Παιχνίδι ισορροπιών με ανατροπές και μια πρωτιά

Αν κάτι μπορείς να πεις με βεβαιότητα για τις εφετινές Χρυσές Σφαίρες που απονεμήθηκαν την Κυριακή 9 Ιανουαρίου είναι ότι όχι ακριβώς «πέρασαν και δεν άγγιξαν», αλλά πέρασαν και δεν ακούστηκαν, καθότι εφέτος απουσίαζε η συνήθης γιορτινή ατμόσφαιρα που χρόνια τώρα συνοδεύει αυτού του είδους τις απονομές βραβείων. Για την ακρίβεια, λόγω των μέτρων προστασίας από τους ιούς, δεν υπήρξε καν… τελετή και τα βραβεία ανακοινώθηκαν άχαρα μέσω… Twitter – κάτι που τονίζει ακόμα περισσότερο τα μείον της «αέρινης», ψηφιακής εποχής μας.

Ενα δεύτερο στοιχείο που εντοπίζεις στις φετινές βραβεύσεις είναι ότι τα βραβεία μοιράστηκαν με ισορροπία και ότι σε αυτά διακρίνεις αρκετές «ανατροπές»· όχι όμως απαραιτήτως προς το καλύτερο. Ούτως ή άλλως με τον διαχωρισμό και μόνο των ταινιών σε δύο μεγάλες ενότητες (δράμα –  κωμωδία/μιούζικαλ) – κάτι που φυσικά δεν συμβαίνει στα Οσκαρ – οι Χρυσές Σφαίρες δεν σου επιτρέπουν να τους δώσεις και τόση μεγάλη σημασία, έστω και αν στην ουσία, τις περισσότερες φορές, προαναγγέλλουν τις υποψηφιότητες και βραβεύσεις των Οσκαρ.

ΛΟΥΣΙΛ ΑΝΤΙ ΝΤΑΪΑΝΑΣ. Η πρώτη ανατροπή αφορά το τμήμα του δράματος όπου η Αυστραλέζα Νικόλ Κίντμαν έκανε την έκπληξη. Η ηθοποιός κέρδισε το βραβείο για τον ρόλο μιας άλλης ηθοποιού, της (κωμικού) Λουσίλ Μπολ στο μάλλον μέτριο «Being the Ricardos» που αναφέρεται σε ένα επεισοδιακό γύρισμα επεισοδίου της δημοφιλούς σειράς της Μπολ «I love Lucy» στη δεκαετία του 1950. Η Κίντμαν που στην ταινία ξεχωρίζει κυρίως για το «τραβηγμένο» μέικ απ της «νίκησε» την Κρίστεν Στιούαρτ που φαινόταν ότι έχει δυναμική για τον ρόλο της Λαίδης Νταϊάνα Σπένσερ στο «Spencer» του Πάμπλο Λαρέν. Κάτι μας λέει ωστόσο ότι το σκηνικό δεν θα επαναληφθεί στα Οσκαρ.

Η ταινία του 2021 με τη μεγαλύτερη φόρα φαίνεται ότι είναι η «Εξουσία του σκύλου» που κέρδισε τα περισσότερα βραβεία στην ενότητα του δράματος: το «σύγχρονο γουέστερν» της επίσης Αυστραλέζας Τζέιν Κάμπιον (η ιστορία εκτυλίσσεται στις αρχές του 20ού αιώνα στη Μοντάνα) διακρίθηκε τόσο στην κατηγορία της καλύτερης δραματικής ταινίας όσο και σε εκείνη της σκηνοθεσίας, ενώ κέρδισε επίσης τη Χρυσή Σφαίρα β’ ανδρικού ρόλου (Κόντι Σμιθ Μακ Φι). Ομως ο παλμός της ταινίας, ο βρετανός ηθοποιός Μπένεντικτ Κάμπερμπατς, δεν κέρδισε τελικά στην κατηγορία του καλύτερου ανδρικού ρόλου.

ΣΜΙΘ ΓΙΑ ΟΣΚΑΡ. Αυτό το βραβείο δόθηκε στον μαύρο ηθοποιό Γουίλ Σμιθ για το «King Richard» (ελληνικός τίτλος «Η μέθοδος των Γουίλιαμς» – θα τη δούμε μάλλον τον Φεβρουάριο) όπου υποδύεται τον πατέρα των πρωταθλητριών του τένις Σερίνα και Βένους Γουίλιαμς. Αυτομάτως ο Σμιθ γίνεται το φαβορί και για το Οσκαρ α’ ανδρικού ρόλου και όλα δείχνουν ότι το momentum βρίσκεται με το μέρος του, αν λάβουμε υπόψη και τον πρόσφατο θάνατο του Σίντνεϊ Πουατιέ, εμβληματικού προσώπου για την εξέλιξη του μαύρου Χόλιγουντ που ίσως χαρίσει «ψήφο εμπιστοσύνης» προς τον Σμιθ από τα μέλη της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου.

