Ενας κίνδυνος για τη ΝΔ του Κυριάκου

Πάλι καλά που κατάλαβαν νωρίς πόσο άδικο ήταν για τους πλήρως εμβολιασμένους να πληρώνουν το υποχρεωτικό τεστ για τους κλειστούς χώρους και ο Πρωθυπουργός ανακάλεσε την αρχική απόφαση. Αφού ο διαχωρισμός εμβολιασμένων και ανεμβολίαστων είναι πρακτικά αδύνατος ενόψει των πάρτι της περιόδου και της καταπιεσμένης ανάγκης για διασκέδαση, αποφασίστηκε η δωρεάν διανομή δύο αυτοδιαγνωστικών τεστ στον καθένα, δηλαδή ήλθε το κράτος να αναλάβει ένα μέρος του οικονομικού κόστους της προφύλαξης για όλους, εμβολιασμένους και μη. Δεν ξέρω πώς το λες και πώς το χαρακτηρίζεις αυτό· πάντως, ανάλγητο, ακροδεξιό και νεοφιλελεύθερο δεν το λες.

Γενικώς, τόσο από το ύφος της ομιλίας του στο υπουργικό συμβούλιο όσο και από τη λογική της στάσης του, είναι φανερό ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης προσέχει, ώστε οι αποφάσεις του για την πανδημία να μην κινδυνεύουν να χαρακτηρισθούν με τα γνωστά επίθετα, που κατά παράδοση χρησιμοποιεί η Αριστερά για τους αντιπάλους της. Προτιμά μάλλον να τον λένε διστακτικό ή άτολμο παρά ανάλγητο, σκληρό και άδικο. Γι’ αυτό επικαλέσθηκε την εμπιστοσύνη του στον κόσμο, ελπίζοντας στην αμοιβαιότητα των αισθημάτων. Αν έχω δίκιο και ο σκοπός του είναι αυτός που περιγράφω παραπάνω, τότε η αντίδραση του ΣΥΡΙΖΑ τον δικαιώνει. Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης χαρακτήρισε τον Μητσοτάκη αποτυχημένο πρωθυπουργό, όμως ούτε ανάλγητο φιλελεύθερο τον είπε ούτε βαμπίρ της Δεξιάς.

Εχω την εντύπωση – μη την πω βεβαιότητα… – ότι ο Μητσοτάκης θέλει να έχει ασφαλή τα νώτα του από αριστερά, συγκεκριμένα, θέλει η πολιτική του να έχει την αποδοχή των λογικών της Κεντροαριστεράς, όχι βέβαια εξαιτίας της ανερμάτιστης αντιπολίτευσης του Αλέξη Τσίπρα, όσο για τον φόβο του γρίφου που λέγεται Ανδρουλάκης. Αν εξετάσουμε την περίπτωση, βλέπουμε ότι ο νέος αρχηγός του ΠΑΣΟΚ έχει τη δυνατότητα να εξελιχθεί σε κίνδυνο και για τη ΝΔ, ειδικά για τη ΝΔ του Κυριάκου.

Να ξεκινήσουμε με το προφανές: τα αυξημένα ποσοστά που καταγράφει το ΠΑΣΟΚ υπό τη νέα ηγεσία στις δημοσκοπήσεις. Πολύ σωστά, θα αντιτείνουν πολλοί ότι ανάλογη θετική προδιάθεση κατέγραφαν οι μετρήσεις και όταν είχε εκλεγεί η μακαρίτισσα Φώφη. Εξίσου σωστά και εγώ, όμως, θα επισημάνω τις τεράστιες διαφορές μεταξύ του νυν και της αειμνήστου. Η Φώφη είχε πολύ έντονη προσωπικότητα και έδειχνε αμέσως αυτό που ήταν: η προσωποποίηση της δεκαετίας του 1980. Εβλεπες τα όριά της και ήξερες τι να περιμένεις. Ο Ανδρουλάκης ως προσωπικότητα είναι γκρίζα. Κάτι πρέπει να υπάρχει από κάτω, οπωσδήποτε – δεν έφθασε τυχαία ως εδώ μόνος του, θέλω να ελπίζω. Τι όμως; Κανείς δεν ξέρει τι να περιμένει από τον Ανδρουλάκη. Αν ο ίδιος δεν πέσει σε γκάφες και εκτεθεί, η αόριστη ελπίδα που αντιπροσωπεύει μπορεί να αντέξει περισσότερο τη δοκιμασία της τριβής με την πραγματικότητα.

Επειτα, έχει και το πλεονέκτημα της «λευκής σελίδας», όπως το λέω. Είναι μεν κομματικός, γέννημα και θρέμμα, αλλά δεν μπορείς να τον εντάξεις σε κάποια από τις υπάρχουσες κομματικές παραδόσεις. Δεν κουβαλάει το παρελθόν κάποιων άλλων, εμφανώς τουλάχιστον. Οπως ο Ναπολέων στο σαλόνι της Μαντάμ ντε Σταλ, όταν ρωτήθηκε από την οικοδέσποινα για την οικογένειά του, της είπε «κυρία μου, η οικογένειά μου ξεκινά από εμένα», το ίδιο μπορεί να πει και ο Ανδρουλάκης – και ας μην εκληφθεί αυτό, παρακαλώ, ως έμμεση αναφορά στο ύψος του. Με αυτή την έννοια είναι λευκή σελίδα ο Ανδρουλάκης, πράγμα που σημαίνει ότι μπορεί να γράψει επάνω της οτιδήποτε. Ακόμη και μια στροφή του ΠΑΣΟΚ προς τον ρεαλισμό και τη σοβαρότητα, για την οποία οποιοσδήποτε άλλος στη θέση του θα αντιμετώπιζε την κατηγορία της δεξιάς στροφής.

Το πλεονέκτημα του Ανδρουλάκη, για να το πω σχηματικά, είναι ότι μπορεί να κάνει αυτά που θα έκανε, ας πούμε, ο Loveρδος, χωρίς όμως να επισύρει την κατακραυγή της δεξιόστροφης πολιτικής. Δεν ανέφερα τυχαία προηγουμένως τον ρεαλισμό και τη σοβαρότητα, διότι αυτά τα δύο επικαλείται στις δηλώσεις του από την πρώτη στιγμή ο Ανδρουλάκης. Εχει την ευκαιρία λοιπόν να τα κάνει πραγματικότητα· και η ευκαιρία αυτή είναι ένας πιθανός κίνδυνος για τη ΝΔ του Κυριάκου.