Λουλούδια στον Πολάκη

Θα ψέξω Κυριάκο πρόεδρο, σήμερα. Θα τον ψέξω, και θα τον εγκαλέσω ταυτόχρονα. Είμαι κάθετος επ’ αυτού. Και αποφασιστικός. Παρότι διαθέτει – όλοι το λένε – μια αστικού χαρακτήρα ευγένεια, εντούτοις, το τελευταίο διάστημα, δείχνει να έχει χάσει τους καλούς του τρόπους. Ή να τους έχει ξεχάσει. Πιθανόν λόγω φόρτου εργασίας αν πρέπει να του αναγνωρίσω κάποιο ελαφρυντικό. Δεν μπορώ να σκεφθώ κάτι άλλο. Φόρτο εργασίας, και διάσπασης προσοχής ένεκα του πλήθους των θεμάτων που καλείται να διαχειριστεί.

Σε νηφάλια κατάσταση και υπό ομαλές συνθήκες, είμαι βέβαιος ότι επί καθημερινής βάσεως, θα έστελνε λουλούδια, αλλά και «καλούδια» (από την Κρήτη – ρακές, ντάκους, ξινομυζήθρες, μέλια, λάδια κ.λπ.) στον συμπατριώτη του, τον «πολλά βαρύ και όχι», Πολάκη.

Τέτοιον χορηγό… επικοινωνίας, και «ντελάλη» (που λέγανε παλιά, τους ζωντανούς «διαφημιστές» που περιέρχονταν τους δρόμους των πόλεων…), ακόμη και να τον πλήρωνε, δύσκολα θα έβρισκε. Οχι τώρα, που εισπράττει δωρεάν τις υπηρεσίες του. Καθότι είναι πλέον παγκοίνως γνωστό ότι ο περί ου ο λόγος, Πολάκης, κάνει σταθερά και με επιμονή ό,τι μπορεί για να υπενθυμίζει στους Ελληνες το απεχθές πρόσωπο της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Και ειδικότερα το ύφος και το ήθος μιας εξουσίας η οποία κατήργησε κάθε τύπο και κάθε κανόνα αξιολόγησης και ηθικής στη χώρα, και χρησιμοποίησε τους θεσμούς και τις δομές της πολιτείας για να εξοντώσει τους πολιτικούς της αντιπάλους.

Λουλούδια και καλούδια έπρεπε να του στέλνει του Πολάκη ο Κυριάκος, αλλά τον έχουν αποσυντονίσει οι ασχολίες του και δεν πράττει το αναγκαίο…

Μνημείο αρνητικής διαφήμισης
Υπάρχει ΣΥΡΙΖΑ; Δεν υπάρχει. Υπάρχει μόνο Πολάκης. Αυτός θα καταγγείλει τον εγκληματία Κυριάκο για τη διαχείριση της πανδημίας. Αυτός τον Πλεύρη, τον Αδωνη, την Κεραμέως, τη Μενδώνη, τον Θεοδωρικάκο, τον Πέτσα, κι όποιον τέλος πάντων βρει πρόχειρο. Αυτός θα μας εκθειάσει τα μονοκλωνικά αντισώματα ως την πανάκεια για τον κορωνοϊό, κι ας διαφωνεί το σύνολο σχεδόν της επιστημονικής κοινότητας. Αυτός θα ανακαλύψει σκάνδαλα στην υγεία, στη δικαιοσύνη, στην παιδεία, αυτός θα καταγγείλει τα μέτρα, ακόμη και αυτά με τα οποία συμφωνεί το κόμμα του. Αυτός θα τα βάλει με το σύνολο του δικαστικού σώματος, θα εξαγγείλει «για τη δεύτερη φορά, που θα είναι αλλιώς», δεύτερο σώμα δικαστών, συριζαίικης κατασκευής και προελεύσεως. Αυτός θα πλακωθεί με τους αστυνομικούς, μεσάνυχτα σε μια ταβέρνα όπου έχει πάει με την οικογένειά του να φάει. Αυτός θα κρίνει αν έπρεπε ή όχι να επιβληθεί ένα πρόστιμο, αυτός θα απειλήσει, θα εκφοβίσει, θα βρίσει, θα υποσχεθεί ρεβανσισμούς, βεντέτες, λύσιμο λογαριασμών «την άλλη φορά» που θα είναι αλλιώς… αυτός… αυτός… Νομίζω πως ακόμη και αν δεν υπήρχε, ο Κυριάκος θα έπρεπε να εφεύρει έναν Πολάκη. Κι αφού τον είχε εφεύρει να του είχε στήσει άγαλμα στην (κάτω) Πλατεία Συντάγματος (εκεί όπου «έλαμψε» τον καιρό των «αγανακτισμένων» – μίλα ρε Καζάκη), να τον βλέπει ο κόσμος, και να θυμάται από τι γλίτωσε το καλοκαίρι του 2019, και τι είδους διακυβέρνηση τον περιμένει αν…

Τα σχέδια του «Λεγάμενου»
Κατ’ αναλογίαν ευτυχής από τη «δράση» του εν λόγω κολοσσιαίου πολιτικού μεγέθους πρέπει να είναι και ο «Λεγάμενος». Πολύ ευτυχής, δε. Στον δρόμο για το συνέδριο του κόμματος, όπου θα αποφασιστεί η μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ, η παρουσία του Πολάκη του δίνει (ατράνταχτα) επιχειρήματα για το τι ΔΕΝ πρέπει να είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, και γιατί πρέπει να αλλάξει από αυτό που εκπροσωπεί σήμερα, αν θέλει να επανέλθει στην εξουσία.

