Μια ημέρα στο Καζακστάν

Θυμόμουν αμυδρά, όταν έγιναν γνωστά τα «γεγονότα του Καζακστάν»  ότι κυβερνούσε εκεί πάμπλουτος δικτάτορας, κατάλοιπο της σοβιετικής εποχής, που είχε κάποτε ενοχλητικά πάρε-δώσε με το «Ίδρυμα Κλίντον». Κοίταξα να δω τι συμβαίνει, έμαθα πως ο δικτάτορας (Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγεφ) είχε παραδώσει το 2019 την  εξουσία στον υποτακτικό του Κασίμ – Ζομάρτ Τοκάγεφ. Ευγνώμων αυτός, είχε βαφτίσει την πρωτεύουσα της χώρας  με το όνομα του ευεργέτη, του «Νουρσουλτάν», που στα καζακικά σημαίνει «φωτισμένος σουλτάνος».

«Επί Διαφωτισμού, υπήρξαν και φωτισμένοι βασιλιάδες, όπως ο Φρειδερίκος Β’ της Πρωσίας, γιατί όχι και σουλτάνοι;», παρηγορήθηκα. Έμαθα ότι το Καζακστάν βρίσκεται μεταξύ Ρωσίας και Κίνας, απέχει μόνο 500 χιλιόμετρα από την Ουκρανία που την απειλούν οι Ρώσοι, ότι μεγαλύτερη πόλη δεν είναι η Νουρσουλτάν αλλά η «Αλμάτι» που παλιά λεγόταν «Άλμα Άτα» – «ά, η πόλη που εξόρισε ο Στάλιν τον Τρότσκι!», ενώθηκε στο μυαλό μου η ιστορία του μυστηριώδους Καζακστάν με τα καθ’ ημάς.

Οι πληροφορίες συνεχώς πλήθαιναν: ο Φωτισμένος Σουλτάνος είχε διαφύγει στο εξωτερικό, οι Ρώσοι έστελναν στρατό  «να αποκαταστήσει την τάξη» όπως κάποτε στην Τσεχοσλοβακία – και κάτι εντελώς απρόσμενο από τον δικτυακό τόπο που με ενημερώνει για τα «πέντε καλύτερα βιβλία» επί παντός του επιστητού: έρχεται ημέιλ «Τα καλύτερα πέντε βιβλία για το Καζακστάν» – δεν υπάρχουν και πολλά περισσότερα, παραδέχεται το μήνυμα, αλλά ανάμεσά τους περιλαμβάνεται το Μια Ημέρα του Ιβάν Ντενίσοβιτς:  το Γκούλαγκ του Σολζενίτσιν βρισκόταν στο Εκιμπαστούζ, πόλη του Καζακστάν με 125.000 κατοίκους σήμερα! Το στρατόπεδο εργασίας που ήταν έγκλειστός ο μεγάλος συγγραφέας έχει γίνει γήπεδο της τοπικής ποδοσφαιρικής ομάδας, έμαθα από τη Βικιπαίδεια.

Άρα προοδεύει ο κόσμος: μερικές εκατοντάδες νεκροί και τραυματίες «δεν είναι τίποτα» μπροστά στο γκούλαγκ, απλώς θα αλλάξει πάλι το όνομα της πρωτεύουσας. Τα 20 εκατομμύρια κάτοικοι του πλούσιου (πετρέλαιο, αέριο, ουράνιο) αχανούς Καζακστάν (2,5 εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα, όσο Γαλλία, Γερμανία, Ισπανία, Ιταλία, Πολωνία και πεντέξι μικρότερες χώρες μαζί) είναι κανονικοί άνθρωποι, όχι έγκλειστοι στρατοπέδων συγκέντρωσης ή εξόριστοι.

Κανονικοί άνθρωποι για τους οποίους δεν ξέρουμε τίποτα. Μαθαίνουμε ότι υπάρχουν και αναρωτιόμαστε πώς είναι και πώς περνούν τις ημέρες τους μόνο όταν φρικτοί δικτάτορες οργανώνουν πραξικοπήματα, κατεβάζουν τανκς, σκοτώνουν και φυλακίζουν αντιπάλους, ανατρέπουν ο ένας τον άλλον. Διεφθαρμένοι πάμπλουτοι δικτάτορες που τους ξεπλένουν δημοκρατικοί πολιτικοί του δικού μας κόσμου, ακόμα και Έλληνες.  Ζούμε στη φωτεινή πλευρά του κόσμου, ας μην παραπονιόμαστε, ας φοβόμαστε το σκοτάδι που δεν είναι μακριά.