Τρεις όμως είναι και οι βραβεύσεις του «West Side Story» στην κατηγορία της καλύτερης κωμωδίας ή μιούζικαλ. Αν και η φιλόδοξη ταινία του Στίβεν Σπίλμπεργκ αγνοήθηκε… παταγωδώς στα ταμεία των αιθουσών (και όχι μόνο της Αμερικής), συγκίνησε τα μέλη της Ενωσης Ανταποκριτών Ξένου Τύπου του Χόλιγουντ και κέρδισε τη Χρυσή Σφαίρα καλύτερης κωμωδίας ή μιούζικαλ. Ωστόσο, εδώ τη μεγάλη έκπληξη έκανε η βράβευση της Ρέιτσελ Ζέγκλερ στον α’ γυναικείο ρόλο για κωμωδία ή μιούζικαλ. Εκπληξη διότι η Ζέγκλερ, που έδωσε τη «δική» της Μαρία έχοντας πάρει τη σκυτάλη από την πρώτη διδάξασα Νάταλι Γουντ της πρωτότυπης ταινίας του 1960, δεν είναι ακριβώς το πρόσωπο που σου μένει στη μνήμη από το ούτως ή άλλως άψυχο αυτό ριμέικ. Αντιθέτως, η βράβευση της Αριάνα Ντε Μποσέ στην κατηγορία του β’ γυναικείου ρόλου (στον ρόλο για τον οποίο είχε πάρει το Οσκαρ β’ ρόλου η Ρίτα Μορένο), ναι, αυτή άξιζε τον κόπο. Στους άντρες ηθοποιούς του τμήματος κωμωδία / μιούζικαλ, ο Αντριου Γκάρφιλντ κέρδισε επάξια  το βραβείο για το «Tick… tick… BOOM!» για το οποίο εκπαιδεύθηκε έναν ολόκληρο χρόνο στο τραγούδι, καθότι δεν είχε ιδέα από αυτή την τέχνη και ο ρόλος του το απαιτούσε.

ΜΟΥΣΙΚΗ «DUNE», ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΜΠΟΝΤ. Ανέκαθεν στις Χρυσές Σφαίρες αναδεικνύονται κάποιες ταινίες που μοιάζουν να έχουν έρθει από το πουθενά, και μια τέτοια ταινία εφέτος ήταν το μικρό ανεξάρτητο και ασπρόμαυρο «Belfast» του Κένεθ Μπράνα που είχε συγκεντρώσει επτά υποψηφιότητες. Ωστόσο, το φιλμ αρκέστηκε στο βραβείο καλύτερου σεναρίου. Καλύτερο κινούμενο σχέδιο κρίθηκε το «Ενκάντο: ένας μαγικός κόσμος», μια παραγωγή της Disney, ενώ ο Χανς Τσίμερ μετρά πλέον τρεις Χρυσές Σφαίρες στην καριέρα του διότι κέρδισε το βραβείο για τη μουσική του «Dune». Μάλλον προβλέψιμα, καλύτερο τραγούδι της κινηματογραφικής χρονιάς του 2021 κρίθηκε το ομότιτλο της ταινίας «No time to die» σε μουσική και στίχους Φινέας Ο’ Κόνελ, Μπίλι Αϊλις.

Αφήσαμε για το τέλος τη μια ταινία της οποίας η φόρα δεν έχει σταματήσει από τότε που απέσπασε το βραβείο καλύτερου σεναρίου στο τελευταίο φεστιβάλ των Καννών: το  ιαπωνικό «τσεχοφικό» δράμα «Drive my car» του Ριουσούκε Χαμαγκούτσι κέρδισε στην κατηγορία της διεθνούς ταινίας, πράγμα που σημαίνει ότι πολύ δύσκολα το σκηνικό δεν θα επαναληφθεί στα προσεχή Οσκαρ, των οποίων οι υποψηφιότητες πρόκειται να ανακοινωθούν τη Δευτέρα 8 Φεβρουαρίου.