Χριστουγεννιάτικες ιστορίες

^«Οι επισκέψεις είχαν απαγορευτεί τον τελευταίο χρόνο γιατί φοβόμασταν μήπως οι ηλικιωμένοι κολλήσουν κορωνοϊό. Είχαν πολλούς μήνες να δουν τους δικούς τους, τους κρατούσαμε τα iPad μας μπροστά τους για να τους δουν μέσα από βιντεοκλήση» μου εξηγεί η υπεύθυνη του γηροκομείου κατά τη διάρκεια ενός ραδιομαραθωνίου. «Την παραμονή των Χριστουγέννων, όμως, συνέβη κάτι μαγικό», συμπληρώνει και τα μάτια της βουρκώνουν. «Μας επισκέφτηκαν παιδάκια για να πουν τα κάλαντα και επειδή φοβηθήκαμε να τα βάλουμε μέσα μην κολλήσουν τους παππούδες και τις γιαγιάδες, παρατάχθηκαν μπροστά από τα παράθυρα και άρχισαν να τραγουδάνε όσο πιο δυνατά μπορούσαν για να τους ακούν από μέσα από το τζαμί οι ηλικιωμένοι. Οι οποίοι σταμάτησαν ό,τι έκαναν και συγκεντρώθηκαν μπροστά από το παράθυρο για να ακούσουν τα κάλαντα. Τα χαιρετούσαν συγκινημένοι από μακριά, τους έστελναν φιλιά. Τότε τα παιδάκια ενστικτωδώς ύψωσαν ακόμα περισσότερο τις φωνούλες τους για να τα ακούσουν οι ηλικιωμένοι πιο καθαρά». Αυτή την παραμονή θα τη θυμούνται για πάντα, σκέφτομαι από μέσα μου, ενώ κάνω εικόνα τη σκηνή.

Την επόμενη ημέρα διαβάζω μία ανάρτηση για κάποια άλλα κάλαντα στο Twitter: «Αυτιστικό παιδί με τριγωνάκι στο χέρι. Ενας μπαμπάς το συνοδεύει από μαγαζί σε μαγαζί. Κοντοστέκεται στην πόρτα περιμένοντας υπομονετικά να τελειώσει τα κάλαντα, το παίρνει με τρυφερότητα από το χέρι, χαμογελάει, χαιρετάει τους ιδιοκτήτες και τους εύχεται χρόνια πολλά». Στο μυαλό μου παίζουν ήδη σκόρπιες σκηνές. Η στιγμή που ξυπνάνε το πρωί, η μαμά που ντύνει το παιδάκι. Σκέψεις και συναισθήματα ανάμεικτα. Οι διάλογοι με τον σύζυγό της λίγο πριν φύγουν από το σπίτι. «Μα πού τον πας τώρα, μήπως καλύτερα να καθίσετε σπίτι; Μήπως το πειράξουν άλλα παιδιά; Μήπως το κοροϊδέψουν; Να προσέχετε». Ο μπαμπάς, που το παίρνει αποφασιστικά από το χέρι και το γυρνάει από μαγαζί σε μαγαζί, ενώ περιεργάζεται τα βλέμματα όσων συναντούν. Κοιτάγματα με συστολή, με ενθάρρυνση, με συγκίνηση, με χαρά.

Συνειρμικά κάνω εικόνα τον δικό μου μπαμπά εκείνα τα Χριστούγεννα. Που για κάποιον λόγο, που τώρα πια έχω ξεχάσει, οι φίλες μου με έστησαν και ενώ ήμουν απαρηγόρητη, ο μπαμπάς μου είπε ότι θα με πάει εκείνος από μαγαζί σε μαγαζί να πω μόνη μου τα κάλαντα. «Να τα πω;» ρωτούσα διστακτικά με ένα ανάμεικτο συναίσθημα θάρρους και ντροπής, ενώ ο μπαμπάς καθόταν απ’ έξω, με περίμενε και με ενθάρρυνε. Μπαμπάδες αφοσιωμένοι, ασπίδα και αλεξικέραυνο, υπασπιστές σε κάθε πετροπόλεμο. Ακόμα με ρωτάει «έφαγες;» όταν γυρίζω και πάντα μου λέει τρεις φορές «προσοχή, προσοχή, προσοχή» όταν φεύγω. Χριστουγεννιάτικες ιστορίες και τρυφερές αναμνήσεις λίγο πριν τελειώσει άλλη μία δύσκολη χρονιά. Θα μου υποσχεθείς ότι θα είμαστε όλοι εδώ καλά μαζί και του χρόνου;