Μνημείο υποκρισίας

Από όσα συνέβησαν μετά τη νεοφασιστική επιδρομή και επίθεση εις βάρος ενός καθηγητή του Οικονομικού Πανεπιστημίου, το απόγευμα της Τρίτης (ανεξάρτητα από το ποιόν αυτού του ανθρώπου, και των όποιων προβλημάτων αντιμετωπίζει ενώπιον της ελληνικής Δικαιοσύνης – δηλώνω κατηγορηματικά δε ότι δεν τον γνωρίζω ούτε κατ’ όψιν), θέλω να αναδείξω δύο κορυφαία ζητήματα, τα οποία θεωρώ μνημείο υποκρισίας. Το ένα είναι η αντίδραση των πρυτανικών Αρχών του συγκεκριμένου πανεπιστημίου αλλά και άλλων, που καταδίκασαν ομόφωνα την επίθεση, και ζήτησαν την παραδειγματική τιμωρία των τραμπούκων, και άλλα ηχηρά παρόμοια. Το δεύτερο είναι η αντίδραση των κομμάτων της αντιπολίτευσης, και ειδικά της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Που καταδίκασαν την τραμπούκικη επίθεση, και επίσης ζήτησαν τη σύλληψη των κουκουλοφόρων φασιστών, την προσαγωγή τους στη Δικαιοσύνη και την παραδειγματική τιμωρία τους. Χθες δε, όλα τα μέσα ενημέρωσης βγήκαν με τίτλους «ομόθυμη καταδίκη της επίθεσης από τον πολιτικό κόσμο και την πανεπιστημιακή κοινότητα»! Γέλασα. Ακατάπαυστα. Μέχρις εξαντλήσεως…

Τσακωμένοι με την αλήθεια

Για την υποκρισία. Επειδή είναι μεγάλοι υποκριτές. Φαρισαίοι. Ο λόγος τους είναι ψεύτικος. Κίβδηλος. Αναντίστοιχος της αλήθειας. Επιβεβαιωτικός της αντίληψης ότι έχουν το ψέμα σε πρώτη προτεραιότητα. Και σε άμεση χρήση. Ολοι τους. Μηδενός εξαιρουμένου.

Εξηγώ: το 2020, μια ομάδα αντίστοιχης φασίζουσας λογικής και νοοτροπίας, εξευτέλισε και διαπόμπευσε κανονικά μέσα στο γραφείο του, τον πρύτανη του ίδιου Πανεπιστημίου. Λίγες ημέρες μετά συγκλήθηκε εκτάκτως η σύνοδος των πρυτάνεων στο Λαγονήσι, να λάβει αποφάσεις. Αλλά δεν έλαβε. Το αίτημα για την παρουσία ενός είδους αστυνομικού σώματος στα πανεπιστήμια για την αποτροπή της δράσης αυτών των ομάδων απορρίφθηκε κατηγορηματικά. Διότι θα παρεμπόδιζε δήθεν την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών!!!

Λίγο αργότερα, η κυβέρνηση έφερε, παρ’ όλα αυτά, σχετικό νομοσχέδιο στη Βουλή. Η αντιπολίτευση, προεξάρχοντος του ΣΥΡΙΖΑ, το καταψήφισε για τον ίδιο λόγο: θα παρεμπόδιζε, τάχα μου, την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών. Χα!

Προχθές ολοφύρονταν, ίδιες μανιάτισσες μοιρολογίστρες, για την επίθεση των τραμπούκων στην πρώην ΑΣΟΕΕ. Υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη από αυτό, για το πόσο υποκριτές είναι; Ολοι τους…

Το φωτεινό παράδειγμα

Υπάρχουν βέβαια και φωτεινά παραδείγματα. Ο Νίκος Παπαϊωάννου, ο πρύτανης του Αριστοτελείου της Θεσσαλονίκης, είναι ένα από αυτά. Ο κ. Παπαϊωάννου είχε το θάρρος και τη δύναμη να ζητήσει από την πολιτεία, να τελειώσει ένα αίσχος, που μετρούσε πίσω του, 34 χρόνια!!!

