Η ευκαιρία και το στοίχημα

Το 2017, όταν «ΤΑ ΝΕΑ» έκαναν ένα αντίστοιχο αφιέρωμα για την επόμενη μέρα της Κεντροαριστεράς, η αισιοδοξία για την αναγέννηση της δημοκρατικής παράταξης ήταν παρόμοια με αυτή που επικρατεί σήμερα. Δεν επιβεβαιώθηκε, τουλάχιστον στον βαθμό που μιλούσαμε για την ολική της επαναφορά: η πίεση εξ αριστερών και εκ δεξιών εντάθηκε, χωρίς να επιτρέψει στα ποσοστά της να ανακάμψουν. Τα πρόσωπα που πρωταγωνίστησαν στο εγχείρημα σκορπίστηκαν λίγους μήνες μετά από τα αποκαλυπτήρια του Κινήματος Αλλαγής. Στις εθνικές εκλογές του 2019 το κόμμα κατάφερε να σταθεί στα πόδια του και κοινοβουλευτικά, κατακτώντας την τρίτη θέση. Χρειαζόταν όμως ένα σπρώξιμο ακόμα. Οι ψηφοφόροι του ενίοτε έψαχναν ακόμα αλλού για πολιτικό εκφραστή, θεωρώντας πως είναι αναγκασμένοι να συμβιβαστούν σε έναν νέο δικομματισμό με δεδομένες αδυναμίες. Η στασιμότητα σε αντιπολιτευτικό πεδίο άφηνε την αναπόφευκτη κυβερνητική φθορά χωρίς αποδέκτη.

Χρειαζόταν, τελικά, ένα σοκ. Μια στιγμή που θα μπορούσε να θεωρηθεί μετάβαση, τελεία και παράγραφος μαζί. Κι αυτό το σοκ δεν ήταν μόνο πολιτικό, αλλά και ανθρώπινο. Ο θάνατος της Φώφης Γεννηματά και τα όσα ακολούθησαν στις εσωκομματικές εκλογές έφεραν ξανά την παράταξη στο προσκήνιο, με τρόπο εμφατικό. Κι αυτό τη στιγμή που η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία μοιάζει να επανεφευρίσκει τον εαυτό της, αφήνοντας πίσω της την εποχή που έμοιαζε ξεπερασμένη – διεκδικώντας εκ νέου τον μεταρρυθμιστικό της ρόλο, με σαφή πολιτικά και ιδεολογικά χαρακτηριστικά. Η επικράτηση του Τζο Μπάιντεν στις ΗΠΑ, αλλά και του Ολαφ Σολτς στη Γερμανία, έδειξαν έναν δρόμο προς το μέλλον, ο οποίος δεν είναι βέβαια στρωμένος με ροδοπέταλα, όμως επιτρέπει στις δυνάμεις που διαχειρίστηκαν την τελευταία οικονομική κρίση να αναδείξουν και πάλι τη χρησιμότητά τους μέσα στην πανδημία.

Η προσπάθεια που ξεκινάει, με νέο επικεφαλής πια, αρχίζει από ένα σημείο εκκίνησης που το 2015 δεν ήταν δεδομένο: η δημοκρατική παράταξη έχει συνέχεια, έχει επόμενη μέρα – ο νεοεκλεγέντας πρόεδρος είναι 42 ετών και δεν κατείχε ποτέ κυβερνητική θέση, με όνομα που δεν παραπέμπει συμβολικά σε καμία συγκεκριμένη πασοκική περίοδο. Με βάση αυτό το δεδομένο, της ηλικιακής ανανέωσης ενός κόμματος που μέχρι πρότινος θεωρούταν γερασμένο, η παράταξη έχει μπροστά της νέες ευκαιρίες να αναλάβει και πάλι τα ηνία του προοδευτικού χώρου, κερδίζοντας τη μάχη που ξεκίνησε πριν από μερικά χρόνια για την ανασυγκρότηση του χώρου. Θα το καταφέρει; Αυτό είναι το μεγαλύτερο στοίχημα για την επόμενη μέρα και πάνω σ’ αυτό συζητούν οι προσκεκλημένοι των «ΝΕΩΝ», όλοι παλιοί κεντροαριστεροί γνώριμοι. Το πρώτο βήμα, πάντως, έγινε – και οι οιωνοί ενόψει της κάλπης της απλής αναλογικής (δηλαδή οι δημοσκοπήσεις) δεν θα μπορούσαν να είναι καλύτεροι.