Πέταξε στους ουρανούς

Τελικά, το ζήτημα ήταν σοβαρότερο από όσο είχα εκτιμήσει αρχικά. Ο θάνατος του αρνητή μητροπολίτη από κορωνοϊό είχε συνέπειες απρόβλεπτες – πλην άκρως διασκεδαστικές – στον πολιτικό κόσμο της Δεξιάς στην Αιτωλοακαρνανία. Στην περίπτωση του υπουργού Γεωργίας, Σπήλιου Λιβανού, που μας απασχόλησε χθες, είχαμε έναν εκλεγμένο εκπρόσωπο που προθύμως εκχώρησε τη συνείδησή του στους ψηφοφόρους του. (Παρεμπιπτόντως, ο Εντμουντ Μπερκ θα έφριττε, αλλά ποιος τον γνωρίζει στην Αιτωλοακαρνανία;). Ομως, ο επίσης εκλεγόμενος στην ίδια περιφέρεια, Κώστας Καραγκούνης, τον ξεπέρασε, με έναν ύμνο στον εκλιπόντα ήρωα του αντιεμβολιαστικού αγώνα, σε τόσο έντονα εκκλησιαστικό ύφος, ώστε εφεξής ο ευλαβής βουλευτής, για μένα, παύει να είναι απλώς ο Καραγκούνης και γίνεται ο Αιτωλοακαρνανίας Καραγκούνης ο Μελωδός!

Παραθέτω ενδεικτικό απόσπασμα της τέχνης του σύγχρονου Μελωδού: «Ο πατέρας μας περπάτησε τον Γολγοθά της αρχιερατικής του διακονίας, ακολουθώντας δύσβατο αλλά ευθύ μονοπάτι. Ποτέ δεν διάλεξε τις παρακάμψεις. Ταξίδευσε τη θάλασσα της αρχιερατικής του διακονίας με πυξίδα και όχι με ανεμοδείκτες. Γι’ αυτό προτίμησε να φύγει στα τείχη του μικρού αλωνακιού μας και φλογερό από την πίστη του μετέωρο να πετάξει στον ουρανό, για να συναντήσει τον Πατροκοσμά τον Αιτωλό, τον Αγιο Χριστόφορο και όλους τους Αγίους, τους ελεύθερους πολιορκημένους, για να σκεπάζουν όλοι μαζί όλη τη Μητρόπολή μας». Ετσι περιγράφει ο βουλευτής τη «μοναδική παρακαταθήκη» του αποθανόντος. Δεν χρησιμοποιώ τυχαία τον παραλληλισμό με τον Ρωμανό τον Μελωδό, διότι και στο έργο του Αιτωλοακαρνανίας Καραγκούνη διαπιστώνουμε την ίδια τόλμη και την ίδια δύναμη στις μεταφορές.

Είναι εντυπωσιακό και, ασφαλώς, δείχνει την εγγύτητά του στο Θείο ότι ο βουλευτής γνωρίζει την ατζέντα των επαφών του εκλιπόντος ιεράρχη στον Παράδεισο – ποιον θα συναντήσει πρώτο, ποιον δεύτερο κ.λπ. Εκείνο που καταπλήσσει περισσότερο, όμως, είναι ότι ο βουλευτής όχι μόνον αποσιωπά και αυτός την αντιεμβολιαστική στάση του κοιμηθέντος, αλλά την εκθειάζει κιόλας. Αυτός είναι ο σκοπός της έντονα μεταφορικής γλώσσας που χρησιμοποιεί στο παραπάνω απόσπασμα: καλύπτει το πραγματικό νόημα των λόγων του από τους αμύητους. Οι «ανεμοδείκτες» είναι οι γιατροί και τα εμβόλια, ενώ «πυξίδα» είναι η άρνησή τους. Το παράδοξο της υπόθεσης είναι ότι ο Αιτωλοακαρνανίας Καραγκούνης ασθένησε και ο ίδιος βαριά με κορωνοϊό και, αν πιστέψουμε τους πάντα γενναιόδωρους τίτλους της ειδησεογραφίας, με τη μαρτυρία της περιπέτειάς του, που δημοσίευσε αργότερα στο Facebook, «συγκλόνισε ο Καραγκούνης»! Πάντως, ο ίδιος συγκλονίστηκε περισσότερο από το παράδειγμα του αγαπημένου του ιεράρχη, ο οποίος ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο διάλεξε χαρούμενα τον θάνατο.

Αν κρίνουμε πάντως από την προθυμία με την οποία εξετέθησαν οι δύο βουλευτές (αντανάκλαση της προθυμίας με την οποία ο ιεράρχης τους βάδισε προς τον θάνατο;), ο εκλιπώνπρέπει να υπήρξε ισχυρός πολιτικός παράγων της Δεξιάς στην περιοχή του. Εχει ενδιαφέρον, επομένως, να δούμε ποιος θα τον διαδεχθεί στον θρόνο του μητροπολίτη και αν θα μπορέσει να χειρισθεί μία τόσο βαριά κληρονομιά.

Για τους συναδέλφους του Αιτωλοακαρνανίας Καραγκούνη, που ενδεχομένως να έχουν την απορία, η σωστή προσφώνηση δεν είναι πια «Κώστα» ή «κύριε Καραγκούνη», αλλά «Δέσποτα». Ποτέ δεν ξέρεις. Σε τελευταία ανάλυση, αν δεν υπάρχει κατάλληλος διάδοχος, ο Αιτωλοακαρνανίας Καραγκούνης είναι πάντα διαθέσιμος «να προσθέσει στον σταυρό του επιτραχηλίου του το ακάνθινο στεφάνι του ωμοφορίου του», όπως λένε στη διάλεκτό τους οι μοναστικοί κύκλοι…

ΤΡΑΓΩΔΙΑ

Με τέτοια κατάχρηση που έχει υποστεί η λέξη κοντεύει πια να χάσει το νόημά της, αλλά για την περίπτωση του κυνηγετικού δυστυχήματος στην Αρτα και τα όσα επακολούθησαν δεν υπάρχει άλλη λέξη. Τραγωδία και μάλιστα της ελισαβετιανής περιόδου, από αυτές που γεμίζουν τη σκηνή με πτώματα και ακρωτηριασμένους. Το μόνο αντίδοτο στο δυσάρεστο συναίσθημα που αφήνει η είδηση, το μόνο που θα μπορούσα να συστήσω εγώ, είναι το έξοχο διήγημα του Γιώργου Σκαμπαρδώνη «Το χρυσοσκάνδαλο “St. Etienne”», από τη συλλογή διηγημάτων «Ντεπό» του 2017. Στις εννέα σελίδες του συνοψίζει ό,τι θα ήθελα να πω για το κυνήγι και τους κυνηγούς. Ομως να το πω εγώ καλύτερα από τον Σκαμπαρδώνη δεν γίνεται, οπότε διαβάστε το ίδιο το διήγημα.