Πριν από 34 χρόνια, φοιτητές τότε, που σήμερα είναι 50άρηδες και βάλε, είχαν καταλάβει, άγνωστο με ποια αφορμή, έναν χώρο των εγκαταστάσεων του Πανεπιστημίου, και τον… κληροδότησαν στις… επόμενες γενιές επαναστατών της πλάκας, να μπορούν μέσα σε αυτό, να έχουν τα… πολεμοφόδια για να συγκρούονται όποτε κρίνουν πρόσφορο με το… κατεστημένο, και να επιτύχουν αυτό που δεν κατάφεραν εκείνοι – να ανατρέψουν το κράτος!

Υποθέτω ότι η περίπτωση λογικά θα είναι μοναδική στα παγκόσμια φοιτητικά χρονικά. Αλλά και μοναδική παγκοσμίως για την… ανικανότητα των… επαναστατών: αν δεν μπορείς επί 34 χρόνια να εκπληρώσεις τους στόχους της επανάστασης, κάτσε σπίτι σου, βάλε παντόφλες και δες Survivor στην τηλεόραση, ρε Τσε της δεκάρας και της καρπαζιάς! Μην τον στερείς όμως τον χώρο από τα παιδιά που έχουν θέληση να σπουδάσουν και να προοδεύσουν.

Επανέρχομαι: ο κ. Παπαϊωάννου, πέτυχε, αυτό που άλλοι συνάδελφοί του, κλείνουν τα μάτια, και αρνούνται την ύπαρξή του. Και αντί να τον αποθεώσουν γι’ αυτό που έκανε, σιωπούν. Ακόμη και τώρα που απειλείται η ζωή του. Οι υποκριτές. Οι φαρισαίοι. Οι βολεμένοι στην καθηγητική τους έδρα. Αλλά τόσο ανυπόληπτοι…

Ενοχλεί η αλλαγή

Διάβασα στα μέσα ενημέρωσης που στηρίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ, πόσο τους…. απογοήτευσε η πρώτη μεγάλη τηλεοπτική συνέντευξη που έδωσε ως αρχηγός του ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής, ο Νίκος Ανδρουλάκης, στον Alpha. Τους απογοήτευσε, γιατί στο ερώτημα με ποιον θα πάει, με τη ΝουΔου ή με τον ΣΥΡΙΖΑ, δεν είπε με τον ΣΥΡΙΖΑ! Βέβαια απέρριψε και τη ΝουΔου, αλλά αυτό δεν μετράει. Σημασία έχει ότι ξέκοψε κάθε πιθανότητα να συνεργαστεί μετεκλογικά με τον ΣΥΡΙΖΑ. Και δεν τους άρεσε αυτό. Επειδή διαφορετικά τον είχαν μετρήσει, και έκαναν και διαφορετικούς (και διάφορους…) λογαριασμούς. Τι είπε ο Ανδρουλάκης; Το ακόλουθο, ξεκάθαρο, το οποίο λογικά δεν αρέσει σε κανέναν εκ των δύο μεγάλων του τωρινού (και όπως φαίνεται προσωρινού)… δίπολου:

«Μπήκα στην πολιτική για να αλλάξουμε πράγματα στον τόπο μας. Ο στόχος μας είναι να αποκτήσει η χώρα σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση. Να συσπειρώσουμε τις δυνάμεις που δεν τις εκφράζει ο σημερινός διπολισμός».

Οι «αναλυτές» είχαν συνηθίσει να βλέπουν το ΠΑΣΟΚ σαν δεκανίκι ή να το αντιμετωπίζουν σαν ουρά στις δικές τους επιδιώξεις. Πώς να συνηθίσουν στην ιδέα της αλλαγής που έρχεται;

Πόνος

Στο μεταξύ, απογοητεύθηκαν οι συριζαίοι που ο Ανδρουλάκης δεν θα κάνει το ΠΑΣΟΚ το σκυλάκι του ΣΥΡΙΖΑ να το βγάζει βόλτα με το λουράκι, απογοητεύθηκαν και οι ακραίοι της Δεξιάς, που ο Μητσοτάκης δεν τους κάνει τα χατίρια, και δεν μοιάζει λ.χ. του Καμμένου, που θαυμάζουν. Είναι τέτοια δε η απογοήτευσή τους, που την αφήνουν να ξεχειλίσει στα πατώματα, όπως τουλάχιστον διαβάζω σε site που συντηρούν, προκειμένου να γράφουν τον πόνο τους. Μεταφέρω σχετικό απόσπασμα από περισπούδαστη, πικραμένη, ανάρτηση:

«Θα έχουμε πολιτικές εξελίξεις. Ισως νωρίτερα απ’ ό,τι περιμένουμε (το πότε την περίμεναν, και για ποιον λόγο, δεν το λένε, αλλά δεν έχει σημασία). Δεν ξέρουμε πόσο καιρό θα αντέξει η ΝΔ, όχι την πίεση του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά την οργή της κοινωνίας. Και θα μείνει ως η πιο μαύρη σελίδα στην ιστορία της Δεξιάς παράταξης, αν η ΝΔ του Μητσοτάκη εκτός του μεταλλαγμένου κόμματος κληροδοτήσει στη χώρα και έναν τελειωμένο ΣΥΡΙΖΑ».

