Χορεύοντας για βροχή

Με όλο το θάρρος που απαιτείται για μια υπόθεση που δεν με αφορά, έχω την εντύπωση ότι το περασμένο Σάββατο στη Βουλή ο Αλέξης Τσίπρας άφησε μια μεγάλη ευκαιρία να του ξεφύγει. Αν επέμενε λίγο περισσότερο στο αίτημά του για πρόωρες εκλογές, ο Κυριάκος Μητσοτάκης (τον έχω ικανό) θα είχε ανακοινώσει την ημερομηνία τους.

Μικρό το κακό όμως. Και για τον αρχηγό της αντιπολίτευσης, που τόσο κόπτεται για την πρόωρη διεξαγωγή τους, αλλά και για εσάς που διαβάζετε τώρα και ενδεχομένως θα σας ενδιέφερε να γνωρίζετε πότε θα έχουμε εκλογές, μπορώ να σας την πω εγώ την ημερομηνία, κατά προσέγγιση έστω. Ως πιθανότερη βλέπω την Κυριακή 18 Ιουνίου, χωρίς να αποκλείω την Κυριακή 4 ή την Κυριακή 11 του ιδίου μηνός, του έτους 2023. Ισως να είναι καλύτερα όμως που ο Τσίπρας δεν το άκουσε κατευθείαν από τα χείλη του Πρωθυπουργού, γιατί έτσι τουλάχιστον συντηρεί την ελπίδα του για το τυχαίο γεγονός, που θα προκαλέσει πρόωρες εκλογές, για να σωθεί ο ίδιος.

Δεν περιμένω να εκτιμήσει το αστείο ο Αλέξης Τσίπρας, ούτε καν να το καταλάβει. Στην επιμονή του για εκλογές βλέπουμε τα όρια των γνωστικών και των πνευματικών δυνατοτήτων του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν μπορεί να καταλάβει τι είδους άνθρωπος είναι ο αντίπαλός του. Δεν μπορεί να καταλάβει το υπόβαθρο των αντιλήψεων στο οποίο εδράζεται η πρόθεση του Πρωθυπουργού να εξαντλήσει την τετραετία. Τα βλέπει όλα μονοδιάστατα, όπως ερμηνεύει και τους νεκρούς της πανδημίας: 115 νεκρούς εγώ, 20.000 εσύ· εγώ κερδάω (sic), εσύ χάνεις. Ουγκ! (Δεν σημαίνει τίποτε το επιφώνημα. Συμπληρώνει το ύφος της απλοϊκότητας…) Ο Τσίπρας βλέπει μόνο το παιχνίδι μπροστά του και πώς να παραβιάσει τους κανόνες του. Ο Μητσοτάκης, από την άλλη, βλέπει το νόημα του παιχνιδιού, γι’ αυτό και θέλει να εξαντλήσει την τετραετία. Δεν έχει την παιδεία για να φαντασθεί μια κατάσταση διαφορετική από τη δική του. Σε τελευταία ανάλυση, το πρόβλημά του είναι η αμάθειά του.

Δεν το επισημαίνω αυτό με καμία διάθεση να προσβάλω το πρόσωπο του αρχηγού της αντιπολίτευσης. Κάνω μια απλή διαπίστωση για την ανεπάρκειά του, εν σχέσει με τον ρόλο που διεκδικεί, ως αυτοπροσδιοριζόμενος «μελλοντικός πρωθυπουργός». Με τις σημερινές συνθήκες, η δουλειά του πρωθυπουργού υπερβαίνει τη στενή γνώση του αντικειμένου της, προϋποθέτει γνώση και ικανότητα κατανόησης της λειτουργίας του ευρύτερου κόσμου μέσα στον οποίο διαμορφώνεται η πορεία μιας χώρας όπως η δική μας. Καλώς ή κακώς, αυτή είναι η πραγματικότητα. Ο οποιοσδήποτε μπορεί να γίνει πρωθυπουργός, εφόσον τον εκλέξει ο ελληνικός λαός με τον τρόπο που ορίζει το Σύνταγμα. Δεν μπορεί, όμως, ο οποιοσδήποτε να είναι καλός πρωθυπουργός, αν δεν έχει τα προσόντα. Ο Αλέξης Τσίπρας δεν τα έχει· και όσο τον περικυκλώνει η πραγματικότητα τόσο αποκαλύπτεται η ένδειά του.

Μη νομίζετε ότι αυτό δεν το νιώθουν και οι δικοί του. Για πρώτη φορά, βλέπουμε τους τελευταίους μήνες να αποκτά σχήμα μια εσωκομματική αντιπολίτευση που πρεσβεύει τον «αριστερό ριζοσπαστισμό», κατά τη διατύπωση του Νίκου Φίλη. Αλλοι στον ΣΥΡΙΖΑ αντιδρούν στο προαίσθημα της επερχόμενης θύελλας με την απόδραση στο όνειρο. Τέτοια είναι η περίπτωση του Πολάκη, ο οποίος τα κατάφερε πάλι, προ ημερών, να προκαλέσει με τη θέση του ότι η ΑΑΔΕ θα πρέπει να τεθεί υπό κομματικό έλεγχο, όταν έλθει ξανά στην εξουσία η Αριστερά. Μεταξύ μας, ήταν άνευ λόγου όλος ο θόρυβος. Ο Πολάκης περιέγραφε πώς επιβάλλεται σταδιακά ένα κομμουνιστικό σύστημα. Ονειρευόταν ο άνθρωπος με ανοιχτά τα μάτια, αφού η πραγματικότητα είναι δεινή για τον ΣΥΡΙΖΑ.

Ετσι, όλες οι ελπίδες του Τσίπρα για την πολιτική σωτηρία του εστιάζονται στο άδηλο και τυχαίο γεγονός, που θα μπορούσε να επισπεύσει τις εκλογές. Και, φυσικά, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ τις επικαλείται ανοικτά πλέον με κάθε ευκαιρία, ίσως με την πεποίθηση ότι αν μια επιθυμία επαναλαμβάνεται διαρκώς, στο τέλος πραγματοποιείται. (Η αιώνια παιδικότητα είναι από τα ιδεώδη της Αριστεράς…) Σαν να λέμε, δηλαδή, ο Τσίπρας χορεύει τις νύχτες γύρω από τη φωτιά, ζητώντας από τον μεγάλο Μανιτού να στείλει τη βροχή, να φυτρώσει το χορτάρι στα λιβάδια, να επιστρέψουν την άνοιξη τα βουβάλια, να πιάσουν ξανά το κυνήγι, μπας και κάνει Πάσχα, που λέει ο λόγος.