Κυβέρνηση με σκιάχτρο Τσίπρα

Ας πούμε ότι αυτοπροσδιορίζεστε ως κεντρώος ψηφοφόρος. Αν είστε μεγαλύτερος σε ηλικία, έχετε συνομιλήσει πολιτικά με τον εκσυγχρονισμό του Σημίτη, ψωνίσατε Γιώργο πριν από την κρίση, κάπου τα βρήκατε με τον Βενιζέλο, καταφύγατε στο Ποτάμι και ψηφίσατε Μητσοτάκη ρίχνοντας με δύναμη το ψηφοδέλτιο στην κάλπη. Επιλέξατε Μητσοτάκη για δύο λόγους. Για τον προφανή, να φύγουν οι άλλοι, αλλά και επειδή θεωρείτε ότι είναι ο μόνος που, στη δεδομένη στιγμή, μπορεί να ακολουθήσει ένα σύγχρονο μεταρρυθμιστικό αφήγημα. Ναι, φυσικά, σας ενοχλούν οι δεξιοί, έχετε εντοπίσει και μερικά ακροδεξιά στίγματα, αλλά μέχρι να δείτε τι γίνεται και στο ΠΑΣΟΚ δεν το κουνάτε από εκεί. Και ξημερώνει η Δευτέρα που βλέπετε τον Πρωθυπουργό στην Ιερά Σύνοδο. Σε ένα κοσμικό κράτος θα περιμένατε να δείτε το αντίστροφο, την Ιερά Σύνοδο στον Πρωθυπουργό. Αν μην τι άλλο, πρόκειται για ανθρώπους που μισθοδοτούνται από τον κρατικό προϋπολογισμό. Αλλά ναι, αναγνωρίζετε την εθνική μας ιδιαιτερότητα, δέχεστε την κρισιμότητα των στιγμών και ότι ο Πρωθυπουργός οφείλει να κάνει τα πάντα, ακόμα και γονυκλισίες, προκειμένου να φέρει όσους μπορεί στη σφαίρα της λογικής και του εμβολίου. Αλλωστε η περίπτωση της Εκκλησίας θεωρείται ειδική. Πρόκειται για ένα περιβάλλον όπου οι ψήφοι ομαδοποιούνται σχετικά εύκολα, πακετάρονται και διατίθενται έπειτα από πνευματική καθοδήγηση. Μόνο που τα πάντα είναι ειδική περίπτωση στην Ελλάδα και απαιτούν κατάλληλους χειρισμούς.

Και ας αφήσουμε στην άκρη το θέμα των εμβολιασμών και του ελέγχου στους ιερούς ναούς. Στα πανεπιστήμια το ξύλο συνεχίζει να πέφτει με εντυπωσιακή συνέπεια. Και η κυβέρνηση επιβεβαιώνει αυτό που, τελικά, γνωρίζαμε από την άνοιξη: το θέμα της επιτήρησης (καλά, της αστυνόμευσης) θα καθυστερήσει, αν δεν «παγώσει» πλήρως. Μάλλον κάτι φοβούνται, δεν θέλουν να δημιουργήσουν εστίες έντασης, ο χώρος των πανεπιστημίων εντάσσεται και αυτός στις ειδικές περιπτώσεις, και το θέμα μπαίνει κάτω από το χαλάκι.

Είναι και άλλα, και μάλιστα σημαντικά. Και μας θυμίζουν ότι η κυβέρνηση πολιτεύεται σε μεγάλο βαθμό δείχνοντας στους ψηφοφόρους της τον Τσίπρα. Κάποια στιγμή αυτό θα κουράσει. Ηδη κουράζει.

Μία τιμή για τους νεκρούς
Οταν οι νεκροί της πανδημίας στις ΗΠΑ έφτασαν τις 100.000, οι «New York Times» έκαναν ένα πρωτοσέλιδο δημοσιεύοντας χίλια ονόματα ανθρώπων που έχασαν τη ζωή τους. Και επειδή τίποτα στην Αμερική δεν είναι δωρεάν, αλλά και τα πάντα είναι προς πώληση, μπορείτε να αγοράσετε και τώρα το φύλλο της 24ης Μαΐου 2020, στην τιμή των πέντε δολαρίων. Οι «ΝΥΤ» τύπωσαν αυτό το πρωτοσέλιδο με αντιπολιτευτική διάθεση προς τον Τραμπ. Εμεινε όμως και ως μνημείο για τις απώλειες της πανδημίας. Σύντομα οι νεκροί στη χώρα μας θα φτάσουν τις 20.000. Ναι, θα είναι μία αμήχανη στιγμή για την κυβέρνηση. Ομως, δεν ξέρω ποιος, κάποιος πρέπει να αναλάβει μία πρωτοβουλία για να τους τιμήσουμε, για να δείξουμε ότι αντιλαμβανόμαστε το μέγεθος της απώλειας. Ας είναι και ενός λεπτού σιγής στα μπαλκόνια μας, εκεί που βγαίναμε για χειροκρότημα.

Η πράσινη πλήξη
Καθώς η στήλη συντάσσεται νωρίς το απόγευμα της Κυριακής, το jet lag ως προς την επικαιρότητα μου επιτρέπει (ευτυχώς!) να μη σχολιάσω το αποτέλεσμα στο ΚΙΝΑΛ (καλύτερα να το λέμε πλέον ΠΑΣΟΚ). Είμαι σχεδόν βέβαιος για τον νικητή, ωστόσο και τα ποσοστά έχουν τη σημασία τους. Και κάπως έτσι τη γλιτώνω από τα κλισέ και τα τετριμμένα. Φοβάμαι όμως ότι στη σελίδα της Τετάρτης θα υποχρεώσω τον εαυτό μου να γράψει για το νέο ξεκίνημα, την ανάγκη προγραμματικής αντιπολίτευσης, το μήνυμα της ανανέωσης που έστειλε η βάση και την ανάταξη της δημοκρατικής παράταξης που καλείται να συγκροτήσει έναν δεύτερο ισχυρό πολιτικό πόλο, στη βάση του παλαιού δικομματισμού. Αλλά αυτό συμβαίνει με όλους και ας μην το παραδέχονται. Οι αρθρογράφοι βαριούνται γράφοντας τα αυτονόητα και οι αναγνώστες πλήττουν.