Μη φοβάστε παλικάρια μου, δεν πρόκειται να κληροδοτήσει τίποτε, και πολύ περισσότερο τον ΣΥΡΙΖΑ. Πιστέψτε με…

Αριστερό ρινγκ

Στον ΣΥΡΙΖΑ, πάλι, κατά τα ειωθότα πλακώνονται. Οι μεν με τους δε. Μη με ρωτάτε ποιοι με ποιους, διότι τα όρια είναι δυσδιάκριτα. Σημασία έχει το πλάκωμα, το οποίο με τη σειρά του… απογοητεύει εμένα, και ότι πληγώνεται η καρδιά μου, να βλέπω αριστερούς πάνω στο ρινγκ να παίζουν μπουνιές. Αριστερός, ων…

Αυτή τη φορά, το ματσάκι περιλαμβάνει Δώρα Αυγέρη, βουλευτή και Χριστόφορο Παπαδόπουλο θεωρητικό της περιούσιας Αριστεράς. Η περί ης ο λόγος κυρία Αυγέρη, μας ζήτησε προ ημερών μέσω της φιλόξενης «Εφ.Συν.» «να ξαναγνωρίσουμε τον ΣΥΡΙΖΑ» – ήμαρτον Παναγία μου!

Μας είπε δηλαδή ότι «ο προοδευτικός κόσμος δεν μπορεί να ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά. Και ταυτόχρονα πρέπει να ξαναγνωρίσει την Αριστερά. Αυτό δεν γίνεται με κομματικούς μπράβους και ιδεολογικό face control. Οι πολίτες δεν είναι περαστικοί που ρίχνουν ένα βλέμμα από περιέργεια. Το βλέμμα τους έχει απορίες. Συναπαντούμε, τους συναντούμε στους δρόμους. Τους πείθουμε για το δίκαιο των θέσεών μας και για την επιτυχία μιας συλλογικής, ριζοσπαστικής πορείας. Ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. οφείλει πρώτα να οργανώσει ένα πλειοψηφικό πολιτικό μέτωπο απέναντι στη Δεξιά κι όχι να ανοίγει κοινωνικά μέτωπα εναντίον του».

Αυτά όμως τα περί «κομματικών μπράβων» και ιδεολογικού «face control» άναψαν τα λαμπάκια του Παπαδόπουλου, ο οποίος δεν γουστάρει και πολύ τους εισοδιστές, και ιδίως τα λεγόμενα «ρετάλια του ΠΑΣΟΚ». Εξού και στη σελίδα του στο Facebook έγραψε τα ακόλουθα, ωραία (για να μη φανεί όμως ότι το εντοπίζει αποκλειστικά σε αυτούς, τους ποσοκοφερμένους, έβαλε έτσι για το παραμύθι και λίγα «κοινωνικά»):

«Τι μας λέει η Δώρα Αυγέρη στην “ΕφΣυν”; Οτι είναι “αριστερόμετρο” και “κομματικοί μπράβοι” όσοι και όσες απορρίπτουν τους “ολίγο” ρατσιστές, “ολίγο” εθνικιστές, ομοφοβικούς, σκοταδιστές, που δέρνουν τη γυναίκα τους, καμιά φορά τη σκοτώνουν, επειδή είναι λεβέντες! Το ζήτημα δεν είναι μόνο τι λέει και τι δεν λέει, αλλά και από πού αντλεί την αυτοπεποίθησή της να λέει ό,τι της κατέβει, με γλώσσα εφάμιλλη της “εκσυγχρονιστικής” Δεξιάς. Σίγουρα οι πεποιθήσεις της δεν ταιριάζουν με το κόμμα που “υπηρετεί” στο Κοινοβούλιο. Η τηλεόραση είναι διαβατήριο, δεν είναι όμως πιστοποιητικό».

Στενοχωριέμαι τώρα, αφάνταστα…