Το γελοίον του πράγματος

Στις 30 Δεκεμβρίου 2021, ώρα 6.14 μ.μ., ήρθε στο e-mail μου το κοσμοϊστορικό κείμενο που ακολουθεί, μια κοινή δήλωση πέντε πασόκων βουλευτών που αν είχε προσεχτεί θα είχε ταράξει τα νερά. Η δήλωση έγινε μετά την αυτοκτονία  ασθενούς με κορωνοϊό στο Νοσοκομείο Παπανικολάου στη Θεσσαλονίκη, από τον Μιχάλη Κατρίνη, επικεφαλής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΚΙΝΑΛ, και τους βουλευτές του κόμματος Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλο, Μπουρχάν Μπαράν, Ανδρέα Πουλά και Γιώργο Φραγκίδη. Το κείμενο της δήλωσης ακολουθεί:

«Εχουμε επισημάνει επανειλημμένα την ανάγκη ψυχολογικής στήριξης τόσο των νοσηλευόμενων από κορωνοϊό όσο και του υγειονομικού προσωπικού, που αποτελεί τον στυλοβάτη απέναντι στην πανδημία. Δυστυχώς, η κυβέρνηση επιλέγει να κωφεύει στα θέματα ψυχικής υγείας που ολοένα και διογκώνονται. Η σημερινή τραγωδία ας ελπίσουμε να είναι η τελευταία».

Είναι εντυπωσιακό πώς ο προσφάτως χρισθείς επικεφαλής της ΚΟ του ΚΙΝΑΛ από τον νέο αρχηγό Νίκο Ανδρουλάκη και ορισμένοι από τους εκφραστές των πολιτικών του παρακάμπτουν και τη λογική και την πραγματικότητα για να διατυπώσουν ένα αίτημα, βασική συμβολή του οποίου είναι η ενίσχυση ενός πνεύματος ιλαρότητας. Ψυχολόγοι για όσους νοσηλεύονται από κορωνοϊό, πώς και δεν το σκέφτηκε κανείς ως τώρα; Μπορεί στο βασικό θέμα, της αντιμετώπισης της πανδημίας, να έχουμε σοβαρά κενά, αλλά είναι ευκαιρία να βολέψουμε σε βοηθητικές θέσεις μερικές εκατοντάδες.

Η δήλωση, που ευτυχώς για το ΚΙΝΑΛ χάθηκε στο χαλαρό κλίμα της αλλαγής χρονιάς (και στην εντυπωσιακή επιβολή των υψηλών αριθμών κρουσμάτων κορωνοϊού), διεκδικεί πρωτοτυπία και σίγουρα θα αγγίξει πολλές ευαίσθητες ψυχούλες. Επίσης είναι υπόδειγμα πίστης στον κρατισμό – είναι υπέροχη ιδέα να γίνουν προσλήψεις ψυχολόγων στο σύστημα υγείας, θα αναρίγησαν και οι κρατιστές του ΣΥΡΙΖΑ που διεκδικούν προσλήψεις και δεν προνόησαν να εντάξουν στα αιτήματά τους τη συγκεκριμένη κατηγορία. Οι συγκεκριμένοι βουλευτές του ΚΙΝΑΛ έχουν μπει στο γήπεδο γερά, έτοιμοι να πολιορκήσουν δυνατά για περισσότερο Δημόσιο, σε τέτοιο βαθμό που και στον ΣΥΡΙΖΑ θα ανασυνταχθούν και τα πελατειακά δίκτυα στη ΝΔ θα πιέζουν περισσότερο.

Η συγκεκριμένη διεκδίκηση των πέντε πασόκων βουλευτών στη βάση της είναι ένα ωραίο αστείο. Το δυστύχημα όμως είναι ότι οι ίδιοι δεν το καταλαβαίνουν, νομίζουν ότι παρεμβαίνουν στα σοβαρά. Οι πολιτικοί αυτοί, ως εκπρόσωποι ενός δημοκρατικού κόμματος που επιδιώκει να επιστρέψει στην παλαιά του θέση ως ο ένας από τους δύο πόλους του ελληνικού δικομματισμού, αδυνατούν να κατανοήσουν ότι υπονομεύουν ουσιαστικά το εγχείρημα γελοιοποιώντας το. Αλλά τι μπορεί να περιμένει ένας πολιτικός αρχηγός από κοινοβουλευτικά στελέχη που δεν έχουν την αίσθηση της πραγματικότητας;

Η πολιτική συγκυρία δυνάμωσε τον χώρο του ΠΑΣΟΚ. Η δυσαρέσκεια μερίδας του μεταρρυθμιστικού ρεύματος από τη μεταρρυθμιστική δειλία της κυβέρνησης και η αδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ να μετασχηματιστεί έδωσαν μια γερή δημοσκοπική ανάσα στο ΚΙΝΑΛ. Η συγκυρία είναι ευνοϊκή – αλλά δεν θα είναι για πάντα.

Για να κερδίσει παλιούς ψηφοφόρους, την εμπιστοσύνη μεταρρυθμιστικών δυνάμεων και για να επαναπατρίσει δυνάμεις από τον ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΙΝΑΛ οφείλει να ξαναμιλήσει στους πολίτες ως κόμμα εξουσίας. Με σχέδιο, με σοβαρές διαδικασίες. Και με πρόσωπα που θα έχουν συναίσθηση και του ρόλου τους και των ορίων τους. Με εκπροσώπους που θα μπορούν να πάρουν αποστάσεις από το γελοίον του πράγματος.

Το τέλος της ντροπής
Το περίφημο Στέκι στο Βιολογικό, που λειτουργούσε μερικές δεκαετίες σε κατειλημμένο χώρο του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, ήταν ένα σύμβολο της παράδοσης των πανεπιστημίων σε διάφορες ομάδες που υπήρχαν λόγω της επίκλησης εκ μέρους τους ιδεολογικής και πολιτικής ταυτότητας. Η εκδίωξη των καταληψιών από την αστυνομία, παραμονές Πρωτοχρονιάς, ήταν μια πράξη υπεράσπισης του δημόσιου πανεπιστημίου, απόδοσής του σε αυτούς που ανήκει: στις νόμιμες αρχές του. Ηδη, ο πρύτανης Νίκος Παπαϊωάννου, που χαρακτήρισε τη διάλυση της κατάληψης «τέλος της ντροπής», ανήγγειλε ότι ο χώρος θα χρησιμοποιηθεί για τη δημιουργία οργανωμένης και προσβάσιμης σε όλους βιβλιοθήκης θετικών επιστημών – η έλλειψη της οποίας είναι αδιανόητη για μεγάλο σύγχρονο πανεπιστήμιο. Βεβαίως, δεν είναι όλοι χαρούμενοι από την έκβαση της υπόθεσης. Κάποιοι ιδεολόγοι ήδη απειλούν με βία – συλλογικά και ατομικά, πρόσωπα στο πανεπιστήμιο που θεωρούν ότι μαχητικά συνέβαλαν στην επέμβαση της αστυνομίας. Με ανακοίνωσή της αντέδρασε και κάποια Πρωτοβουλία Πανεπιστημιακών του ΑΠΘ-ΠΑΜΑΚ που θεωρεί ότι η διάλυση της κατάληψης είναι ακροδεξιά και ακραία νεοφιλελεύθερη πολιτική. Περιθωριακές και άνευ σημασίας αντιδράσεις.
Τι σημαίνουν όλα αυτά; Οτι αν υπάρχει πολιτική βούληση, το πανεπιστήμιο μπορεί σύντομα να πάψει να φιλοξενεί εστίες βίας και αναταραχής. Γένοιτο.