ΣΥΡΙΖΑ έτοιμος να λεηλατηθεί

Δεν ξέρω πόσο συγκυριακό είναι το αποτέλεσμα της δημοσκόπησης της Marc, που δημοσιεύτηκε χθες στο «Πρώτο Θέμα», αλλά το αποτέλεσμα, η διαφορά ανάμεσα σε ΣΥΡΙΖΑ και ΚΙΝΑΛ στα 4%, πρέπει να έχει σοκάρει όχι μόνο τον Αλέξη Τσίπρα και το επιτελείο του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αλλά και όλους εκείνους τους πασόκους που έσπευδαν με δόσεις να προσχωρήσουν στο κόμμα της Αριστεράς, ελπίζοντας ότι έτσι θα εξασφάλιζαν τα επόμενα χρόνια τους στο κεντρικό πολιτικό παιχνίδι.

Αλλ’ εδώ που τα λέμε, όλες οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ένα και μοναδικό πράγμα: ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κατάφερε να μετασχηματιστεί σε κανονικό κόμμα του δημοκρατικού τόξου. Τον καθορίζουν οι ιδέες που τον γέννησαν, οι φαντασιώσεις ρήξης με το σύστημα, ο λαϊκισμός που παρέθεσε στη συγκυρία της κρίσης λόγω της χρεοκοπίας. Τον καθορίζει επίσης το κυβερνητικό παρελθόν του: η στρατηγική συμμαχία με ακροδεξιούς και άλλους πολιτικούς τυχοδιώκτες, η επιδερμική σχέση με τα προβλήματα και τις λύσεις τους, η προθυμία του να υποταγεί στα μνημόνια που υποτίθεται ότι πολεμούσε, οι ιδεοληψίες του στα θέματα που δεν προβλέπονταν από μνημόνια (από την παιδεία και τα πολιτιστικά μέχρι τη δικαιοσύνη). Τον καθορίζει, τέλος, ο πρόεδρός του, ο Αλέξης Τσίπρας: ο πολιτικός που πάτησε στα επιχειρήματα της ανατροπής και της ρήξης και, σήμερα, αδυνατεί να βρει περιεχόμενο στις παρεμβάσεις του, αναγκασμένος να συνεχίσει να επενδύει σε ανατροπές και σε ρήξεις, ή έστω στα φαντάσματά τους.

Ακουσα τον Αλέξη Τσίπρα στη Βουλή, στη συζήτηση για τον προϋπολογισμό. Ο λόγος του ήταν τρομακτικά κενός. Υπήρχε χάρη στον Πρωθυπουργό, στην αντιπαλότητα, στην αντιπαράθεση μαζί του, στην προτροπή του προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη να παραιτηθεί. Οσο ξεμένει από προτάσεις, τόσο οξύνει την αντιπαράθεση.

Για να στηρίξει τους οξείς τόνους των παρεμβάσεών του αλλά και την επιλογή του να ζητήσει εκλογές, ο Αλέξης Τσίπρας, ακόμα μια φορά, αρπάχτηκε από την πανδημία, επικρίνοντας την κυβέρνηση επειδή δεν γέμισε τα νοσοκομεία με εντατικές. Οι κατηγορίες του απαντώνται εύκολα, με προσφυγή στην αλλοπρόσαλλη στάση του, που δεν είναι υποστηρικτική της κρατικής προσπάθειας για έλεγχο της πανδημίας (αν ελεγχθεί η πανδημία, τι χρειάζονται τόσες εντατικές;). Ιδίως η στάση του ΣΥΡΙΖΑ στους εμβολιασμούς τεκμηριώνει τις κατηγορίες περί σαμποτάζ.

Για τον Τσίπρα, η πανδημία ήταν το αντίστοιχο της χρεοκοπίας. Εχει όμως μεσολαβήσει μια δεκαετία διαψεύσεων ακόμα και των πιο φανατικών οπαδών του. Τι του μένει;

Σηκώνοντας τον τόνο της φωνής του, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ζήτησε από τους οπαδούς του να αναλάβουν πρόνοιες που προβλέπει το άρθρο 120 του συντάγματος. Αποτυχημένη απαίτηση, και όχι μόνο επειδή έρχεται μερικές μέρες μετά την απαγωγή του γυμνασιάρχη στο Αιγίνιο Πιερίας από αυτοαποκαλούμενους «Θεματοφύλακες του Συντάγματος» (δεν είναι η πρώτη φορά που ο Τσίπρας ποντάρει στη σύγκλιση «αγανακτισμένων» της Αριστεράς και ακροδεξιών). Αποτυχημένη κυρίως διότι εμπίπτει στη χρησιμοποίηση εκ μέρους του του συντάγματος σαν να «είναι ένα νομικό κέλυφος» που, κατά τη διατύπωση του συνταγματικά πολύπειρου Ευάγγελου Βενιζέλου, κατά μείζονα λόγο, καλύπτει και «τις αυταπάτες, τις φαντασιώσεις, τους παραλογισμούς όποιου το επικαλείται».

Κάπως έτσι, όμως, ο Αλέξης Τσίπρας εμφανίζεται ως εξαιρετικά ανίσχυρος αρχηγός ενός κόμματος που φθίνει. Ενός χώρου που αδυνατεί να οργανωθεί ως δημοκρατική αντιπολίτευση, ενός χώρου έτοιμου να λεηλατηθεί. Απορώ πώς τα έμπειρα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ δεν το έχουν ακόμα καταλάβει.