Το παράδειγμα: προς μίμηση ή αποφυγή;

Για πολλούς και διάφορους, ιστορικούς, κοινωνικούς, πολιτισμικούς και άλλους λόγους – η ανάλυσή τους δεν είναι της παρούσης – η Γαλλία αποτελούσε ανέκαθεν για την Ελλάδα ένα χρήσιμο, κυρίως σε πολιτικό επίπεδο, παράδειγμα. Το ακολούθησε άλλωστε και στα δυο τελευταία δύσκολα χρόνια της πανδημίας. Η ελληνική κυβέρνηση μιμήθηκε επανειλημμένα τη γαλλική εφαρμόζοντας μέτρα που η τελευταία έκρινε αναγκαία στον ασύμμετρο πόλεμό της εναντίον του αόρατου κορωνοϊού.

Δεν ήταν, εξάλλου, τυχαίο που ο Κυριάκος Μητσοτάκης υιοθέτησε αμέσως την πολεμική ορολογία  με την οποία πρώτος ο Μακρόν προϊδέασε τους συμπατριώτες του για την κατάσταση στην οποία θα περιερχόταν η χώρα του υφιστάμενη τις κατά κύματα επιθέσεις του Covid-19. Τούτου δοθέντος, τίποτα ίσως να μην μπορούσε να φανεί λογικότερο από τη συμβουλή που θα προέτρεπε τον έλληνα Πρωθυπουργό να κάνει αυτό που μόλις πριν από λίγες ημέρες έκανε ο γάλλος πρόεδρος επιτιθέμενος και δη με «αγοραία φρασεολογία» κατά των ανεμβολίαστων συμπολιτών του. Μάλιστα ο πρωθυπουργός του το έφθασε στα άκρα. Δεν δίστασε να απειλήσει εμμέσως πλην σαφώς τους αρνούμενους τον εμβολιασμό με έκπτωση από τη γαλλική ιθαγένεια. Η ανευθυνότητά τους, είπε, τους καθιστά ανάξιους να φέρουν τον τίτλο του ελεύθερου γάλλου πολίτη.

Εντούτοις μεταξύ Γαλλίας και Ελλάδας υπάρχουν εν προκειμένω κάποιες ουσιώδεις διαφορές. Είναι τέτοιες που καθιστούν αυτόχρημα το στρατήγημα Μακρόν, παράδειγμα προς αποφυγή.

Διαφορά πρώτη: Η Γαλλία βρίσκεται εν μέσω προεκλογικής περιόδου η οποία επιπροσθέτως εξελίσσεται σε πολιτικό θρίλερ. Καμιά σχέση με την Ελλάδα, που έχει εισέλθει σε μια απλώς προεκλογική χρονιά και μάλιστα χωρίς κάποιο ιδιαίτερο πολιτικό σασπένς, προσώρας τουλάχιστον.

Διαφορά δεύτερη: Στη Γαλλία οι ανεμβολίαστοι αποτελούν μια απειροελάχιστη μειοψηφία. Εχει ήδη ξεσηκώσει εναντίον της την κοινωνική πλειοψηφία. Με την τελευταία να διαμαρτύρεται με το δίκιο της επειδή με τη στάση τους οι ανεμβολίαστοι συμβάλλουν στον πολλαπλασιασμό των κρουσμάτων, στον κορεσμό του συστήματος δημόσιας υγείας, στην  εξουθένωση του ιατρονοσηλευτικού προσωπικού και στον αποκλεισμό επειγόντων μη Covid περιστατικών από τη νοσοκομειακή περίθαλψη που δικαιούνται. Δεν είναι ακόμη ακριβώς η κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα.

Διαφορά τρίτη: Ο Μακρόν έχει βρεθεί στον κλοιό μιας εκ δεξιών και εξ ευωνύμων αμφίπλευρης αντιπολίτευσης. Για να τον διασπάσει είναι υποχρεωμένος να πάρει υπολογισμένα ρίσκα και να ανοίξει μέτωπα προκαλώντας πολιτική πόλωση. Ειδάλλως ίσως δυσκολευτεί να συσπειρώσει τους πολυπληθέστερους αλλά χαλαρότερους  ψηφοφόρους του. Και μπορεί να δυσκολευτεί ακόμα περισσότερο να ενισχύσει την εκπρόσωπο της ευρωσκεπτικιστικής Ακροδεξιάς που προτιμά ασυζητητί να έχει αντίπαλο στον δεύτερο γύρο των εκλογών του προσεχούς Απριλίου. Ούτε αυτή είναι περίπτωση που προσιδιάζει στο ελληνικό πολιτικό σκηνικό.

Ακόμα όμως και έτσι το γαλλικό παράδειγμα μπορεί να είναι ιδιαίτερα χρήσιμο για τον έλληνα  Πρωθυπουργό. Η «νεκροψία της στιγμής» έδειξε στη Γαλλία ότι ο πρόεδρός της δεν είχε υπολογίσει σωστά το ρίσκο που ανέλαβε δηλώνοντας ότι «θέλει να τη σπάσει» στους ανεμβολίαστους συμπατριώτες του και, βέβαια, και στους πολιτικούς υπερασπιστές τους.

Η αποστροφή του προκάλεσε τον τέλειο διχασμό της κοινής γνώμης. Αλλά κάθε άλλο παρά  διαμόρφωσε έναν ευνοϊκότερο για τον Μακρόν συσχετισμό. Το 57% των συμμετεχόντων στη σφυγμομέτρηση των αντιδράσεων της γαλλικής κοινής γνώμης δήλωσαν «σοκαρισμένοι» με την προσβλητική επιθετικότητα του προέδρου τους. Πράγμα που δεν αποκλείεται να εγκυμονεί για τον Μακρόν τον κίνδυνο να βρεθεί  στον δεύτερο γύρο των εκλογών αντιμέτωπος με ένα ενιαίο αντι-Μακρόν μέτωπο.

Δεν μοιάζει να έχει τη διάθεση ο έλληνας Πρωθυπουργός να μπει σε ανάλογες περιπέτειες και μάλιστα χωρίς να έχει κανέναν ανοιχτό λογαριασμό με τα ως επί το πλείστον ηλικιωμένα θύματα της αντιεμβολιαστικής τερατολογίας.

Ο Γιώργος Σεφερτζής είναι επικοινωνιολόγος, πολιτικός αναλυτής