ανάμεσα στις σελίδες, όμως, εμφανίζεται κι εκείνη, με τα θέματα που την ενδιέφεραν πάντα: την κυριαρχία, τον αγώνα των γυναικών για να κατακτήσουν απαγορευμένους χώρους, την ελευθερία, την πίστη, τη βία, το θάρρος, τον έρωτα και τον θάνατο. Αλλά και κάτι ακόμη, που της έχει γίνει έμμονη ιδέα: την εξουσία με ατιμωρησία, τόσο στην οικογένεια όσο και στην κοινωνία.

«Ζούμε σε μια πατριαρχία», λέει η 80χρονη συγγραφέας σε συνέντευξή της στην El País. «Την ηθική, τους νόμους, όλα, τα κάνουν κυρίως οι άνδρες. Εμείς οι γυναίκες πρέπει να βρίσκουμε χαραμάδες για να ακούγεται η φωνή μας. Αλλά θα τα καταφέρουμε, είμαι σίγουρη, έστω κι αν δεν θα είμαι ζωντανή για να το δω. Γιατί το κλειδί του φεμινισμού δεν είναι αυτό που έχουν οι γυναίκες ανάμεσα στα πόδια τους, αλλά ανάμεσα στ’ αφτιά τους. Δείτε τι γίνεται στη Χιλή».

Τι γίνεται στη Χιλή; Ενας 35χρονος κέρδισε τις εκλογές χάρις στη στήριξη του 63% των γυναικών και του 75% των νέων. «Τη νιώθω αυτή την ενέργεια, γι’ αυτό είμαι τόσο αισιόδοξη. Στον λόγο που εκφώνησε αναλαμβάνοντας την προεδρία, ο Γκαμπριέλ Μπόριτς συμπύκνωσε σε 17 λεπτά όλες τις μεγάλες προσδοκίες που έχω για τη Χιλή: συμπεριληπτικότητα, ισότητα, γυναίκες, ποικιλομορφία, δημοκρατία, σεβασμός στο περιβάλλον. Τα μισά να κάνει απ΄ όσα λέει, η πρόοδος θα είναι τεράστια. Στην αντίθετη περίπτωση, εντάξει, θα πλακώσει η CIA».

Mια 24χρονη κινητοποιεί με τη γενναιότητά της μια ολόκληρη κοινωνία. Μια 80χρονη αποκαλύπτει ότι έγινε μια «παθιασμένη ηλικιωμένη» επειδή διέτρεξε κινδύνους, ρίχτηκε σε περιπέτειες, «βλέπω νέους στην ηλικία των εγγονών μου που έχουν προσεκτικές σχέσεις, που δεν θέλουν να υποφέρουν, μα τι θα κάνεις με τη ζωή σου αν δεν θέλεις να υποφέρεις;».

Ναι, να είμαστε αισιόδοξοι.