Οσα παίρνει ο άνεμος

Η σοβαρή αντιπολίτευση (αυτή που προσπαθεί να εγκαθιδρύσει στο ΚΙΝΑΛ ο Νίκος Ανδρουλάκης) επέκρινε την κυβέρνηση διότι εκτιμά ότι οδηγός της στο ζήτημα της πανδημίας είναι το πολιτικό κόστος. Εχει μικρό μόνο μέρος δίκιου. Σε κάθε περίπτωση, κάθε κόμμα υπολογίζει το πολιτικό κόστος κάθε επιλογής του. Αλλ’ η κυβέρνηση αναλαμβάνει τη μερίδα του λέοντος του πολιτικού κόστους, επειδή οι αποφάσεις κατά κύριο λόγο έχουν αντίκτυπο όχι μόνο στην υγειονομική κατάσταση του πληθυσμού, αλλά και στην οικονομία της χώρας και στην κοινωνική συνοχή.

Από την άποψη αυτή, κατανοώ τους δισταγμούς της κυβέρνησης να αποφασίσει αυστηρότερα μέτρα σε μια περίοδο καταναλωτισμού, όπως η εορταστική. Με κλειστά μαγαζιά, κλειστή εστίαση, κλειστή διασκέδαση, μπορεί να είχαμε λιγότερα κρούσματα, αλλά θα είχαμε περισσότερη γκρίνια και, πιθανόν, ευπαθείς κοινωνικές ομάδες με περισσότερη φτώχεια. Δεν είναι μη υπολογίσιμος παράγων η οικονομία, τη λειτουργία της είχαν στο μυαλό τους όσοι αποφασίζουν και ανήγγειλαν αυστηρότερο κύκλο μέτρων από τις 3 Ιανουαρίου.

Στις αποφάσεις τους καθοδηγήθηκαν από χώρες της Ευρώπης και τη Βρετανία, όπου η παραλλαγή Ομικρον της Covid-19 είχε διαδοθεί νωρίτερα. Η οικονομία και η πίεση στις δομές υγείας, και ιδίως στις ΜΕΘ, είναι οι δύο βασικότεροι παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη για τις πολιτικές αποφάσεις. Προφανώς, στο τέλος του κύματος, όταν έρθει, η κυβέρνηση θα κριθεί για τις επιλογές της εκ του αποτελέσματος. Ετσι λειτουργεί η πολιτική, με ρίσκα και τις συνέπειές τους.

Διαβάζω τις επικρίσεις και της μείζονος αντιπολίτευσης, ιδίως τις κατηγορίες της ότι η κυβέρνηση αγνοεί τις υποδείξεις της για μέτρα. Κατανοώ την ανάγκη και του ΣΥΡΙΖΑ να δείξει ότι έχει πρόγραμμα για την πανδημία, ιδίως έπειτα από πολλές και θεαματικές αντιφάσεις στο παρελθόν, όταν συμπεριφερόταν ως πολιτικός σαμποτέρ των όποιων πολιτικών περιορισμού. Δυστυχώς, οι προτάσεις της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι υποταγμένες στο δόγμα του κρατισμού: περισσότερες ΜΕΘ, προσλήψεις, επιδότηση φαρμάκων και τεστ. Δηλαδή, προχειροδουλειές.

Η αντιπολίτευση θα ήταν περισσότερο πειστική αν, ενδεχομένως με τη βοήθεια των ειδικών επιστημόνων που συνδράμουν τον Αλέξη Τσίπρα, είχε εγκαίρως πολιτικές προτάσεις με κόστος. Τύπου: να κλείσουν ή να περιοριστούν επιχειρήσεις και ποιες, πώς θα επιδοτηθούν και από πού οι εργαζόμενοι που θα μπουν σε καθεστώς αναστολής εργασίας, τι πρέπει να γίνει με τη διασκέδαση, με τα γήπεδα, με τον δημόσιο χώρο. Μόνο έτσι, με συγκεκριμένες προτάσεις, απέναντι στις επίσης συγκεκριμένες προτάσεις της κυβέρνησης, δικαιολογείται ο ρόλος της αντιπολίτευσης.

Τέτοιες προτάσεις ο ΣΥΡΙΖΑ αδυνατεί να τις κάνει. Θυμίζοντάς μας, ακόμα μια φορά, ότι οι πολιτικές του ήταν τύπου «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης». Λόγια που τα παίρνει ο άνεμος.