Χειμώνας βαρύς

Χειμώνας βαρύς

Τούτα τα ζοφερά Χριστούγεννα, η σκέψη όλων μας πρέπει να είναι – το οφείλουμε ως κοινωνία – στις χιλιάδες οικογένειες που επλήγησαν από την πανδημία. Που έχασαν τους ανθρώπους τους, που είναι βυθισμένες στο άγχος, την ανασφάλεια, τον φόβο, και την αδυναμία να καταλάβουν πως αυτό που δεν περίμεναν ποτέ ότι θα τους συμβεί, τους χτύπησε μια μέρα την πόρτα, και έκτοτε βιώνουν τις επιπτώσεις από ό,τι έχει συμβεί. Υποστηρίζουν πολλοί, ότι αν είχε μεσολαβήσει εκείνο ή είχε υπάρξει το άλλο ή είχε προκύψει κάτι διαφορετικό, τα πράγματα δεν είχαν αυτή την εξέλιξη, αλλά κάποια άλλη. Δεν ξέρω, μπορεί και να είναι έτσι. Ομως αυτό που είναι σίγουρο, είναι πως ζούμε πρωτόγνωρες καταστάσεις, και το χειρότερο είναι ότι δεν ξέρουμε πότε και πού θα καταλήξει όλο αυτό. Διότι πέρα – αν και είναι το κύριο – από τις επιπτώσεις στην υγεία του πληθυσμού, σωματική και ψυχική, υπάρχουν και οι οικονομικές επιδράσεις που έχει. Αν η πανδημία επιμείνει κι άλλο (ήδη συμπληρώνονται δύο χρόνια…), οι φόβοι για την ελληνική οικονομία, και τις αντοχές της, θα κυριαρχήσουν στη ζωή μας, και μαζί με την ακρίβεια που είναι μεν παγκόσμιο φαινόμενο, αλλά ο καθένας κοιτάζει τα της χώρας του, τα πράγματα σκουραίνουν ιδιαίτερα. Και επειδή μέρες που είναι, δεν πρέπει να μαυρίζουμε την ψυχή μας, θα κλείσω με έναν (λιγάκι αισιόδοξο…) στίχο που όλο και στριφογυρίζει τελευταία στο μυαλό μου. Είναι του κυρ Διονύση Σαββόπουλου – το χειμώνα τούτο, άμα τον πηδήσαμε γι’ άλλα δέκα χρόνια άντε καθαρίσαμε». Είναι από το άλμπουμ «Τραπεζάκια έξω», και καταπώς λέει ο ίδιος ο Διονύσης σε έναν στίχο του ίδιου τραγουδιού «το τραγούδι ετούτο το είπα το ’79»! Μετρήστε τώρα πόσους χειμώνες «πηδήσαμε» και αν και για πόσες δεκαετίες «καθαρίσαμε».

«Πυρά» Ανδρουλάκη σε Σάντσεθ

Ενα ένα τα μαθαίνουμε, αλλά δεν είναι ποτέ αργά για κάτι τέτοια, ωραία. Κατά την παρέμβασή του την περασμένη εβδομάδα στη σύνοδο των ηγετών του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος στις Βρυξέλλες, ο νέος ηγέτης του ΚΙΝΑΛ Νίκος Ανδρουλάκης την «έπεσε» κανονικά στον πρωθυπουργό της Ισπανίας Πέδρο Σάντσεθ, αναφορικά με την απόφασή του να πουλήσει όπλα στην Τουρκία. Ο Ανδρουλάκης είπε καθαρά ότι ο ισπανός πρωθυπουργός παραβίασε απόφαση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, που είχε ληφθεί μάλιστα έπειτα από πρωτοβουλία της ομάδας των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών, σύμφωνα με την οποία επιβάλλεται στην Τουρκία εμπάργκο όπλων, για την επιθετικότητα και τον επεκτατισμό που επιδεικνύει σε βάρος χωρών-μελών της Ευρωπαϊκής Ενωσης, όπως η Ελλάδα και Κύπρος. Και ζήτησε δε, να σταματήσει αμέσως η οποιαδήποτε πώληση όπλων από την Ισπανία.

Η παρέμβαση του προέδρου του ΚΙΝΑΛ έλαβε μεγάλη δημοσιότητα στην Ισπανία, και ειδικότερα από τον αντιπολιτευόμενο Τύπο της χώρας, που επέκρινε σχετικά τον Σάντσεθ. Ομως το πράγμα δεν έμεινε εκεί. Εχει και συνέχεια. Ο πρόεδρος του ΚΙΝΑΛ προ ημερών δέχθηκε την «ενόχληση» του Σάντσεθ για όσα ανέφερε στη σύνοδο του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος, και αντιδρώντας άμεσα, απέστειλε επιστολή στην οποία εμμένει στις θέσεις που εξέφρασε, τονίζοντας ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να αποδεχθεί τέτοιες πολιτικές, για οιονδήποτε λόγο.

Εχει κανείς – ακόμη – αμφιβολίες ότι ο μικρός θα τα πάει μια χαρά;

Η μπουλντόζα και ο Αδωνις

Το Ελληνικό άνοιξε τις πύλες του, έστω και σε… μακέτο, όπως θα έλεγε και ο πρόεδρος Σημίτης (Χρόνια Πολλά, πρόεδρε!). Οπως είναι ευρέως διαδεδομένο στο εξωτερικό, όταν πρόκειται να υλοποιηθεί κάποιο project ευρύτερης οικονομικής και κοινωνικής σημασίας, ανοίγει για το κοινό ένα συγκεκριμένο σημείο, όπου υπάρχουν σε μακέτες ό,τι πρόκειται να πραγματοποιηθεί στον χώρο, προκειμένου οι άνθρωποι να διαμορφώσουν μια εικόνα. Ετσι έγινε και στις αρχές της εβδομάδας στο Ελληνικό, και ο Αδωνις δεν έχασε την ευκαιρία – την «είπε» στον Πολάκη:

«Ο Παύλος Πολάκης μού χάρισε μια μέρα στη Βουλή, χαιρέκακα, μία μπουλντόζα για να πει ότι δεν προχωρά το Ελληνικό… Την έχω κρατήσει στο γραφείο μου ως μνημείο αλαζονείας και αποτυχημένης αντιπολίτευσης. Αν θέλει να τον ξεναγήσω προσωπικά στο Πάρκο του Ελληνικού ευχαρίστως».