Δεν ξέρω γιατί δεν του στέλνει κι αυτός λουλούδια επί καθημερινής βάσεως, αλλά έχω την εντύπωση ότι η άρνησή του να λάβει επιτέλους μέτρα σε βάρος του Πολάκη είναι μια επιπλέον απόδειξη πως γνωρίζει καλά πόσο ωφέλιμος είναι για τους σχεδιασμούς του ο Πολάκης. Παλαιότερα πίστευα ότι δεν τολμάει να τον αγγίξει διότι φοβάται πως ο «πολλά βαρύς και όχι» βουλευτής του, μπορεί να τους την «κάνει» – να φύγει από τον ΣΥΡΙΖΑ και να πάρει μαζί του όλο εκείνο το κομμάτι των «λούμπεν» συριζαίων που τον ακολουθούν (όποιος διαβάσει τη σελίδα του στο Facebook θα καταλάβει ακριβώς τι εννοώ). Σήμερα έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι – ο πονηρός – τον αφήνει να δρα ανενόχλητος, γιατί εκτιμάει πως ο άλλος τον διευκολύνει στους σχεδιασμούς του, για το νέο κόμμα που θέλει να στήσει.

Εκτός πια κι αν ο Πολάκης, στη φούρια του, τον… καταγγείλει και αυτόν – οι οπαδοί του πάντως το κάνουν ήδη, εμμέσως πλην σαφώς…

Εκπληξη πριν από τις κάλπες
Από τα πιο ενδιαφέροντα θέματα πάντως, που ήρθαν στο προσκήνιο τις προηγούμενες ημέρες, ήταν ασφαλώς η εξαγγελία του προέδρου Κυριάκου ότι τον Μάιο θα αυξήσει τον κατώτατο μισθό. Ωραίο, δεν μπορεί να αντιλέξει κανείς τίποτε μπροστά σε μια τέτοια εξαγγελία, η οποία αφορά αρκετούς συμπολίτες, κυρίως νέους. Βεβαίως, θα ήταν καλύτερα η εξαγγελία να μην έμενε μόνο στην αύξηση του κατώτατου μισθού, αλλά να συμπληρωνόταν και από τη δέσμευση ότι αυτή θα συμπαρασύρει και τους υπόλοιπους μισθούς, μέχρις ενός λογικού ορίου βέβαια, προς τα πάνω. Δεν έγινε. Ισως γιατί αυτή μπορεί να είναι μια έκπληξη που θα μας την κρατήσει ο πρόεδρος Κυριάκος ενόψει εκλογών. Μονών, διπλών, τριπλών! Ιδωμεν…

(Παίζει το σενάριο περί της πρόωρης προσφυγής στις κάλπες; Κατά τον ίδιο, τον πρόεδρο Κυριάκο, δεν παίζει. Επιμένει στους συνομιλητές του, ότι οι εκλογές θα γίνουν του χρόνου, το 2023, όταν η πανδημία θα έχει πραγματικά τελειώσει, και θα έχει μεσολαβήσει ένα καλοκαίρι που ο τουρισμός θα έχει φέρει 15 δισ. Και αδιαφορεί για όσα περί του αντιθέτου λέγονται…)

«Εις υγείαν των κορόιδων»
Τι άλλο όμως είχε ενδιαφέρον, σε σχέση με την εξαγγελία Κυριάκου; Η αντίδραση του ΣΥΡΙΖΑ. Που κατηγόρησε μεν τον Κυριάκο, ότι εξαγγέλλει αύξηση του κατώτατου μισθού, προετοιμάζοντας το έδαφος για πρόωρες εκλογές, αλλά τον κατήγγειλε κιόλας ότι με την αύξηση που εξήγγειλε, ο μισθός θα διαμορφωθεί στα 701 ευρώ, μόνο. Τρομερό, έχω να σημειώσω. Τρομερό και αδιανόητο. Και απίστευτο. Και τρομακτικό. Και ως εκ τούτου ντροπή σου ρε Μητσοτάκη – ωρύονται μέρες τώρα, τα τρολ του ΣΥΡΙΖΑ στο Διαδίκτυο. Ποιος όμως τα λέει αυτά; Το κόμμα του οποίου ηγείται ο «Λεγάμενος», ο οποίος, το 2014, παραμονές των εκλογών, μας είχε δηλώσει καθαρά – πιο καθαρά δεν γινόταν – ότι με το που θα αναλάμβανε την εξουσία «με έναν νόμο και ένα άρθρο», θα επανέφερε τους μισθούς και τις συντάξεις στα προ του Μνημονίου επίπεδα. Φυσικά αυτό δεν έγινε ποτέ. Ξεγέλασε όμως, δι’ αυτού του άθλιου τρόπου, τους ταλαίπωρους – από τα Μνημόνια – Ελληνες, τον ψήφισαν, τον έκαναν πρωθυπουργό, και μετά «εις υγείαν των κορόιδων».

Ξεχνιούνται αυτά; Δεν ξεχνιούνται…