Νικητής{CR}

Η εκλογή νέου προέδρου στο ΚΙΝΑΛ ολοκληρώθηκε χθες. Με έναν μεγάλο νικητή. Κι έναν βαριά ηττημένο.

Ο νικητής έκανε μια αψεγάδιαστη προεκλογική εκστρατεία. Απέφυγε τα λάθη και τις προκλήσεις. Καλλιέργησε μια αίσθηση ενότητας και δεν επιτέθηκε στον αντίπαλό του, ακόμη κι όταν δέχτηκε άδικες και μικροπρεπείς επιθέσεις.

Ταυτοχρόνως επωφελήθηκε από το αίτημα ανανέωσης που καταφανώς διατύπωνε η εκλογική βάση της παράταξης.

Ο ηττημένος δεν δικαιολόγησε για ποιον λόγο συμμετείχε στην εκλογή. Καταφανώς δεν είχε κάτι ιδιαίτερο να πει, ούτε να προωθήσει, πέρα από τον εαυτό του που κουβαλούσε ήδη ένα βαρύ φορτίο.

Και τον οποίο μάλιστα είχαμε να ακούσουμε κοντά δέκα χρόνια – αν εξαιρέσουμε τη στιγμή που διέσπασε το κόμμα για του οποίου την ενότητα τώρα ενδιαφερόταν!

Απολύτως φυσιολογικά λοιπόν κέρδισε ο ένας. Κι απολύτως φυσιολογικά έχασε ο άλλος. Το αποτέλεσμα δεν αφήνει κανένα περιθώριο ερμηνείας ή αμφισβήτησης.

Διότι ανεξάρτητα από ό,τι λένε μεγαλόψυχα οι νικητές τις στιγμές της μετεκλογικής ευφορίας, το ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ είχε χθες και νικητές και ηττημένους. Πολλούς νικητές και κάποιους ηττημένους.

Δεν άλλαξε μόνο ο αρχηγός, άλλαξε και η κομματική πλειοψηφία. Αυτό λέει η δημοκρατία. Και είναι μια αλλαγή της οποίας το πρόσωπο, τα πρόσωπα και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά θα κληθεί να διαμορφώσει πλέον ο νέος αρχηγός. Θα έχει ενδιαφέρον να το δούμε.

Πάμε παρακάτω.

Ο νικητής έχει μια καθαρή εντολή και μια μεγάλη πλειοψηφία. Η πλειοψηφία μάλιστα φρόντισε να του διευκολύνει προκαταβολικά τον δρόμο.

Η περίφημη «προοδευτική διακυβέρνηση» που απειλούσε το ΚΙΝΑΛ μάς άφησε χρόνους. Οι υποστηρικτές της φρόντισαν να την καταστήσουν αναξιόπιστη. Οι ψηφοφόροι το επικύρωσαν. Να ζούμε, να τη θυμόμαστε.

Τελικά δηλαδή ούτε «μικρός ΣΥΡΙΖΑ», ούτε «βοηθός ΣΥΡΙΖΑ», ούτε «δεκανίκι ΣΥΡΙΖΑ» προέκυψε στις κάλπες.

Το ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ αποφάσισε σε δύο συνεχόμενες Κυριακές και με τεράστια πλειοψηφία να είναι ο εαυτός του. Χωρίς προκαταλήψεις, ιδεοληψίες και προεπιλογές. Χωρίς εκλεκτικές συγγένειες.

Κάπως έτσι το πολιτικό σύστημα ανασυγκροτείται στη βάση των διαχωριστικών γραμμών που γέννησε και διαμόρφωσε η Μεταπολίτευση.

Μία Δεξιά/Κεντροδεξιά, ένα Κέντρο/Κεντροαριστερά, μία Αριστερά. Μπορεί οι συσχετισμοί να μεταβάλλονται, αλλά αυτές ήταν και παραμένουν οι βασικές δυνάμεις. Αυτόνομες και διακριτές.

Οι εισπηδήσεις και τα ρεσάλτα μάς τελείωσαν. Ο καθένας το μαγαζί του. Κι όποιος ονειρευόταν «λαϊκά μέτωπα» μπορεί να γυρίσει πλευρό.

Η εκλογή αρχηγού στο ΚΙΝΑΛ ήταν η πρώτη κομματική διαδικασία από τότε που (κατά κάποιον τρόπο) είχαμε επανέλθει σε μια πολιτική κανονικότητα.

Κι είναι λογικό που αυτήν την κανονικότητα επιβεβαίωσαν οι ψηφοφόροι.