Δεν ξέρω αν ανταποκρίθηκε ο Πολάκης στην πρόταση του Αδωνη, αν και δεν το πιστεύω. Το θεωρώ απίθανο. Σιγά να μην το κάνει…

Το χαμένο στοίχημα

Εχει όμως μια μικρή ιστορία πίσω του όλο αυτό, στην οποία έχω και εγώ μια μικρή ανάμειξη. Τον Σεπτέμβριο του 2019, έχω καλεσμένο στην εκπομπή μου στο Οne, τον Αδωνη, ως νέο υπουργό Ανάπτυξης. Ενθουσιώδης όπως είναι, και έχοντας – τότε – την αποκλειστική αρμοδιότητα να «τρέξει» την εμβληματική επένδυση στο Ελληνικό, προαναγγέλλει περιχαρής ότι «τον Δεκέμβριο – του 2019, σημειώνω – μπαίνουν οι μπουλντόζες στο Ελληνικό». Ητοι ξεκινάει το μεγάλο έργο, που επί ΣΥΡΙΖΑ είχε κακοπάθει. Αμφισβητίας από φύση, τον κοντράρω. Μου λέει, «πας ένα στοίχημα;». Το αποδέχομαι ασμένως και τον καλώ να το ορίσει εκείνος: «Θα έρθω πάλι εδώ, λέει, και θα φωνάξεις τρεις φορές “Ζήτω η Νέα Δημοκρατία” να το ακούσουν οι τηλεθεατές». Το δέχομαι με (πολλούς) αστερίσκους, και το επιστρέφω: «Ναι, αλλά αν χάσεις, θα έρθεις εδώ, και θα σου έχω πάνω στο τραπέζι παιδικές μπουλντόζες όλων των μεγεθών και θα παίζεις μπροστά μας». Δέχτηκε το στοίχημα, το κέρδισα εγώ, όπως είναι γνωστό – το Ελληνικό δεν ξεκίνησε ποτέ. Ο Πολάκης τώρα που είχε πληροφορηθεί τα καθέκαστα του στοιχήματος (μπορεί και να μας έβλεπε, δεν το ξέρω), μου έκλεψε την ιδέα, και μια μέρα πήγε στη Βουλή, και έστησε μπροστά στον Αδωνη μια παιδική μπουλντόζα, να παίζει! Αυτό είναι όλο…

Αναπάντητα ερωτήματα

Οι καθημερινές αποκαλύψεις για τη δράση αυτού του «αστειάτορα» καραγκιοζοπαίχτη μέλους της τετράδας των «Ράδιο Αρβύλα», δεν δημιουργούν μόνο αποστροφή και απέχθεια για ένα είδος ανθρώπων που κάνουν καριέρα στην τηλεόραση ως κήνσορες και τιμητές των πάντων. Προκαλούν επίσης σοβαρά ερωτηματικά για το τι ακριβώς συμβαίνει πίσω από τις οθόνες, όταν σβήνουν τα φώτα.

Παράλληλα όμως ξαναφέρνουν στο προσκήνιο τα σοβαρά ερωτηματικά για τους υπόλοιπους τρεις, που διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους ότι δεν γνώριζαν τίποτε για τη δράση αυτού του απεχθέστατου τύπου, του Παναγιωτόπουλου. Εδώ όπως αποδεικνύεται το συγκεκριμένο άτομο είχε γίνει talk of the town της Θεσσαλονίκης, με όσα έκανε επί πολλά χρόνια. Πώς να πιστέψει κανείς ότι και οι διπλανοί του, οι κολλητοί του της ομάδας δεν γνώριζαν τίποτε για τη δράση του; Και πώς να δεχτεί κανείς ότι δεν είχαν ακούσει κάτι, έστω μια φορά, ότι ο κολλητός ο Στάθης είναι ένα τομάρι που εκμεταλλεύεται τις γυναίκες;

Καλή η προσπάθεια να βγάλουν από πάνω τους την αναπόφευκτη «ρετσινιά», με τις αγωγές και τις μηνύσεις (αν ποτέ υποβλήθηκαν…), αλλά οι συνεχείς αποκαλύψεις για το «καρντάσι» δημιουργούν σοβαρότατες αμφιβολίες για τη στάση τους, γενικότερα. Και προφανέστατα έρχονται καθημερινά αντιμέτωποι με το κρίσιμο ερώτημα: αν η Μενδώνη «γνώριζε» για τον Λιγνάδη επειδή τόσα λέγονταν στο θέατρο, πώς έχουν την απαίτηση να τους πιστέψει η κοινωνία ότι εκείνοι δεν «γνώριζαν» για τον κολλητό τους;

(Ο ΑΝΤ1, επίσης, γιατί εξακολουθεί να σιωπά μπροστά στο πραγματικό θέμα αυτής της ιστορίας; Είναι δυνατόν να προγραμματίζεται επιστροφή του «Ράδιο Αρβύλα» μετά τις γιορτές, με όλα αυτά;)